Leslie Van Houten is na 53 jaar vrijgelaten uit de gevangenis. Ze was een volgelinge van de Amerikaanse sekteleider Charles Manson, De 73-jarige vrouw zat 53 jaar vast omdat ze een belangrijk aandeel had in twee moorden in 1969. Van Houten was 19 jaar toen ze van huis wegliep en zich aansloot bij de sekte van Manson.

Op 9 augustus 1969 drong Van Houten het huis van Leno en Rosemary LaBianca binnen in Los Angeles. Ze heeft later tot in detail verteld wat er die avond is gebeurd en heeft toegegeven Rosemary zestien keer in haar rug te hebben gestoken. Volgens Van Houten moest iedereen zijn of haar handen vuil maken van Manson. De bekendste actie van de sekte gebeurde de dag ervoor, toen Manson drie trouwe volgers naar het huis van regisseur Roman Polanski stuurde. Bij afwezigheid van de regisseur werd zijn zwangere echtgenote Sharon Tate om het leven gebracht. Vier anderen, min of meer toevallig op dezelfde plek, werden ook vermoord. Van Houten was hier niet bij betrokken. Ze kreeg in 1971 net als Manson de doodstraf, maar die werd een jaar later omgezet in levenslang omdat Californië de doodstraf afschafte.

Een onderzoekscommissie heeft nu geconcludeerd dat Van Houten ‘geen onredelijk gevaar voor de openbare veiligheid’ meer vormt. Het gaat om een voorwaardelijke vrijlating die na drie jaar definitief wordt.
Van Houten stond bekend als een voorbeeldgevangene. Ze heeft meerdere schooldiploma’s behaald en in al die jaren geen enkele regel overtreden. Bovendien toont ze berouw voor haar misdaad. ‘Er is helemaal niets in mijn verhaal wat me goed laat voelen over mijzelf’, verklaarde ze eerder.

Charles Manson zelf overleed in 2017 in de gevangenis nadat hij meerdere keren vergeefse verzoeken had gedaan voor vervroegde vrijlating. Op het hoogtepunt had de ‘Manson-family’ zo’n honderd leden. Onder invloed van drugs, Bijbelpassages en het nummer Helter Skelter van The Beatles, raakte Manson ervan overtuigd dat er een rassenoorlog ophanden was. Om zo’n oorlog aan te wakkeren, bereidde Manson moorden op rijke mensen voor.
