Naam: Gary Michael Hilton

Bijnaam: The National Forest Serial Killer

Geboren: 22 november 1946, Atlanta Georgia VS

Aantal moorden: 4+

Straf: doodstraf

Jeugd

Gary Michael Hilton wordt geboren op 22 november 1946 in Atlanta Georgia. Nog voor zijn geboorte verlaat vader William Hilton het gezin. Moeder Cleo zal haar enige kind alleen moeten opvoeden. Dat zorgt voor veel spanning. Cleo is niet in staat haar zoon te knuffelen of een emotionele band met hem op te bouwen. Hij krijgt eten, een slaapplek, maar daar houdt het wel mee op. Daar komt nog bij, dat Gary en zijn moeder de eerste acht jaar van zijn leven van de ene plek naar de andere trekken. 

Al vanaf dat hij een jaar of zes is, is hij gefascineerd door dood, wapens en oorlog.

In 1954 komen ze in Tampa Florida terecht. Daar gaat Gary naar een naschoolse opvang, die wordt gerund door de Boy Scouts of America. Gary heeft het daar naar zijn zin. Ze doen leuke activiteiten. Maar na een paar maanden moeten ze ook daar weer vertrekken. Zoals altijd blijven ze vaak maar een paar maanden in dezelfde stad. De kamers waar ze terechtkomen zijn niet altijd veilig. Omdat het kleine kamertjes zijn, zijn deze uitgerust met een inklapbed. Overdag wordt dit bed omhoog geklapt om wat meer ruimte te hebben. Op de veiligheid van deze bedden wordt in de jaren 50 niet echt gelet. Op een dag terwijl Gary in de kamer aan het spelen is, valt het bed omlaag en komt hard op zijn hoofd terecht. Gary krimpt ineen van de schrik. Een groot stuk huid van zijn voorhoofd wordt weggeschrapt.  

Cleo neemt haar zoon mee naar het ziekenhuis. Gary lijkt geen pijn te hebben, misschien door de adrenaline. Terwijl zijn moeder gespannen naast hem in de auto zit, vraagt hij haar of ze zijn hersenen kan zien. De hoofdwond blijkt enorm. Gary krijgt 200 hechtingen in zijn hoofd en moet een tijdje in het ziekenhuis blijven. Zijn gedrag verandert na de operatie, hij wordt hyperactief. Zo erg zelfs, dat het verplegend personeel hem niet kan handelen. Er wordt echter niet gekeken of Gary hersenletsel heeft overgehouden aan de harde klap op zijn hoofd. De kans is groot, dat zijn gedragsverandering hier wel mee te maken heeft. Bij 60% van de kinderen die een ernstig hoofdtrauma oplopen gebeurt dit. 

Als hij weer thuiskomt, lijkt de klap op zijn hoofd meer gevolgen te hebben. Hij kan zich niet meer concentreren in de les en kan niet op zijn beurt wachten. Hoewel hij een bovengemiddeld IQ van 120 heeft, dalen zijn cijfers op school. Wat ook niet meehelpt is, dat er geen stabiliteit is in zijn leven. Bij elke verhuizing moet hij weer naar een andere school en opnieuw vriendjes zoeken. 

Dan krijgt zijn moeder ook nog een nieuwe man, Nilo DeBag. Gary moet niets weten van zijn nieuwe stiefvader. Hij heeft het idee, dat hij de aandacht van zijn moeder moet delen. Nilo blijkt hetzelfde probleem te hebben. Ook hij wil de volle aandacht van Cleo. Nilo vernedert  de dan 9-jarige Gary. Hij noemt hem lui en zegt zelfs tegen hem, dat hij maar met school moet stoppen en een baan moet gaan zoeken. Dat zou Nilo zelf ook hebben gedaan, toen hij zijn leeftijd had. Gary zwijgt. Hij praat maandenlang niet tegen hem en kropt al zijn woede op. Nilo wil respect van zijn stiefzoon en probeert dit op hardhandige wijze te verkrijgen. Zijn mishandelingen leiden tot het tegendeel. 

In 1959 woont het gezin in Hialeah, een stadje zo’n 15 kilometer van Miami in Florida. Gary is dan 13 jaar en leent een jachtgeweer van een vriendje. Deze verstopt hij in zijn slaapkamer. Gary is klaar met de psychische mishandeling door Nilo. Dan krijgen ze weer ruzie. Waar de ruzie over gaat is niet bekend, maar Gary pikt het niet meer. Hij pakt het jachtgeweer uit zijn slaapkamer en richt deze op zijn stiefvader. Nilo daagt hem uit: ‘Schiet dan.’ Gary bedenkt zich geen moment en haalt de trekker over. Hij schiet raak, maar Nilo overleeft het. De politie wordt ingeschakeld en de 13-jarige Gary wordt gearresteerd. 

Nilo besluit echter geen aangifte te doen. Gary wordt niet vervolgd, maar naar een psychiatrisch kliniek gestuurd. Na een verblijf van een paar maanden en zonder een duidelijke diagnose mag Gary weer gaan. Volgens de psychiater is hij geen gevaar voor de samenleving. Gary wil graag weer terug naar zijn moeder, maar zij weigert hem weer in huis te nemen. Ze wil Nilo niet kwijt en wijst daarom haar zoon af. Gary kan nergens naartoe. 

Een bevriend stel van haar moeder, Dawn en Mark Jeffers, kan dit niet aanzien. Ze hebben met de jonge puber te doen en besluiten hem in huis te nemen. 

In dit gezin voelt Gary voor het eerst wat rust, liefde en stabiliteit betekent. De onrust uit zijn jeugd, de mishandelingen door zijn stiefvader en de afwijzing door zijn moeder hebben echter diepe sporen achtergelaten. Ook het drukke gedrag, dat hij sinds zijn hoofdtrauma door het opklapbed vertoont, kan hij niet verminderen. Gary doet zijn best om een liefdevolle stiefzoon te zijn, maar het lukt hem gewoonweg niet. Hij blijft een onhandelbare emotioneel beschadigde puber. 

Dan krijgt Gary een brief van zijn moeder. Ze hebben de laatste twee jaar weinig contact gehad, omdat Cleo dit steeds afhield. In de brief schrijft ze dat zij en zijn stiefvader de Verenigde Staten definitief verlaten om een nieuw leven op te bouwen in Argentinië. Het pijnlijkste voor de jonge Gary is de ondertoon van de brief. Zijn moeder maakt duidelijk dat hij niet welkom is om mee te gaan. Zij kiest ervoor om haar echtgenoot te volgen, en laat haar tienerzoon definitief achter in Amerika.

Dit is een enorme klap voor Gary. Hij stopt met school en besluit zich aan te melden voor militaire dienst. Het leger biedt hem de belofte van discipline, een vaste structuur, gratis onderdak en een kant-en-klare identiteit die hij van huis uit nooit heeft meegekregen. Gary wordt gestationeerd in Duitsland. In eerste instantie lijkt de stationering in Duitsland precies te brengen wat Gary zoekt. Hij bloeit op door de structuur, toont discipline en ontwikkelt zich tot een bekwame parachutist binnen het leger. Omdat hij zijn school nooit heeft afgemaakt, grijpt hij de kans om te studeren en behaalt hij met succes zijn GED, een vervangend middelbareschooldiploma. Hij vindt er zelfs de liefde, een Duitse vrouw genaamd Ursula, met wie hij trouwt. Op papier lijkt Gary zijn traumatische jeugd achter zich te hebben gelaten en een stabiel leven op te bouwen. 

Rond 1966 gaat het echter bergafwaarts met Gary. Hij begint psychotische symptomen te vertonen. Zo hoort hij stemmen in zijn hoofd die er niet zijn. Regelmatig zien collega’s hem praten en schreeuwen tegen deze stemmen. Gary raakt ervan overtuigd dat de mensen om hem heen, inclusief zijn mede-soldaten, tegen hem samenzweren. De eens zo gedisciplineerde parachutist verandert in een onberekenbare, angstige en soms agressieve man die de grip op de realiteit verliest. De situatie escaleert zodanig dat het Amerikaanse leger moet ingrijpen. Gary wordt met spoed opgenomen op de psychiatrische afdeling van een militair hospitaal. Na uitgebreid onderzoek stellen militaire artsen de diagnose schizofrenie vast. Gary krijgt medicatie voorgeschreven, waaronder chloorpromazine en haloperidol. Omdat hij door deze psychoses ongeschikt is geworden voor de militaire dienst, krijgt hij in 1967 een eervol medisch ontslag. Samen met zijn nieuwe vrouw Ursula keert de 21-jarige Gary in 1967 terug naar de Verenigde Staten. 

Gary en Ursula gaan in Atlanta Georgia wonen. De structuur van het leger valt weg, maar de stemmen in zijn hoofd blijven. Het samenwonen wordt al snel een nachtmerrie. Gary lijdt aan paranoia, hoort constant stemmen en is emotioneel onstabiel. Hij kan geen normale baan vasthouden, waardoor er direct financiële en mentale spanningen ontstaan tussen het net getrouwde stel. Ursula zit als jonge Duitse vrouw in een vreemd land, getrouwd met een psychotische man die ze nauwelijks nog herkent en zonder een sociaal vangnet. Binnen een paar maanden houdt ze het voor gezien en verlaat hem.

Niet lang daarna trouwt Gary met zijn tweede vrouw, Sue. Ook zij kan er niet voor zorgen, dat de stemmen in zijn hoofd minder worden. Samen proberen ze hun heil te zoeken in Miami Florida. Misschien dat een nieuwe omgeving voor rust kan zorgen. In het begin lijkt dat te lukken. Hij haalt zijn chauffeursdiploma en gaat aan de slag als privéchauffeur. De verhuizing en een nieuwe baan brengen niet de gehoopte rust. Gary blijft last houden van stemmen en Sue kan er niet meer tegen. In 1971 vraagt ze de echtscheiding aan. 

Gary verhuist terug naar Atlanta Georgia. Daar heeft hij verschillende baantjes. De ene keer is hij verhuizer, dan werkt hij in de bouw en dan weer als chauffeur. Na een paar maanden met de dezelfde collega’s gebeurt hetzelfde als in het leger. Hij krijgt paranoïde gedachten, dat zijn collega’s tegen hem samenzweren. Op zo’n moment loopt hij weg en neemt ontslag. Net als bij zijn werk is Gary niet in staat een langdurige relatie aan te gaan. Eind jaren zeventig trouwt hij nog twee keer. Deze huwelijken duren respectievelijk zeven en negen maanden. Zodra Gary vervalt in paranoïde gedrag verlaten zijn echtgenotes hem. 

De medicatie die hij na zijn verblijf in het militaire psychiatrische ziekenhuis kreeg voorgeschreven hadden vele bijwerkingen. Gary voelde zich een zombie en had veel last van stijve spieren. De nazorg bij psychiatrisch patiënten is in de jaren 60 en 70 minimaal en Gary moet het zelf maar uitzoeken. Al snel stopt hij met de antipsychotica. Naast de nare bijwerkingen vindt hij zelf, dat hij geen probleem heeft. In zijn beleving zijn de stemmen in zijn hoofd echt. Omdat hij hier veel last van heeft gaat hij steeds meer zelfmedicatie toepassen. Hij gebruikt regelmatig alcohol en LSD om de stemmen in zijn hoofd te kalmeren. 

Na het mislukken van zijn vierde huwelijk in het najaar van 1979 glijdt Gary verder af. Hij leeft in de armere wijken van steden zoals Chamblee, Doraville en langs Buford Highway net buiten Atlanta. Hier huurt hij kamers per week of verblijft in goedkope motels totdat zijn geld op is. Af en toe weet hij via zijn losse klusjes in de bouw of als verhuizer tijdelijk onderdak te regelen bij vage kennissen, maar door zijn paranoïde wordt hij daar snel weer weggestuurd. Hij vindt zichzelf dan ook een complete mislukking, die in zijn leven nog nooit iets goed voor elkaar heeft gekregen. 

Door zijn schizofrenie krijgt hij steeds minder losse klusjes aangeboden en al snel belandt hij in de criminaliteit. Zo wordt hij in de jaren 80 gearresteerd voor brandstichting, drugs- en wapenbezit en oplichting en diefstal. Begin jaren 90 is hij de drukte van de stad zat. Hij schaft een wit Chevrolet Astro busje aan. Hij slaapt, kookt en leeft in dit busje. De Chevrolet parkeert hij op afgelegen parkeerplaatsen van natuurparken, met name in het Chattahoochee National Forest in Georgia en het Pisgah National Forest in North Carolina. Deze gebieden zijn respectievelijk 3000 en 2000 vierkante kilometer groot, bij elkaar opgeteld zo groot als de provincie Gelderland. De rust van de wildernis sluit aan bij zijn behoefte om zich te isoleren van mensen, die hij wantrouwt. Het bos wordt zijn thuisbasis.

In 1993 neemt zijn advocaat Samuel Rael, die hem in de jaren 80 bijstond tijdens zijn rechtszaken, contact met hem op. Samuel heeft zijn carrière als advocaat opgezegd, om zijn droom na te jagen: het produceren van een film. Samuel ziet in Gary niet alleen maar een schizofrene crimineel, maar vooral een fantasierijke creatieve man. Hij vraagt Gary of hij mee wil denken en schrijven aan zijn eerste film: de horrorfilm Deadly Run. Gary vindt het fijn, dat hij eens gewaardeerd wordt in zijn anders zijn en zegt meteen ja. Hij bedenkt het volledige basisscript van de film. Deadly Run gaat over een gerespecteerde makelaar uit Atlanta die in het geheim een psychopathische seriemoordenaar is. Deze moordenaar ontvoert vrouwen, neemt ze mee naar een afgelegen hut in de bossen, laat ze vrij in de wildernis en jaagt vervolgens als wild op hen. Omdat Gary al jaren met zijn Chevrolet busje in de bergen en bossen van Georgia slaapt, kent hij de omgeving als zijn broekzak. Naast schrijver fungeert hij als locatie-scout. Hij vindt ondermeer de enge, vervallen blokhut in de bossen van Noord-Georgia waar de moordscènes worden gefilmd. De film komt in 1995 uit. Gary staat nog steeds op de IMDb-pagina van de film vermeld als medeschrijver. 

Eind jaren 90 ontmoet hij de liefde van zijn leven: Dandy. Een roodbruine golden retriever, van wie hij meer houdt dan hij ooit van een mens gehouden heeft. Het is niet bekend of Dandy een weggelopen hond is of dat hij hem van iemand gekregen heeft. Gary deelt alles met zijn hond. Sterker nog, zijn laatste dollar geeft hij uit aan goed eten voor zijn hond, ook al betekent dit dat hij zelf geen eten heeft. 

Niet alleen Gary is dol op Dandy. Als hij door de bossen loopt en andere wandelaars tegenkomt, zorgt dit altijd voor een praatje. Omdat hij met een golden retriever aan het wandelen is, zorgt dit ervoor, dat mensen hem gaan vertrouwen. Gary noemt dit zelf een soort omgekeerd antropomorfisme. Daar maakt hij graag gebruik van. Regelmatig lukt het hem om via Dandy het vertrouwen van mensen te winnen, waardoor hij ze makkelijk kan beroven van hun geld of creditcards. Dit is in zijn ogen de enige manier om aan geld te komen voor voedsel, benzine voor zijn busje en eten voor zijn hond. 

Misdaden

De afgelopen maanden heeft Gary zich vooral opgehouden in het Pisgah National Forest. Dit is een ruig en groen natuurgebied met hoge bergen, dichte loofbossen en heldere waterstromen. Het beslaat meer dan 2000 vierkante kilometer in westelijk North Carolina en kenmerkt zich door steile, beboste hellingen en diepe kloven. Op 21 oktober 2007 zit Gary al een paar weken krap bij kas. Zijn eten en medicatie zijn bijna op en zowel hij als Dandy hebben honger. Normaal gesproken berooft hij geen koppels of mensen in groepen, maar hij leeft al twee weken van voedsel uit afvalcontainers en is behoorlijk afgevallen. Hij loopt een wandelpad op en neemt zich voor, dat de eerste die hij tegenkomt de pineut is. Hij móet iets eten. Ondanks dat de eerste die hij tegenkomt niet alleen is, wil hij toch toeslaan. Het zijn John en Irene Bryant, een gepensioneerd stel, dat net een lange wandeling heeft gemaakt door het Statepark. Het stel begroet hem vriendelijk en richten zich dan op Dandy. Precies waar Gary op heeft gerekend. Hij pakt zijn wapenstok en slaat John hard op de zijkant van zijn hoofd. John valt op de grond en nog voor hij op kan staan spuit Gary pepperspray in zijn ogen. Dan hoort hij de man tegen zijn vrouw roepen, dat zij hun aanvaller moet slaan. Gary vindt dit belachelijk. Hoe kan een grote sterke man, die net is neergeslagen door hem van zijn vrouw verwachten, dat zij hem wel aankan. Irene doet haar best en steekt Gary met haar hikingstok in zijn borst. Zijn antwoord hierop is een harde klap met zijn wapenstok tegen haar hoofd, waardoor ze bewusteloos op de grond valt. Dan ziet hij, dat John zijn creditcards uit zijn portemonnee haalt en weggooit. Hij pakt de portemonnee van hem af, grijpt John bij de arm en sleept hem mee naar zijn bus. Daar plakt hij ducktape op zijn mond en sluit hem op in de achterbak van zijn bus. Hij gaat terug naar Irene en maant haar ook mee naar de bus te komen. Dat weigert Irene. Gary pakt een zijn wapenstok en slaat haar dood. Hij sleept haar lichaam een stukje van het wandelpad af en begraaft haar onder een hoop bladeren. 

Hij gaat terug naar zijn bus en rijdt met John achterin naar Ducktown Tennessee, wat toch zo’n twee uur rijden is. Hij wil ver weg van het lichaam van Irene pinnen, het liefst in een andere staat. Hij trekt zijn gele regenjas aan, trekt zijn capuchon ver over zijn gezicht en pint $300,-. Nu moet hij nog van John af zien te komen. Hij rijdt door naar het Nantahala National Forest, zet zijn busje op de parkeerplaats en maant John uit te stappen. Hij had er echter niet op gerekend, dat deze oude man weg zou rennen. En rennen kan hij, zo ziet hij. Maar dan komt John op zijn vlucht vast te zitten met zijn arm tussen een paar takken. Hij breekt zijn arm en valt kermend van de pijn op de grond. Gary pakt zijn pistool en schiet John met één kogel dood. 

Na de moord op het bejaarde stel heeft Gary weer een tijdje wat te eten. Hij struint weer door de bossen met Dandy en denkt nauwelijks aan wat er is gebeurd. Hij rijdt door naar het Apalachicola National Forest in Florida. Dit is een uitgestrekt en waterrijk natuurgebied vol dennenbomen, moerassen en rivieren. Het landschap bestaat uit open dennenbossen, zanderige heuvels en natte moerasgebieden waar bijzondere planten en dieren leven. Zo vindt je veel vleesetende planten, maar ook krokodillen en zwarte beren. 

Na een paar weken is zijn voedsel- en medicijnvoorraad weer op. Hij besluit om zijn kunstje nog maar eens te flikken. Op 3 december 2007 loopt hij met Dandy door het Statepark, op zoek naar een slachtoffer. Op het wandelpad ziet hij een dame lopen. Het is de 46-jarige Cheryl Dunlap. Cheryl is verpleegkundige in Tallahassee, waar ze in het weekend les geeft aan kinderen op de zondagsschool van haar kerk. Vandaag is ze een dagje vrij en wil even haar hoofd leegmaken in de natuur. Dan wordt ze plotseling van achteren beetgepakt door een man. Ze kan niet zien wie het is, omdat hij zich gecamoufleerd heeft met een klamboe over zijn hoofd. Gary neemt haar mee naar zijn busje, die hij diep in het bos heeft geparkeerd. Daar bindt hij haar vast. Cheryl weigert echter haar pincode te geven. Gary zegt haar, dat zolang ze deze niet afgeeft, hij haar vast zal houden. Als ze de pincode geeft, zal hij haar weer vrijlaten en laten leven. Twee lange dagen houdt ze het vol om haar mond te houden. Maar dan breekt ze. In de hoop vrijgelaten te worden, geeft ze hem haar pincode. Gary rijdt met Cheryl achterin naar Tallahassee om te kijken of dit de goede code is. Dat is het. Hij pint in totaal vijf keer en haalt $700,- van haar rekening. Om niet herkent te worden op de camera plakt hij zijn gezicht af met plakband. Daarna rijdt hij met haar weer terug naar het Statepark. Eenmaal daar zegt hij tegen haar, dat ze uit de bus moet gaan en dat hij haar met een ketting aan een boom zal binden, zodat ze later gevonden zal worden door wandelaars. Cheryl pakt zelf de ketting en zegt tegen Gary, dat ze zichzelf zal vastbinden aan de boom. Gary vertrouwt het niet, hij denkt dat ze waarschijnlijk het slot niet vast zal maken, waardoor ze kan ontsnappen. Hij pakt zijn pistool en schiet haar dood. Daarna pakt hij een mes, onthoofd haar lichaam en snijdt haar handen eraf. In zijn ogen is het zo moeilijker om haar te identificeren. Ook zal er hierdoor geen DNA van hem of Dandy te vinden zijn op haar handen en in haar haar. Haar romp gooit hij in het bos en haar schedel en handen verbrandt hij in zijn kampvuur. Maar stiekem speelt er nog iets anders mee. Hij weet dat ze christelijk is en hij geniet ervan, dat hij een hele kerkgemeenschap zoveel angst aanjaagt met zijn onthoofding, dat ze dit voor de rest van hun leven niet meer zullen vergeten. 

Als Cheryl de volgende dag niet in de kerk is, maken haar vrienden zich zorgen. Ze gaan naar het gebied waar Cheryl zou gaan wandelen en zien daar haar witte Toyota op de parkeerplaats staan. Ze gaan meteen naar de politie om haar als vermist op te geven. Maar omdat ze volwassen is en nog maar een dag verdwenen is, doet de politie in eerste instantie niets. Haar kerkgenoten zetten zelf een zoekactie op touw. Met 180 man beginnen ze vijf dagen later aan een zoektocht in het grote bosgebied. Hoewel ze niets vinden, houden ze de hoop, dat Cheryl nog leeft. Deze hoop wordt twee weken later de kop ingedrukt. Op 16 december vindt een jager een half verbrand onthoofd lichaam. Het blijkt het lichaam van Cheryl Dunlap te zijn. 

Na de moord op Cheryl trekt Gary door naar een volgend gebied, het Chattahoochee–Oconee National Forest in Georgia. Dit is een groot en afwisselend natuurgebied, bestaande uit hoge bergen, groene bossen en heldere rivieren. Het gebied beslaat zo’n 3500 vierkante kilometer. Aan de noordkant van dit gebied ligt de Blood Mountain, een ruige, beboste berg met een rotsachtige top en weidse uitzichten. Om op de top te komen moet je over smalle zandpaden vol boomwortels en stenen. 

Op nieuwjaarsdag 2008 loopt Gary samen met Dandy vanuit zijn busje door dit gebied, op zoek naar een volgend slachtoffer. Op diezelfde dag besluit ook de 24-jarige Meredith Emerson hier te gaan wandelen met haar zwarte labrador Ella. Meredith is twee jaar geleden cum laude afgestudeerd aan de universiteit met de studie Frans en is nu werkzaam als verkoopmedewerkster. Ze is dol op haar hond Ella en vindt het heerlijk om samen lange afstanden in de natuur te lopen. Zo ook op 1 januari 2008. Ze besluit de druk bezochte Blood Mountain trail te lopen, een wandelpad dat via dichte bossen eindigt bij een prachtig uitzicht over het grote Statepark. Zoals altijd als ze lange afstanden met haar hond wandelt heeft ze een voederbak met eten bij zich voor Ella. Van een afstand wordt ze opgemerkt door Gary. Vanaf het moment, dat hij haar ziet weet hij, dat zij zijn nieuwe slachtoffer moet worden. Eigenlijk is iemand meenemen vanaf dit drukke wandelpad niet handig, er zijn veel te veel getuigen. Maar Gary wil háár als nieuwe slachtoffer, dus het moet toch maar gebeuren. Uiteraard is Dandy een goede manier om in contact te komen met haar en het ijs te breken. Gary loopt met zijn hond naar Meredith toe en begint een praatje. Ook beide honden kunnen het goed met elkaar vinden en Gary loopt een eindje met haar op over het wandelpad. Veel andere wandelaars zien hen samen en op een gegeven moment vraagt zelfs één van de wandelaars aan Gary of Meredith zijn vriendin is. Dat ontkent hij. Alles in hem zegt dat hij Meredith niet moet meenemen, het is te riskant, maar hij heeft zijn zinnen op haar gezet en is niet meer te stoppen. 

Na een tijdje gelopen te hebben wordt het rustiger op het wandelpad. Op het moment dat ze even alleen zijn, pakt Gary en mes en valt Meredith aan. Meredith is echter een bekwaam Martial arts beoefenaar. Ze vecht uit alle macht terug. Meredith weet heet mes, een bajonet, uit zijn handen te grijpen. Gary is verbijsterd over zoveel kracht in zo’n klein meisje. Dan ziet hij, dat Meredith even de controle over het mes verliest. Ze zijn nu allebei ongewapend en Gary begint haar met zijn vuisten te bewerken. Meredith slaat net zo hard terug. Beiden zitten onder de schrammen en blauwe plekken. Na een gevecht, dat uren lijkt te duren, lukt het Gary haar in bedwang te krijgen en slaat hij haar bewusteloos. Het lukt hem om haar buiten het zicht van andere wandelaars naar zijn busje te slepen. Daar bindt hij haar met kettingen vast. Vervolgens doorzoekt hij haar spullen en vindt haar pinpas. Onder bedreiging eist hij haar pincode. Meredith geeft hem een code, waarna Gary met Meredith vastgebonden achter in zijn bus, naar een pinautomaat rijdt. De code werkt niet. Kwaad gaat hij weer terug naar de bus. Meredith geeft een andere code op. Ook deze werkt niet. Op deze manier weet Meredith Gary naar vijf verschillende pinautomaten te sturen, waarschijnlijk in de hoop tijd te winnen en dat Gary misschien herkend zou worden, zodat ze misschien gered zal worden. Mocht ze het niet overleven, dan zou dit spoor van pinautomaat naar pinautomaat in elk geval de richting kunnen wijzen van waar haar moordenaar zich bevindt. 

Dagenlang houdt Gary haar gegijzeld in zijn bus. Meredith probeert uit alle macht vrienden te worden met Gary, om menselijk contact met hem te maken, in de hoop dat hij haar uiteindelijk zal laten gaan. De keren dat hij haar verkracht laat ze over zich heen komen, weer in de hoop hem niet kwaad te maken. Haar overlevingsstrategie laat haar dagenlang in leven. 

Ondertussen is Meredith als vermist opgegeven en wordt er een grootschalig onderzoek ingesteld om de vermiste hiker te vinden. Op 3 januari, twee dagen na haar ontvoering, wordt haar auto gevonden op de plek waar ze hem voor haar wandeltocht had neergezet. Honderden vrijwilligers doorzoeken het gebied rondom de Blood Mountain. Er worden honden en helikopters ingezet. De vermissing van Meredith komt groot in het nieuws en de politie ontvangt al snel meerdere tips, dat ze wandelend is gezien met een witte man die tussen de 50 en 60 jaar wordt geschat. De politie geeft een beschrijving van de man door in de media en al snel krijgen ze een telefoontje van iemand op de tiplijn, die zegt dat hij misschien weet wie deze man is. Hij noemt de naam van Gary Hilton. De foto van Gary wordt op tv en in kranten vertoond, met het verzoek om de politie te waarschuwen als men weet waar hij is. 

De politie ziet ook, dat de bankkaart van Meredith is gebruikt. De eerste keer was zo’n 20 kilometer van Blood Mountain vandaan. De volgende keer zo’n 60 kilometer, verder naar het zuiden en een dag later nog weer 15 kilometer verder. De politie volgt dit spoor maar weet ook, dat ze steeds een stap achter lopen op de dader. 

Op 4 januari 2008 besluit Gary, dat het genoeg is geweest. Hij heeft geen geld weten te pinnen vanaf haar bankkaart en waarschijnlijk zal ze hem nooit de goede pincode geven. Haar leven laten is voor hem geen optie. De politie zal meteen op zoek gaan naar hem. Hij doet alle spullen van Meredith in tassen, zodat hij deze later weg kan gooien. Daarna rijdt hij naar het Chattahoochee National Forest, in het noordoosten van Georgia. Daar bindt hij haar aan een boom en gaat met een ijzeren staaf voor haar staan. Meredith smeekt hem haar te laten leven. Gary kent geen genade. Ze moet dood. Hij blijft haar net zolang slaan tot ze dood. 

Ook in Gary’s ogen is dit een vreselijke dood. Hij had haar liever doodgeschoten. Als Meredith dood is, onthoofd hij haar. In zijn ogen is dit nodig, omdat er DNA van hem en Dandy in haar haar zou kunnen worden gevonden.

Arrestatie en rechtszaak

Na de moord Meredith rijdt Gary vanuit het Chattahoochee National Forest in zuidelijke richting. Zo’n 50 kilometer verderop in Cumming gaat hij naar een tankstation. Hij gooit alle bebloede spullen, die kunnen wijzen op de moord weg in een grote afvalcontainer die op het tankstation staat. Daarna zet hij zijn busje bij gedeelte waar je kunt schoonmaken en begint aan het wissen van alle sporen in zijn Chevrolet. 

Gary weet niets van de grote media-aandacht rondom de vermissing van Meredith. Hij weet ook niet, dat een foto van hem als verdachte groot in het nieuws is geweest. Een medewerker van tankstation herkent Gary uit het nieuws en belt 911. Terwijl Gary nog bezig is zijn sporen uit te wissen wordt hij  ter plekke gearresteerd. Als de politie ziet dat Meredith niet bij hem is en even later de bebloede spullen in de afvalcontainer vindt, weten ze zeker, dat hij de moordenaar is van Meredith Emerson. 

Gary wordt overgebracht naar de County Jail in Atlanta. Er is zoveel bewijs tegen hem, dat hij niet anders kan dan de moord op Meredith te bekennen. Justitie en Gary sluiten een deal. Als Gary bekend maakt waar het lichaam van Meredith ligt, krijgt hij niet de doodstraf, maar levenslang. Gary heeft echter nog een andere voorwaarde. Hij wil, dat zijn hond Dandy een goed thuis krijgt. Daar gaat de aanklager mee akkoord. Dandy wordt bij het gezin geplaatst van iemand, die nou betrokken is bij het onderzoek naar de moord op Meredith. De naam van zijn nieuwe baasje is niet bekend gemaakt. 

Nog geen maand na zijn arrestatie, op 31 januari 2008 verschijnt Gary voor het Dawson County Superior Court. Hij bekent officieel schuld aan de moord en wordt nog diezelfde dag nog veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf. Gary wordt overgebracht naar de Georgia State Prison. 

Hier blijft hij niet lang. De moord op Meredith Emerson heeft ook Florida bereikt. Direct na zijn arrestatie gaat de politie van Florida op zoek naar aanwijzingen of Gary ook de dader zou kunnen zijn van de moord op Cheryl Dunlap, de verpleegkundige en lerares op een zondagsschool. Als ze de auto van Cheryl nog eens goed onderzoeken zien ze plukken hondenhaar op de achterbank. Deze blijken van Dandy te zijn. Waarschijnlijk heeft Gary na de moord op Cheryl haar auto nog verplaatst en Dandy als passagier meegenomen. Als ze nog eens naar de camerabeelden bij de pinautomaat kijken, waar voor het laatst met Cheryl bankpas is gepind, zien ze dat de pinner erg veel lijkt op Gary Hilton. 

Niet lang nadat in het nieuws komt dat de politie van Florida opnieuw de zaak van Cheryl Dunlap gaat onderzoeken, melden zich meerdere getuigen. Onafhankelijk van elkaar geven zij aan een man die lijkt op Gary te hebben gezien op een plek in het park waar hij zijn busje had geparkeerd. De politie gaat naar de plek toe en vindt tussen de as van het kampvuur botfragmenten en tanden. Deze blijken van Cheryl Dunlap te zijn. 

In juni 2008 wordt Gary overgebracht naar Florida. Onderweg daar naartoe vertelt hij op de achterbank van de politieauto uitgebreid over de moord op Cheryl. Hoewel dit geen officiële verklaring is en dit ook niet is opgenomen, wordt dit wel meegenomen als extra bewijs tegen hem. In 2011 moet hij voorkomen voor haar moord. Gary blijft tijdens de rechtszaak volhouden dat hij niets met haar moord te maken heeft. Toch wordt hij schuldig bevonden en veroordeeld tot de doodstraf. Gary wordt overgebracht naar de dodencel van het Union Correctional Institution in Raiford. 

Terwijl hij daar vastzit gaat de procedure om hem te berechten voor de moord op het bejaarde echtpaar John en Irene Bryant gewoon door. Toen Gary werd opgepakt voor de moord op Meredith meldden ook getuigen in North Carolina zich bij het zien van de beelden van Gary. Meerdere mensen zeggen hem te te hebben gezien toen hij met zijn hond Dandy ging pinnen met de bankpas van John. Ten tijde van Gary’s arrestatie was alleen het lichaam van Irene gevonden, maar niet lang daarna, op 3 februari 2008 worden ook de resten van John gevonden. In het busje van Gary worden DNA sporen van John aangetroffen, waardoor hij definitief kan worden gekoppeld aan deze dubbele moord. Door de juridische procedures in Georgia en Florida vindt de rechtszaak voor de moord op John en Irene Bryant pas in maart 2012 plaats. Gary bekent de moord en krijgt nog eens twee keer levenslang. 

Gary blijft vastzitten in de dodencel van Florida. In de loop der jaren heeft hij de juiste medicatie gekregen en meerdere therapieën gevolgd. Daardoor is voor hem nu ook duidelijk, dat hij een gevaarlijk man was. Samen met zijn psychiater is hij erachter gekomen, dat hij vier persoonlijkheden heeft: een soldaat, een kunstenaar, een wetenschapper en een kameleon. Hierdoor heeft hij zowel het emotionele als het strijdbare in zich en past hij zich constant aan zodat mensen hem aardig vinden. 

De politie is ervan overtuigd, dat Gary meer moorden heeft gepleegd. In de afgelopen jaren zijn er meerdere mensen op soortgelijke wijze verdwenen in Georgia, North Carolina en Florida. Daar komt nog bij, dat hij al 61 zou zijn, voordat hij zijn eerste moord pleegde, wat hoogstonwaarschijnlijk is. Gary blijft volhouden, dat de zijn enige slachtoffers zijn, ook gelooft niemand hem. Hij is er zelfs trots op, dat hij in zijn ogen daarmee de oudste seriemoordenaar is. 

Gary Michael Hilton zit, in afwachting van zijn executie, nog steeds vast in de dodencel in Florida. Een executiedatum staat nog niet gepland. 

Aanbevolen

Onderstaande documentaire geeft een goed beeld van het leven van Gary Hilton. Hierin geeft hij in 2025 zijn enige interview.