Naam: Edmund Emil Kemper
Bijnaam: The Co-Ed Killer, Big Ed
Geboren: 18 december 1948, Burbank Californië VS
Aantal moorden: 10
Straf: Levenslang
Jeugd
Kemper werd geboren als middelste kind van Clarnell en Edmund Emil Kemper. Hij had een oudere zus Susan en jongere zus Allyn Lee. Zijn vader was een oorlogsveteraan, die na zijn werk als militair aan het werk ging als elektriciën. Zijn moeder vond dat zijn vader ‘minderwaardig’ werk deed. Kemper had een warme band met zijn vader en adoreerde hem. Hij vond zijn vader net zo’n held als John Wayne. Hij haatte zijn moeder. Zijn moeder was alcoholist met een borderline persoonlijkheidsstoornis. Zij vernederde en mishandelde hem. Zij pestte hem met zijn lengte en praatte over hem met woorden als ‘een echte gek’ en zei dat geen enkele vrouw hem ooit zou willen. Ze gaf hem geen warmte en genegenheid, omdat hij dan een ‘watje en homo’ zou worden.
Kemper was als kind al groot. Op vierjarige leeftijd was hij al een kop groter dan zijn leeftijdsgenoten. Op school werd hij hiermee gepest. Zijn favoriete spelletjes waren ‘gaskamertje’ of ‘elektrische stoel’ spelen. Hij vroeg zijn zusje hem vast te binden en zogenaamd de schakelaar om te draaien, waarna hij kronkelend over de vloer rolde. Ook mishandelde hij dieren. Zo begroef hij de kat van de familie levend, groef hem weer op, onthoofde de kat en zette de kop op een stok.
In 1957 gingen zijn ouders scheiden. Hij moest tegen zijn zin bij zijn moeder blijven, die in Helena in Montana ging wonen. Zijn zussen kregen een eigen kamer, maar Kemper werd door haar opgesloten in een kelder. Dat was zijn ‘slaapkamer’. Volgens zijn jongere zus was Kemper doodsbang en ging hij bedplassen. Sinds die tijd werd hij mensenschuw volgens haar.
Op zijn veertiende liep Kemper van huis weg en vertrok naar zijn vader in Van Nuys in de San Fernando Valley in Los Angeles. Daar kwam hij erachter dat zijn vader hertrouwd was en hij een halfbroertje had. Door het postuur van Kemper voelde zijn stiefmoeder Alfreda zich geïntimideerd door hem. Zijn vader voelde zich schuldig dat hij zijn zoon had achtergelaten bij zijn moeder en wilde hem niet zomaar wegsturen. Kemper begon zich echter vreemd te gedragen. Zo bleef hij voor de deur van de badkamer wachten tot zijn stiefmoeder eruit kwam. Hij weigerde aan de kant te gaan en bleef naar haar borsten staren.
Zijn vader vond dat zijn zoon niet langer kon blijven, maar wilde hem niet terugsturen naar zijn moeder. Hij stuurde hem naar zijn ouders in North Fork Californië . Kemper omschreef zijn grootvader Edmund Emil Kemper als een lieve maan zwakke man, die door zijn grootmoeder gekleineerd werd. Zijn grootmoeder Maude Mathilda Kemper kleineerde Kemper ook en probeerde hem onder de duim te houden. Hij haatte haar. Hij mocht geen vriendjes mee naar huis nemen of meedoen aan activiteiten buiten school om. Hij voelde zich eenzaam.
Misdaden (deel 1)
Op 27 augustus 1964 had Kemper de zoveelste ruzie met zijn grootmoeder. Kemper werd zo boos, dat hij een geweer pakte en haar twee keer in de rug schoot. Het geweer had hij van zijn grootvader gekregen om te jagen. Hij sleepte zijn grootmoeder naar haar slaapkamer en legde haar op bed.
Op dat moment was zijn grootvader boodschappen doen. Toen hij terugkwam wachtte Kemper hem op de oprit op en schoot hem ook dood. Sommige bronnen melden dat hij dit deed omdat hij bang was voor de reactie van zijn grootvader, andere bronnen melden dat hij dit deed omdat hij dacht dat zijn grootvader het niet zou redden zonder zijn grootmoeder.
Arrestatie en rechtszaak (deel 1)
Kemper wist niet wat hij moest doen na de dubbele moord. Hij belde zijn moeder, die hem zei dat hij de politie moest bellen. Dit deed hij, waarna de politie hem op kwam halen.
Hij werd in eerste instantie gediagnosticeerd met paranoïde schizofrenie en opgesloten in het Atascadero State Hospital, een forensisch psychiatrisch ziekenhuis voor volwassenen. Daar werd zijn diagnose afgezwakt naar passief-agressieve persoonlijkheidsstoornis. Zijn IQ werd vastgesteld op 145.
Kemper was een voorbeeldig gevangene. Hij werd, zelfs op zijn jeugdige leeftijd, ingezet om psychiaters te helpen bij allerlei klusjes, zoals het rondbrengen van psychologische testen van andere patiënten. Naar eigen zeggen heeft hij ook geholpen bij de ontwikkeling van nieuwe psychiatrische tests op het gebied van psychopathologie.
Vervolg
Op 18 december 1969, op zijn 21e verjaardag, werd hij vrijgelaten. In 1972 werd zijn dossier vernietigd. Het advies van de kliniek was om bij zijn vader te gaan wonen. Zijn vader wilde hem niet huis. Sterker nog, hij was zo kwaad over de moord op zijn ouders dat hij wilde dat zijn zoon nooit meer vrij zou komen. Volgens de halfbroer van Kemper wilde zijn vader hem vermoorden. De zussen van Kemper wilden hem ook niet in huis. Toen werd er gekeken naar een begeleid wonen, maar alle plekken bleken vol. De Kinderbescherming bracht hem naar zijn moeder, tegen het advies van de kliniek in.
Zijn moeder was in de tussentijd twee keer hertrouwd en twee keer gescheiden en had nu de naam Clarnell Strandberg. Ze was verhuisd naar Aptos Californië. Ze werkte als administratief medewerkster op de Universiteit van Californië Santa Cruz. Kemper en zijn moeder hadden constant ruzie.
Kemper volgde lessen aan een community college en wilde agent worden. Hij werd afgekeurd omdat hij te lang was. Vervolgens ging hij werken bij Highway Division van Californië. Toen hij genoeg geld had gespaard ging hij bij een vriend in Alameda wonen, maar zijn moeder bleef hij lastig vallen van telefoontjes en onverwachte bezoekjes.
Rond diezelfde tijd werd hij aangereden door een automobilist waar hij ernstige verwondingen aan zijn arm aan overhield. Hij kreeg $ 15.000,- schadevergoeding. Hiervan kocht hij een Ford Galaxie. Hij ging liftende meisjes oppikken. In eerste instantie zette hij de vrouwen netjes op bestemming, hoewel hij meerdere messen en handboeien in zijn auto had liggen.
Misdaden (deel 2)
Op 7 mei 1972 pikte Kemper twee liftsters op, Mary Ann Pesce en Anita Mary Luchessa. Ze wilden naar de Stanford University, maar Kemper bracht ze naar een afgelegen bosgebied in de buurt van Alameda. Hij sloot Anita Mary Luchessa op in de kofferbak van zijn auto en boeide Mary Ann Pesce. Tijdens het omdoen van de handboeien raakte hij per ongeluk haar borsten aan, waardoor hij enorm verlegen werd en zijn excuses aanbood. Vervolgens wurgde haar en stak haar dood. Hetzelfde deed hij daarna bij Luchessa.
Hij stopte de lichamen in de kofferbak van zijn auto en reed naar zijn appartement in Alameda. Onderweg werd hij aangehouden door een agent omdat hij een kapot achterlicht had, maar de lichamen werden niet opgemerkt. In zijn appartement fotografeerde hij de lichamen en had seks met ze. Hij onthoofde de lichamen en sneed ze in stukken. Hij reed naar de Santa Cruz Mountains, had seks met de hoofden en dumpte de lichamen en hoofden daar.
Op 15 september 1972 pikte Kemper de vijftienjarige Aiko Koo op. Ze had de bus gemist om naar dansles te gaan en stond te liften. Hij reed haar naar een afgelegen gebied en bedreigde haar met een pistool. Hij sloot zichzelf per ongeluk buiten zijn auto, maar Koo liet hem toch weer binnen. Hij wurgde haar bewusteloos, verkrachtte haar en vermoordde haar vervolgens. Hij legde haar in zijn kofferbak, dronk een paar biertjes in de kroeg en nam haar lichaam mee naar zijn appartement. Daar had hij seks met haar lichaam en sneed haar in stukken. Hij dumpte de lichaamsdelen op dezelfde plek als de vorige twee.
Kemper was inmiddels weer bij zijn moeder gaan wonen aan de 609A Ord Road in Santa Cruz. Op 7 januari 1973 pikte hij de achttienjarige Cynthia Anne Schall op die stond te liften. Hij schoot haar dood en nam haar lichaam mee naar zijn slaapkamer. Toen zijn moeder de volgende dag naar haar werk ging, had Kemper seks met haar lichaam en sneed haar in stukken. Haar lichaam dumpte hij, maar haar hoofd begroef hij in de tuin van zijn moeder, met het gezicht omhoog gericht. Naar eigen zeggen deed hij dat ‘omdat hij wilde dat zij altijd tegen op zou kijken’.
Na vier moorden was er angst voor een mogelijke seriemoordenaar. Studentes werden gewaarschuwd alleen nog bij iemand in de auto te stappen die een stikker op zijn auto had van de University of California Santa Cruz. Kempers moeder werkte daar dus hij had ook zo’n sticker op zijn auto. Niet gek dat er op 5 februari 1973 twee studentes, de 23-jarige Rosalind Heather Thorpe en de 20-jarige Alice Helen Liu, bij hem in de auto stapten. Hij schoot ze dood en nam de lichamen mee naar de woning van zijn moeder waar hij seks had met de lichamen. Een paar dagen later dumpte hij ze.
Op goede vrijdag 20 april 1973 kwam Kemper ’s nachts thuis. Zijn moeder verwelkomde hem met de woorden: ‘Ik denk dat je nu de hele nacht op wilt zitten en praten.’ Kemper antwoordde: ‘Nee, niet echt.’ Hij wachtte tot zijn moeder in slaap was en ging terug naar haar slaapkamer. Hij sloeg haar dood met een klauwhamer. Daarna sneed hij haar keel door en onthoofde haar. Vervolgens sneed hij haar tong uit haar mond en haar stembanden uit haar keel. Deze probeerde hij te vermalen met een voedselvermaner, maar dat ging niet. Daarna heeft hij seks met het hoofd van zijn moeder. Even later schreeuwde hij lange tijd naar het hoofd van zijn moeder. Daarna voelde hij zich voldaan. Naar eigen zeggen had hij zichzelf eindelijk verlost van degene die hem over het randje had geduwd. Hij stopte haar lichaam in de kast van de slaapkamer. Hij ging naar de kroeg om een paar biertjes te drinken.
De volgende dag nodigde hij Sally Hallett, de beste vriendin van zijn moeder uit. Toen zij binnenkwam, vermoordde hij haar direct. Zijn idee was dat zij een soort alibi voor zijn moeder zou zijn. Zo zou het lijken dat zijn moeder en haar beste vriendin een tijdje weg zouden zijn.
Arrestatie en rechtszaak (deel 2)
Op 22 april 1973 reed Kemper oostwaarts. Hij reed 28 uur achter elkaar en hield zichzelf wakker met cafeïne-pillen. Op 24 april 1973 kwam hij aan in Pueblo Colorado. Hij belde vanuit een telefooncel naar een agent uit Santa Cruz, die hij goed kent, Jimmy Connor. Hij zei: ‘Jullie weten dat ik al die moorden heb gepleegd en dat jullie mij gaan vermoorden. Ik wil me aangeven voor de moord op mijn moeder.’ Connor neemt contact op met de politie van Pueblo om hem te arresteren.
Ondertussen gaat de politie van Santa Cruz naar het huis van zijn moeder. Daar vinden ze haar lichaam in een kast. Ook vinden ze een briefje onder het bed: ‘Niet slordig of onbekwaam, heren, maar tijdgebrek. Heb het druk. Zaterdag rond 5.15 uur. Ze hoeft niet meer te lijden.’
Een tijdje later vonden ze het lichaam van Sandy Hallett in de kast bij de voordeur. Ook vonden ze een bebloede bh en pasfoto’s van de studentes die het afgelopen jaar waren vermoord.
Diezelfde dag vlogen twee sheriffs vanuit Santa Cruz naar Pueblo. Ze verhoorden Kemper urenlang en hij vertelde alles over de overige moorden.
De volgende dag werd hij naar Santa Cruz overgebracht. Eenmaal daar ging hij met de sheriffs langs alle plekken waar hij de lichamen gedumpt had. Ook praatte hij met een psychiater terwijl hij een ‘waarheidsserum’ toegediend had gekregen. Hij bekende weer alle moorden, maar zei ook dat hij stukjes vlees van slachtoffers had gegeten. Hij hoopte door af en toe vlees van hen te eten en naar de foto’s van de slachtoffers te kijken dat hij niet meer zou hoeven moorden. (In latere interviews ontkende hij weer dat hij van zijn slachtoffers had gegeten.)
Op 23 oktober 1973 begon zijn rechtszaak. Zijn advocaten zeiden dat Kemper ontoerekeningsvatbaar was. Volgens de psychiater die hem het ‘waarheidsserum’ had toegediend was Kemper psychologisch gezien ontoerekeningsvatbaar, maar juridisch gezien niet.
Op 8 november 1973 volgt de uitspraak: Kemper krijgt levenslang. Hij zit nog steeds in de California Medical Facility in Vacaville.
Overig
Kemper zat in de gevangenis op dezelfde afdeling als Charles Manson en Herbert Mullin. Hij had een hekel aan Mullin en maakte hem regelmatig belachelijk. Zo gooide hij water naar hem als hij begon te zingen en gaf hij hem pinda’s als hij stopte. Kemper zei dat hij zo voor elkaar had gekregen dat Mullin in het vervolg vroeg om even te mogen zingen.
Tot 2015 sprak Kemper luisterboeken in voor slechtzienden. Hij is meer dan 5000 uur te beluisteren op deze manier. In 2015 stopte hij hiermee, nadat hij een beroerte had gehad.
Hij heeft meerdere keren voorwaardelijke vrijlating aangevraagd, waarvan de laatste keer in 2017. In 2024 komt hij weer in aanmerking voor voorwaardelijke vrijlating.
Een Amerikaanse schrijver en documentairemaker heeft een hele website gewijd aan Ed Kemper. Klik hier voor haar website.
Aanbevolen
Onderstaande documentaire en podcast geven een goed beeld van het leven van Kemper. Ook de documentaire ‘Mind of a monster: the Co-ed Killer’ (te zien op Discovery plus) is een aanrader.