‘Juffrouw Evi, mag ik misschien met u op de foto? Wees gerust, die foto zal nooit naar buiten gaan. Dat blijft intern.’ Een wat ouder kalend mannetje slaat zijn arm om haar heen en legt zijn hoofd in haar hals.
Elkaar beloeren
Het is een koude zaterdagochtend in 2012 in Leuven. Het is een drukte van belang. In de gevangenis Leuven Centraal wel te verstaan. Het Belgische Radio 2 zendt vandaag de hele dag uit vanuit hier. Het publiek zijn de gevangenen en hun familie. De gevangenen zijn te herkennen aan hun grijze overalls. Degenen die zich goed gedragen mogen koffie schenken en taart rondbrengen. En zelfs helpen bij de opnames. Iedereen kijkt zijn ogen uit. De gevangenen omdat er Radio-dj’s en bekende zangers rondlopen. De radio-dj’s en bekende zangers omdat er gevangenen rondlopen. Je ziet hoe ze elkaar zo onopvallend mogelijk aan het observeren zijn.
‘Daar zit het zwaarste kaliber’
Ook Evi Hanssen komt deze ochtend de gevangenis binnen. Ze is zowel in Nederland als België bekend als presentatrice en zangeres. Zo presenteerde ze Expeditie Robinson in België en zat ze in Nederland regelmatig als tafeldame bij de De Wereld Draait Door. Vandaag komt ze zingen voor dit selecte gezelschap. Ook zij kijkt haar ogen uit. Het zingen is geen probleem, dagelijkse kost, maar het publiek is toch anders dan anders. Haar broer had haar al gewaarschuwd: ‘Daar zit het zwaarste kaliber.’ Maar als ze zo eens rondkijkt zouden al die gevangenen zomaar haar broer kunnen zijn. Of haar oom. Het enige waaraan ze ziet dat het gevangenen zijn zijn de grijze overalls.
Zo, het is haar beurt. Een jonge jongen, nog met jeugdpuistjes geeft haar bibberend haar microfoon. Hij durft haar nauwelijks aan te kijken achter zijn bril. Wat zou hij nou uitgespookt kunnen hebben, vraagt ze zich af. Zo verlegen en nerveus en toch vast zitten in deze gevangenis. Evi zingt haar nummers en krijgt een beleefd applaus van haar publiek. Op het podium is het prima, maar wat nu? Toch wat ongemakkelijk, zo’n locatie, ook al begint het langzaam wat te wennen. Evi praat wat met cipiers en gevangenen
‘Ik ben nochtans een voorbeeldgevangene’
Iets verderop ziet ze een gevangene, die op de één of andere manier haar aandacht trekt. Het is een wat ouder kalend mannetje met een sympathieke kop. Hij staat te praten met Luk Alloo, die de radio-uitzending heeft gepresenteerd. Evi gaat wat dichterbij staan. ‘Vorig jaar ben ik nog eens een dagje naar buiten gemogen. Maar voorlopig zit het er niet meer in’, zegt het kalende mannetje, ‘ik ben nochtans een voorbeeldgevangene.’ Ze wil het gesprek niet storen en maakt gebaren duidelijk dat ze ervan door gaat. De kleine oudere gevangene kijkt haar teleurgesteld aan: ‘Juffrouw Evi,’ zegt hij beleefd, ‘mag ik misschien met u op de foto? Wees gerust, die foto zal nooit naar buiten gaan, dat blijft intern.’ Hij pakt zijn kleine camera uit zijn overal en kijkt haar hoopvol aan.
‘Natuurlijk’, zegt Evi. Ze legt haar arm om zijn schouder. Het mannetje is een kop kleiner dan zij. Dus als hij zijn arm om haar middel legt, ligt zijn hoofd zo’n beetje in haar hals. De foto wordt gemaakt. De kleine man is blij en bedankt haar uitvoerig.
‘Weet u wel wie dat is?’
Nu is het wel tijd om te gaan. Een cipier begeleidt Evi naar de uitgang. Als hij met haar door de gangen loopt vraagt hij: ‘Weet u wel wie dat is van die foto?’ Nee, dat weet ze niet. ‘Staf van Eyken, hij zit hier het langst van allemaal.’ De naam komt haar vaag bekend voor, maar doet niet echt een belletje rinkelen. Als de cipier de zware deur voor haar opendoet zegt hij: ‘Hij is de Vampier van Muizen.’
Staf van Eyken vermoordde begin jaren zeventig drie vrouwen. Zijn bijnaam ‘de Vampier van Muizen’ kreeg hij omdat hij al zijn slachtoffers in hun borsten beet. In de gevangenis ging Staf in therapie. Hij ging aan de slag met zijn gewelddadige jeugd, waarin hij mishandeld en seksueel misbruikt werd. Maar ook met zijn daden. Daardoor kwam hij tot het besef dat hij nooit meer vrijgelaten wilde worden. Staf is de langstzittende gevangene van België.