Naam: Theodore John Kaczynski 

Bijnaam: The Unabomber

Geboren: 22 mei 1942, Chicago Illinois

Overleden: 10 juni 2023

Aantal moorden: 3

Straf: Levenslang

Jeugd

Theodore John Kaczynski wordt geboren op 22 mei 1942 in Chicago Illinois. Zijn ouders Wanda en Theodore Kaczynski zijn geboren in de VS, maar zijn beiden kinderen van Poolse immigranten. Theodore is worstenmaker in de fabriek van zijn oom. Wanda is huisvrouw. Als Ted negen maanden oud is, krijgt hij uitslag over zijn hele lichaam. Hij wordt naar het ziekenhuis gebracht voor onderzoek. Wekenlang wordt hij onderzocht en behandeld. Zijn ouders mogen slechts twee keer per week op bezoek komen. Wanda heeft het idee, dat dit de nodige schade heeft aangericht bij haar baby. Als ze op bezoekt komt ziet ze hoe haar zoon zich constant vastgrijpt aan de spijlen van het bedje. Als ze weer weggaat reikt hij met zijn armpjes naar haar. Tegen de tijd dat hij het ziekenhuis mag verlaten, is er weinig meer over van de lachende bruisende Ted. Hij is veranderd in een pop, die nauwelijks reageert op zijn omgeving. 

Als Ted zeven jaar oud is, wordt zijn broertje David geboren. Al van jongs af aan kunnen de broertjes het goed met elkaar vinden. Als David drie jaar oud is en nog niet goed bij de deurkruk kan, zorgt Ted voor een oplossing. Hij bedenkt een constructie met een draad, waardoor David zich door het hele huis kan bewegen. Ook gaan ze vaak, samen met hun vader, de natuur in. Bijna elk weekend gaan ze Chicago uit om te kamperen in de bossen. 

Als Ted tien jaar oud is, verhuist het gezin van Chicago naar Evergreen Park, een dorp ten westen van Chicago. Hij gaat naar een anderen lagere school, waar het de leraar als snel opvalt, dat Ted uitzonderlijk goed kan leren. Hij is vooral goed met cijfertjes. Zijn onderwijzer besluit om Teds IQ te laten testen. Hij blijkt een IQ te hebben van 167. De docenten overtuigen zijn ouders om hem een klas over te laten slaan. Zijn moeder is bang, dat de verandering haar zoon geen goed zal doen, maar wil ook niet, dat hij zich te snel gaat vervelen op school. Een klas overslaan heeft inderdaad geen goed effect op Ted. In zijn oude klas had hij genoeg vrienden, maar in zijn nieuwe klas vindt hij geen aansluiting bij de oudere kinderen en wordt door hen gepest. Hij wordt niet betrokken bij extra activiteiten op school, behalve bij een wiskundeclubje en een fanfare waar hij trombone speelt. 

Op de middelbare school gaat dit door. Ted begint zich steeds meer terug te trekken. Hij vindt het moeilijk om sociale normen en waarden te begrijpen. Hierdoor kan hij soms hoogdravend en arrogant overkomen en maakt hij grappen die een grens overgaan. Zo heeft eens op school op een reep papier aan het ene uiteinde een druppel jodium en aan de andere een druppel ammoniak geplaatst. Deze geeft hij aan een klasgenootje en vraagt haar om de einden op elkaar te plaatsen. Als ze dit doet vindt er een chemische reactie plaats, waardoor er een kleine ontploffing in haar gezicht plaatsvindt. Verder maakt hij rookbommen, vuurwerk en buskruit tijdens de scheikundelessen. Ook op de middelbare school slaat hij een klas over, waardoor hij met nog oudere kinderen in de klas zit. Op zijn vijftiende studeert hij al af van de middelbare school. 

Ook thuis gedraagt Ted zich soms merkwaardig. Hij kan bang worden van zaken als nieuwe mensen die op bezoek komen of grote gebouwen in de stad. Als hij angstig is sluit hij zich op in zijn kamer en maakt zijn eigen schuilplek onder de dekens.

Op zijn zestiende gaat Ted naar de Harvard University. Deze ligt in Cambridge Massachusetts, zo’n 1600 kilometer van zijn ouderlijk huis. Hij is twee jaar jonger dan zijn medestudenten en heeft wederom moeite om vrienden te maken. Zijn persoonlijke hygiëne en dat van zijn studentenkamer laat te wensen over, waardoor hij bekend komt te staan als een jongeman die stinkt. 

Tijdens zijn studie leert hij psycholoog Henry Murray kennen. Hij overtuigt hem ervan deel te nemen aan een aantal psychologisch gesprekken, waar hij geld mee kan verdienen. Henry vertelt er niet bij, dat deze testen deel uitmaken van MK Ultra. Dit is de codenaam van een geheim experiment van de CIA, waarbij ze op zoek gaan naar technieken om personen totaal te kunnen beheersen en hun vrije wil uit te schakelen. Ze maken hierbij gebruik van medicatie, LSD en meerdere brainwash-technieken. Ted is één van de 22 studenten die, zonder dat ze dat zelf weten, gebruikt worden als proefdier. 

Ted wordt gevraagd om essays te schrijven over zijn visie op de wereld. Vervolgens krijgen ze fel wit licht op zich geschenen en moeten ze voor een confrontatiespiegel gaan staan, waarbij degene aan de andere kant van de spiegel hun ideeën volledig afmaakt en de schrijver ervan tot op de grond toe afbrandt. Dit wordt op video opgenomen, waarna de proefpersoon de video moet bekijken waarin hij kapot wordt gemaakt. De slechts 17-jarige Ted kan hier niet mee omgaan, hij voelt zich belachelijk gemaakt en in zijn hemd gezet. 

Tegelijk gaat het goed met zijn studie. Op zijn 20e studeert hij af op Harvard en haalt zijn diploma in de wiskunde. Hij gaat door naar de universiteit van Michigan, waar hij zich specialiseert in de complexe variabele en de geometrische functietheorie. In 1967 haalt hij zijn PhD. Daarna verhuist hij naar Californië, waar hij les gaat geven aan de universiteit in Berkeley. Ted is geen populaire docent. Zijn onbekwaamheid in het maken van contact zorgt voor een grote afstand tussen hem en zijn studenten. Hij heeft alleen oog voor de studenten die met dezelfde passie en inzet met wiskunde bezig zijn als hij. Na twee jaar is hij het zat en zegt zonder opgaaf van reden zijn baan op. Voor hem is wiskunde maar een spelletje en hij wil meer in zijn leven, dan alleen spelletjes. Hij wil de wildernis in. 

Al tijdens zijn studie op Harvard raakt Ted er steeds meer van overtuigd, dat technologie de wereld kapot maakt. Hij voelt zich niet meer thuis in hoe de wereld is en zich verder ontwikkelt. Ted vat het idee op om zich af te zonderen en ergens in een berghutje in zijn eentje verder te gaan.  Hij koopt een stuk land een stukje ten noorden van het gehucht Lincoln in Montana. Daar bouwt hij zijn eigen huis. Het is een kleine houten hut van slechts 3 bij 4 meter. Zijn broertje David helpt hem bij de bouw. Er is geen elektriciteit, stromend water of riool. Dit is precies wat hij wil. Geen luxe, geen mensen, geen prikkels. 

Als hij eenmaal in de hut woont leest hij veel survival boeken om zijn overlevingstechnieken in de wildernis te verbeteren. Ook schrijft hij dagboeken vol over zijn grieven tegen de geïndustrialiseerde samenleving. In totaal schrijft hij zo’n 30.000 pagina’s over dit onderwerp. Een derde hiervan doet schrijft hij in wiskundige codetaal. Hij schrijft, hoe de vooruitgang in de wetenschap en industrie ervoor zorgt, dat individualiteit bij de mens weggenomen zal worden en de wereld zal worden beheerst door technocratisch dictatorschap. Hieraan wil hij zich onttrekken door zichzelf buiten de samenleving te plaatsen. 

Hij sluit zich zelfs af van zijn familie. Zijn broertje David vertelt, dat hij met zijn ouders Ted wil bezoeken. Dit gaat uiteraard zonder afspraak, omdat Ted geen telefoon heeft. Als ze naar hem toe rijden zien ze dat Ted net zijn hut heeft verlaten en hen tegemoet fietst. Zijn ouders zwaaien naar hem en gebaren, dat ze hem willen bezoeken. Het enige wat Ted doet is terugzwaaien en doorfietsen. 

Toch kan Ted zich zelfs in de wildernis niet onttrekken de oprukkende mechanisatie van de samenleving. Hij maakt graag lange wandelingen door de natuur. Zo kan hij zijn gedachten laten gaan en genieten van de rust, tot hij op zijn favoriete plek komt met een perfect uitzicht over de prachtige natuur. Op een dag ziet hij, dat een groot deel van een bos is gekapt. Vanuit zijn favoriet plek moet hij nu uitkijken op een geasfalteerde weg, die is aangelegd. Dan knapt er iets in hem. Zich terugtrekken uit de samenleving is niet meer genoeg. Hij moet de wereld om hem heen wakker schudden van langzaam ontwikkelende  systematische slavernij waar ze onbewust in leven. Hij wil dit systeem afbreken door angst te zaaien bij de instituties die dit veroorzaken. Het is echter niet alleen de mensheid bevrijden wat hij wil, maar vooral wraak. Wraak voor het verpesten van de natuur, zijn uitzicht en zijn leven. 

Misdaden

Zijn eerste wraak neemt hij dichtbij huis. Langs het zandpad waar hij vaak fietst bevindt zich een houtzagerij. Naast dat de houtzagerij profiteert van de destructie van de natuur, irriteert het geluid van het constante gezaag van de grote machines hem al langer. Op een nacht sluipt hij er naartoe en saboteert de machines. Hij gooit zand in de motoren, waardoor ze niet meer draaien. Dit heeft niet het effect wat hij had gehoopt. Binnen no time werken de machines weer. 

Zijn volgende doelwit zijn de mensen uit de stad, die in het weekend met hun motoren door bossen crossen. Hij weet waar ze tijdens hun weekendtripjes verblijven en gaat ’s nachts naar hun huis. Hij gooit een steen door het raam waardoor hun badkamer onbruikbaar wordt. De bewoners weten meteen dat Ted de dader is en bellen de politie. Ted wordt ondervraagd, maar komt er met een waarschuwing vanaf. Hij weet nu, dat hij zijn acties verder van huis moet plegen. Hij is tevreden met wat hij tot nu toe heeft bereikt, maar wil iets groters. 

In zijn hut maakt hij zijn eigen geweren. Ook pakt hij zijn hobby uit zijn jeugd weer op, explosieven fabriceren. Hoe meer hij hiermee bezig is, des temeer hij vertrouwen krijgt om echt iets te bereiken. Hij weet, dat hij goed materiaal kan maken om zijn doelen te raken, maar hij moet ook een manier zien te vinden om niet gepakt te worden. Hij is bezig om zijn explosieven zo te maken, dat ze niet traceerbaar zijn. Zo verpakt hij ze in houten behuizingen en maakt hij schakelaars van walnoothout. Hij schraapt alle labels van de batterijen en maakt gebruik van tweedehandse spijkers, die niet herleidbaar zijn. Hij weet dat deze voorzorgsmaatregelen de bom minder effectief maken, maar hij weet ook, dat hij de bommen in de loop van de tijd steeds verder kan verbeteren.

Door zijn sobere levensstijl kost alles tijd. Zo moet hij voor nieuwe benodigdheden of de bibliotheek op zijn fiets naar de stad. Hoewel hij introvert is, is hij wel hartelijk genoeg om contacten op te bouwen met mensen die hij tijdens de vele ritjes naar Lincoln tegenkomt. Hierdoor krijgt hij vaak benodigdheden als schroot, elektriciteitsdraad of schroeven voor zijn project. Maar net zo vaak neemt hij bij mensen met wie hij slecht of geen contact heeft mee wat hij nodig heeft, zonder het te vragen. 

Ondanks zijn sobere leefstijl heeft hij toch soms geld nodig. Zijn moeder geeft hem elke maand geld, zodat hij genoeg geld heeft voor eten en om materialen die hij niet krijgt of pakt voor zijn bommen aan te schaffen. Hij wil geen baan. Dan zou hij deelnemen aan de maatschappij die hij nu juist wil ontmantelen. Toch komt hij er af en toe niet onderuit om een paar maanden naar de stad te reizen om te werken. Zo werkt hij in het voorjaar van 1978 bij een schuimrubberfabriek in Chicago, waar zijn broertje David voorman en zijn vader manager is. Ted ziet dit als de perfecte mogelijkheid om zijn eerste bom uit te proberen. 

Dat gebeurt 25 mei 1978. Hij maakt een postpakket met een bom erin en wil dit afleveren op de Northwestern University in Evanston. Dit ligt 30 kilometer ten noorden van Chicago. Als hij aankomt op de universiteit blijkt het pakketje te groot om in de brievenbus van de universiteit te doen. Hij gaat over op plan B en laat het pakketje achter op de parkeerplaats van de universiteit. Het was zogenaamd gestuurd naar een technisch instituut in New York en als retouradres staat het adres van het kantoor van Buckley Crist, een professor in de materiaaltechniek van de universiteit. De vinder van het pakketje was zo aardig om het naar het kantoor van Buckley te sturen. Als hij het pakketje ontvangt, is hij verbaasd. Hij heeft nooit een dergelijk pakje verstuurd en herkent het handschrift niet. Hij belt de politie van de campus. Politieman Terry Marker bekijkt het pakket en maakt het open. Direct ontploft de bom in zijn gezicht. Gelukkig voor hem is heeft de bom weinig kracht en houdt hij er slechts lichte verwondingen aan over. De postservice onderzoekt het incident, maar hebben geen enkel aanknopingspunt die naar een dader kan leiden. 

Ted houdt zich even niet bezig met welk effect zijn bom heeft gehad. Hij heeft op dit moment wat anders aan zijn hoofd. Voor het eerst in zijn leven is hij verliefd. En wel op zijn supervisor van de schuimrubberfabriek. Hij gaat een paar keer met haar op date en ze zoenen zelfs. In zijn dagboek schrijft hij, dat hij een diepe connectie voelt met de vrouw. Hij vindt het spannend en hoopt op affectie, op iemand die om hem geeft en voor hem zorgt. De seks zou secundair zijn, zolang ze maar gek op hem is. 

Helaas voor Ted is de liefde niet wederzijds. De afwijzing vat hij niet licht op. Hij schrijft een zeer aanvallend en beledigend gedicht over haar. Deze legt hij op meerdere plekken in de fabriek, zodat alle werknemers dit kunnen lezen. Zijn broer David is laaiend. Hij spreekt Ted erop aan en zegt dat hij hiermee moet stoppen, omdat hij hem ander zal ontslaan. De volgende dag gaat Ted naar zijn broer en overhandigt hem opnieuw een denigrerend gedicht. Hij wordt op staande voet ontslagen. Even overweegt Ted om de vrouw die hem heeft afgewezen te vermoorden, maar hij besluit, dat hij belangrijkere zaken te doen heeft. 

Hij gaat terug naar zijn hut in de bossen. Een paar dagen later gaat hij naar de bibliotheek in het dorp en ziet, dat zijn actie met de bom niet het gewenste effect heeft gehad. Alleen een agent met lichte verwondingen, daar baalt hij van. Bovendien hebben ze hem de bijnaam ‘The Junkyard bomber’ gegeven, wat hij nogal beledigend vindt. 

Hij gaat na wat er allemaal verbeterd moet worden aan zijn bom voor meer effect. In deze bom heeft hij de metalen pijp vastgemaakt met houten pluggen. Hiervoor moet hij in het vervolg metaal gebruiken, zodat de druk beter kan worden opgebouwd. Ook wil hij ander buskruid gebruiken, een soort dat meer explosief is en hij wil een ander trigger-mechanisme ontwerpen. Een jaar lang is hij bezig voordat hij tevreden is met zijn verbeteringen. Hij plakt op de bovenkant van de behuizing nog een label van een sigarenmerk, zodat het pakket lijkt op een onschuldige sigarendoos. Begin mei 1979 wil hij het erop wagen, weer bij de Northwestern University. Per bus reist hij van zijn hut naar de Evanston. Hij loopt het gebouw binnen van de afdeling technologie, gaat naar de eerste verdieping en loopt een leeg klaslokaal binnen. Daar zet hij zijn pakket, die lijkt op een doosje sigaren, op een tafel, ervan uitgaande dat uiteindelijk iemand nieuwsgierig genoeg is om hem te openen. Op 9 mei is junior onderzoeker John Harris degene, die het pakket oppakt. Hij opent de doos en er komt een grote lichtflits uit de doos. Een echte explosie blijft uit. Hieruit blijkt, dat de ontsteker beter zijn werk doet, maar dat er nog een hoop moet worden geschaafd aan de rest van de bom om een krachtig effect te krijgen. John Harris heeft alleen wat schaaf- en brandwonden in zijn gezicht. Als de politie de brokstukken onderzoekt zien ze dat de bom is gemaakt van afvalhout en andere tweedehands componenten. In de plaatselijke media wordt de onbekende maker beschreven als een amateur. Het wordt geen landelijk nieuws. 

Ted wil het grootser aanpakken. De bom moet professioneler en hij wil niet een plaatselijke universiteit, maar een vliegtuig als rampplek. Dat zou kunnen leiden tot nationaal nieuws en landelijke paniek. Een half jaar later onderneemt hij actie. Hij knutselt een bom in elkaar, dat geactiveerd wordt door een barometer. Hij neemt de bus naar Chicago en en stuurt zijn pakket per luchtpost naar Washington DC. Als het pakket op 10 kilometer hoogte zou komen, zou het exploderen. Op 15 november 1979 komt het pakket terecht in een American Airline 727 vliegtuig, een passagiersvlucht van Chicago naar Washington DC. Aan het eind van de vlucht gaat de bom af in het vrachtruim. De piloot en de passagiers horen een knal. De zuurstofmaskers vallen naar beneden er breekt grote paniek uit. De piloot slaagt erin een noodlanding te maken in Virginia. Gelukkig voor de mensen aan boord heeft de bom niet genoeg kracht. Sterker nog, het buskruid wordt niet geactiveerd door de knal, waardoor de schade beperkt blijft tot een grote groene rookpluim. Eenmaal geland blijkt niemand gewond. Autoriteiten die onderzoek doen geven aan, dat als de bom beter was gebouwd, dat het volledige vliegtuig geëxplodeerd zou zijn tijdens de vlucht. 

De explosie mag dan zijn mislukt, Teds actie heeft nu wel het landelijke nieuws gehaald. De FBI en de ATF, die gespecialiseerd zijn in explosieven, worden ingeschakeld. Zij linken dit incident niet aan de vorige twee bommen op de universiteit. 

Ted is nog niet klaar met het belagen van de luchtvaartindustrie. De volgende bom verpakt hij niet in een pakket, maar legt hij in een boek, waar hij zelf de binnenkant heeft uitgesneden. Het is het boek Ice Brothers van Sloan Wilsons. Hij besluit om wat dwaalsporen aan te brengen op zijn bommen. Op alle volgende bommen slaat hij de letters FC in het metaal. Hij weet als enige, dat deze letters staan voor Freedom Club. Zijn volgende doelwit is de directeur van United Airlines, de 60-jarige Percy Wood. Eerst schrijft hij een brief, ondertekend door ene Enoch Fisher uit Lake Forest, dezelfde plaats als waar Percy Wood woont. In de brief staat dat alle prominenten uit de omgeving het boek Ice Brothers krijgen opgestuurd, omdat het een belangrijk boek zou zijn. Een week later, op 10 juni 1980 ontvangt Percy het boek. Als hij het boek opent, ontploft de bom. De linkerkant van Percy’s lichaam zit vol met houtsplinters en stukjes metaal en hij houdt er fikse brandwonden aan over. 

Het is voor de FBI duidelijk, dat deze bom gelinkt kan worden aan de bom in het vliegtuig. Door het gebruik van tweedehands materiaal en het slordige werk wordt ook duidelijk dat ze door dezelfde persoon zijn gemaakt als de bommen op de universiteit. De verdachte krijgt de bijnaam Unabomber, omdat hij bommen legt op zowel universiteit als in de luchtvaart. Ze zien voor het eerst de letters FC en hopen dat hen dit in de toekomst verder zal helpen in hun zoektocht. Ze hebben het idee, dat de bommenlegger iets heeft met de natuur, aangezien hout en groen elke keer weer voorkomen. In de bom zelf wordt gebruik gemaakt van hout, er gaat een bom naar Percy Wood, het retouradres van zijn bom was Ravenswood en er werd groene kleurstof aan de bom toegevoegd, zodat de rook groen zou kleurt. De FBI maakt een profiel van de mogelijke dader. Hij zou bovengemiddeld intelligent zijn en connecties hebben in de universitaire wereld. Hij zou een vliegtuigmonteur kunnen zijn. 

Er gaat meer dan een jaar voorbij, voordat de Unabomber weer zal toeslaan. Ted heeft inmiddels de routine ontwikkeld om schoon en netjes de deur uit te gaan als hij zijn volgende slag wil slaan. Netjes gewassen en geschoren stapt hij in oktober 1981 op de bus naar Utah, op weg naar de University of Utah in Salt Lake City. Daar aangekomen gaat hij op zoek naar een onopvallende ingang en legt een pakket in een openbare ruimte. Het blijft er enkele dagen onberoerd liggen, totdat een student het oppakt. Het pakket voelt vreemd aan, dus hij legt het meteen weer terug. De FBI en de explosieven opruimingsdienst worden gebeld. Als ze de letters FC zien staan, weten ze dat de bom van de Unabomber afkomstig is. 

Ted trekt zich weer terug in zijn hut. Hij zal weer toeslaan als het koude weer voorbij is. 

Zeven maanden later in mei 1982 stapt hij weer op de bus naar Utah. Hij laat een pakket achter bij het postkantoor van de Brigham Young University, dat bezorgd moet worden aan hoogleraar informatica Patrick C. Fisher van de Vanderbilt University in Nashville, Tennessee. Omdat Ted zijn informatie allemaal uit de bibliotheek in zijn dorp Lincoln haalt en deze wat verouderd is, weet hij niet, dat Patrick Fisher hier niet meer werkzaam is. Zijn voormalig secretaresse, Janet Smith werkt hier nog wel. Zij ziet het pakket dat voor haar oude baas is en opent het. Er volgt een enorme explosie. Janet houdt er brand- en snijwonden aan over. Door de letters FC op de bom weet de FBI dat ook dat weer een actie van de Unabomber is. Ze zien dat de afzender van het pakket LeRoy Wood Bearnson is, een professor aan de Brigham Young University. Hij weet uiteraard niets van het pakketje. 

Ted besluit zijn volgende bom zelf te bezorgen. Hij reist af naar Californië en dropt op 2 juli 1982 zijn pakketje op de campus van University of California in Berkeley, de universiteit waar hij zelf ooit les heeft gegeven. Emeritus hoogleraar in de elektrotechniek Diogenes Angelakos ziet het pakje staan en pakt het op. De bom ontploft in zijn handen. Zwaargewond wordt hij afgevoerd naar het ziekenhuis. De professor heeft geluk gehad dat benzine die was toegevoegd zijn werk niet heeft kunnen doen. Doordat de benzinetank volledig gevuld was en er geen zuurstof bij kon, brak er geen dodelijke brand uit. Tussen de brokstukken vindt de FBI een briefje: ‘Wu, het werkt, dat zei ik je toch. Getekend, RV.’ Omdat Wu als W.U. staat geschreven ondervraagt de FBI wiskundeprofessor Hung-Hsi Wu van de universiteit. Het is al snel duidelijk, dat hij er niets mee te maken heeft. 

In 1983 richt de FBI een speciale tiplijn op voor het vinden van de Unabomber. Er komen duizenden tips binnen, maar zonder resultaat. Het kan zijn, dat de tiplijn de reden is, dat Ted drie jaar wacht totdat hij weer toeslaat. Hij reist weer af naar Berkeley in Californië en legt zijn pakket in een leeg computerlokaal. Op 15 mei 1985 pakt junior onderzoeker John Hauser het pakket op. De ravage die wordt aangericht overtreft die van alle vorige explosies. John verliest drie vingers en raakt blind aan één oog. Het ergste vindt hij, dat hij zijn kans om astronaut bij NASA te worden vaarwel moet zeggen. Ironisch genoeg is professor Diogenes Angelakos degene die hem vindt en 911 belt. 

Het is meteen duidelijk dat dit het werk is van de Unabomber. De letters FC staan gestanst in het metaal. De FBI maakt zich zorgen, omdat deze bom duidelijk beter in elkaar zit dan zijn vorige. Veel houten componenten zijn vervangen door metalen exemplaren en het buskruid en de benzine zijn vervangen door ammoniumnitraat en aluminium poeder. Ze zijn bang dat er bij een volgende explosie weleens doden kunnen vallen. 

In de maanden erna plaatst hij bommen in de fabriek van Boeing en op de universiteit van Michigan, waarbij er in Michigan twee mensen gewond raken. Zijn eerste dodelijke slachtoffer maakt Ted op 11 december 1985. Dit keer heeft hij het niet gemunt op een vliegtuig of universiteit, maar op computerwinkel RenTech Computer Rentals in Sacramento Californië. In zijn ogen verspreiden dit soort winkels het verraderlijke kwaad van de technocratie. Hij stapt op de bus van Montana naar Californië, stapt op het busstation van Sacramento uit en gaat te voet verder naar het Century Plaza shopping center, waar de computerwinkel zich bevindt. Hij heeft zijn bom vermomd als een oude plank met wat spijkers die eruit steken. Deze legt hij op de parkeerplaats van de computerwinkel. Als Hugh Scrutton, de eigenaar van RenTeck, zijn winkel verlaat aan het eind van de dag, ziet hij de plank met uitstekende spijkers liggen. Hij wil niet dat zijn werknemers of klanten een lekke band krijgen van de spijkers. Zodra hij de plank oppakt volgt een enorme explosie, die gelijk zijn hand eraf rukt. Spijkers en metaalsplinters dringen zijn lichaam binnen, waarvan er ook één in zijn hart terecht komt. Hij overlijdt ter plekke. Hugh was student op de universiteit in Berkeley, toen Ted daar lesgaf. Waarschijnlijk hebben hun paden zich weleens gekruist, maar ze kenden elkaar niet. Deze bom is duidelijk de krachtigste tot nu toe. Het pakket was gevuld met drie metalen pijpen van zo’n 25 cm lang, gevuld met kaliumsulfaat, kaliumchloride, ammoniumnitraat en aluminium poeder. Ook zaten er metaalscherven en spijkers in het pakket. 

Door de letters FC weten rechercheurs meteen, dat de Unabomber weer heeft toegeslagen. Vanaf nu is de Unabomber een moordenaar. Het onderzoek wordt nog verder opgeschroefd. Teds reactie hierop is dat hij zich weer een tijdje terugtrekt in zijn hut. 

Ruim een jaar later in februari 1987 slaat hij weer toe. Hij legt weer een bom bij een computerwinkel, dit keer in Salt Lake City Utah. Eigenaar van de winkel Gary Wright ziet het pakketje liggen en schopt het weg. De bom ontploft, maar omdat hij het weg heeft geschopt overleeft hij de aanval. Dit keer is er echter een getuige, de secretaresse van de computerwinkel. Ze zag vanuit haar kantoor een man met een hoodie en een zonnebril, die een vreemd pakketje op de parkeerplaats van de winkel achterliet. Ze maakten even oogcontact. De secretaresse vond het vreemd, maar ging weer door met haar werk. Pas toen de bom ontplofte wist ze dat ze zojuist de Unabomber had gezien. Er wordt een compositietekening gemaakt via haar aanwijzingen. Deze wordt in het hele land getoond. Dit is voor Ted reden om zich zes jaar lang terug te trekken. 

Ted wordt in deze tijd zo paranoia, dat hij niet naar de begrafenis van zijn vader als hij in 1990 overlijdt. Korte tijd later verbreekt hij alle contact met zijn moeder en broer. Vanaf nu is het Ted tegen de rest van de wereld. 

Zes jaar na zijn laatste bom is het stof gaan liggen rondom de Unabomber. Voor Ted is het tijd om weer ten strijde te trekken. In juni 1993 reist hij weer vanuit Montana naar Sacramento. Op 18 juni verstuurt hij vanaf deze stad twee bommen, verpakt als schoenendozen naar twee verschillende adressen. De eerste bom komt aan op 22 juni bij professor Charles Epstein in San Francisco en de ander twee dagen later bij professor David Gelernter op de Yale University in Connecticut. Beide mannen raken zwaar gewond, maar overleven de aanval. 

Tegelijk met deze bommen stuurt Ted een brief naar assistent manager Warren Hoge van de New York Times. Dit is de eerste keer dat Ted iets van zich laat horen in de media. In de brief schrijft hij onder andere, dat ze een anarchistische groep zijn, die zichzelf FC noemen en dat ze in de toekomst meer zullen onthullen wat hun doelen zijn. Hij zet een identificatienummer op de enveloppe, waarvan hij wil dat deze geheim blijft, zodat anderen zich niet als hen voor kunnen doen. 

Daarna trekt Ted zich weer anderhalf jaar terug. In december 1994 stuurt hij een bom naar het huisadres van Thomas J. Mosser, directeur van het communicatiebedrijf Burson-Marsteller in New Jersey. De kracht van de bom is zo groot, dat zijn grote villa letterlijk trilt op zijn grondvesten. Thomas is op slag dood. Zijn vrouw rent hem toe als ze de de enorme knal hoort. Ze ziet hoe het hoofd van haar man zwartgeblakerd nog slechts aan één kant vast zit aan zijn torso. Die dag zouden ze een kerstboom uitzoeken, maar in plaats daarvan moet ze haar kinderen vertellen, dat hun vader dood is.  

Ted schrijft in een brief aan de New York Times, dat Thomas dood moest, omdat hij het imago van oliebedrijf Exxon probeerde op te vijzelen. In 1989 lekte een olietanker van Exxon miljoenen liters olie op zee, waardoor er een grote milieuramp ontstond. 

Een paar maanden later, in april 1995 heeft Ted een nieuw doel op het oog. Hij stuurt een pakket naar de California Forestry Association, een grote organisatie in de houtindustrie. Als directeur Gilbert Brent Murray het pakketje opent, is hij op slag dood. De kracht van de explosie is zo groot, dat zijn lichaam in stukken wordt teruggevonden en zijn gezicht onherkenbaar is geworden. 

Arrestatie en rechtszaak

Zijn laatste twee dodelijke slachtoffers geven Ted het zelfvertrouwen, dat de wereld nu wel naar zijn boodschap zal willen luisteren. In de afgelopen maanden heeft hij gewerkt aan een manifest, waarin hij zijn boodschap verkondigt, Industrial Society and Its Future. Op 25 juni 1995 stuurt hij vijf exemplaren naar verschillende media, waaronder de Washington Post en de New York Times. In een begeleidende brief schrijft hij waarom de groep FC in de afgelopen 17 jaar zestien bommen heeft geplaatst. Ze wilden academici raken, die zich bezig houden met technologie en informatica. Als het manifest letterlijk afgedrukt zou worden in de krant, zullen ze stoppen met hun terroristische activiteiten. Zo niet, dan zullen ze binnen 90 dagen weer toeslaan. 

Een paar dagen later ontvangt de San Francisco Chronicle een brief, waarin staat dat FC binnen zes dagen een bom zal plaatsen in een vliegtuig op het vliegveld van Los Angeles. Er heerst grote paniek onder personeel en passagiers. De dreiging lijkt zo reëel, dat passagiers gratis hun ticket mogen omboeken naar een andere datum. Weer een paar dagen later ontvangt de New York Times een brief van de FC, dat deze bommelding een hoax is. 

Autoriteiten weten niet wat ze moeten doen met het manifest. Enerzijds willen ze niet toegeven aan een terrorist. Anderzijds zou het publiek maken van het manifest kunnen leiden tot de identificatie van de schrijver van het manifest. Erotisch tijdschrift Penthouse biedt aan om het manifest in hun blad te publiceren. Als Ted hiervan hoort, schrijft hij weer een brief, dat publicatie in Penthouse alleen niet goed genoeg is, aangezien hij in een meer gerenommeerde krant als Washington Post of The New York Times te lezen wil zijn. De discussie over publicatie duurt maanden. Uiteindelijk wordt besloten dat het manifest in zijn geheel afgedrukt zal worden in de Washington Post. Zij hebben als enige de drukcapaciteit om het 35.000 woorden tellende manifest af te drukken. Dit gebeurt op 19 september 1995. 

Zijn ideeën worden door veel mensen als profetisch en als zijn tijd ver vooruit gezien. Zo staat er: ‘Progressieven prefereren de maatschappij de schuld of de credits te geven voor individuele vaardigheden of het gebrek eraan. Als een persoon inferieur is dat de schuld van de maatschappij omdat deze persoon niet goed is opgevoed.’ En verder: ‘Te verre integratie in de maatschappij kan leiden tot een laag zelfbeeld, machteloosheid en schuldgevoel. Eén van de belangrijkste middelen waarop de maatschappij kinderen socialiseert is door hen schuldig te laten voelen over gedrag of uitspraken die tegen verwachtingen van de maatschappij ingaan. Hierdoor gaat een kind zich schamen voor zichzelf.’ 

Het publiek leest massaal wat de Unabomber te vertellen heeft. Sommigen uit nieuwsgierigheid, anderen om te kijken of ze door dit manifest wellicht de schrijver kunnen achterhalen. De beloning voor de gouden tip naar identificatie van de Unabomber is inmiddels opgelopen tot 1 miljoen dollar. 

Eén van de mensen die het manifest leest is Teds broertje David. Al lezend slaat zijn nieuwsgierigheid om in een gruwelijk vermoeden, omdat de ideeën en het woordgebruik hem wel heel bekend voorkomen. Ted en David hebben elkaar al een paar jaar niet meer gezien. Sinds David trouwde met Linda, wil Ted niets meer van hem weten, aangezien hij haar niet kan uitstaan. Toch schreef hij wel af en toe brieven, waarin hij zijn ideeën over technologie en de maatschappij met David deelde. Deze komen wel erg overeen met het manifest dat David nu leest. Bij één bepaalde zin weet hij het zeker: ‘Je kunt niet tegelijk je taart opeten en hebben.’ De enigen wie hij dit ooit heeft horen zeggen zijn zijn moeder en Ted. Hij kan en wil niet geloven, dat zijn broer waar hij altijd tegenop gekeken heeft een terrorist en moordenaar is. 

Om het zeker te weten neemt hij contact op met een privé-detective. Uit onderzoek blijkt, dat de brieven, die David ontving van zijn broer hoogstwaarschijnlijk door dezelfde persoon zijn geschreven als het gepubliceerde manifest. David vindt, dat hij het moreel verplicht is om de FBI op de hoogte te stellen. Hij wil echter niet, dat de FBI hem gewelddadig overvalt of erger nog neerschiet. Ook wil hij graag anoniem blijven. Hij voelt zich schuldig tegenover Ted, vooral als hij het mis zou hebben. Om nog meer zeker van zijn zaak te zijn gaat hij naar zijn moeder om in oude geschreven teksten van Ted te duiken. Hij vindt een Proto Manifest, dat Ted al in 1972 had geschreven. Deze komt wel erg overeen met het huidige manifest. David stuurt het Proto Manifest naar de FBI. Als zij dit lezen, weten ze zeker, dat Ted Kaczynski de man is die ze zoeken. 

De FBI gaat akkoord om Ted voorzichtig te benaderen. Zijn arrestatie wordt minutieus voorbereid. Honderden agenten trekken naar het dorpje Lincoln, verkleed als toerist, motorrijder of houthakker. Een tijdlang houden ze Ted in de gaten. Het liefst willen ze hem arresteren als hij naar het dorp komt om inkopen te doen. Maar Ted blijft wekenlang in zijn hut en laat zich niet zien. De agenten worden ongeduldig en CBS is er inmiddels achtergekomen wat zich in Lincoln afspeelt en dreigt met publicatie. Ze moeten nu doorzetten en vragen buurman Butch Gherin om hulp. Ze vertellen hem, dat zijn buurman de Unabomber is. Butch kan het niet geloven, maar wil wel helpen. Hij maakt video-opnames van de hut van Ted, zodat de FBI weet hoe ze deze het best kunnen bereiken. 

Op 3 april 1996 is het zover. Een aantal FBI-agenten gekleed als boswachter en houthakker gaan naar de hut van Ted. Met een plattegrond in hun hand kloppen ze op de deur. Ted doet open en is in de veronderstelling dat het mensen van de gemeente zijn die het over zijn perceel willen hebben. Zodra hij een voet over zijn drempel heeft gezet, wordt hij geboeid. Van alle kanten verschijnen agenten, die zich achter bomen en struiken hadden verstopt. Ted wordt zonder enig geweld meegenomen.

Als ze zijn hut onderzoeken vinden ze de hoodie en zonnebril, waarmee Ted gezien was toen hij een bom legde bij een computerwinkel in Salt Lake City. Ook vinden ze een bom onder zijn bed, klaar voor een volgende aanval. Mocht de FBI nog twijfelen, dan zijn de beschrijvingen van alle aanvallen tot nu toe in zijn dagboek bewijs genoeg. 

De advocaten van Ted willen hem ontoerekeningsvatbaar laten verklaren. Ted weigert dit en wil hen ontslaan. Hij vraagt de rechter om een nieuwe advocaat, maar deze weigert dit. Dan wil Ted zichzelf verdedigen in de rechtbank. Dat kan alleen als hij zichzelf psychologisch laat testen. Na een mislukte zelfmoordpoging gaat Ted uiteindelijk akkoord met een test. Hier komt uit, dat hij leidt aan paranoïde schizofrenie. Toch acht de psychiater hem wel in staat om zichzelf te verdedigen. Na een overleg met de rechter tekent Ted een pleidooi-overeenkomst. Hij bekent schuld aan dertien aanvallen, waarbij drie mensen om het leven zijn gekomen. Hierdoor krijgt hij niet de doodstraf, maar levenslang zonder vervroegde vrijlating. Zijn broer en moeder zaten ook in de rechtszaal, maar Ted negeerde hen volledig. 

David Kaczynski geeft de helft van zijn beloning van een miljoen aan de slachtoffers en nabestaanden van de bomaanslagen. Met de andere helft betaalt hij alle kosten die Ted en de rest van de familie gemaakt hebben tijdens de rechtszaken. 

Ted zit zijn straf uit in de zwaarbeveiligde gevangenis van Florence Colorado. Daar raakt hij bevriend met medegevangene Timothy McVeigh, die verantwoordelijk was voor de bomaanslag in Oklahoma City in 1995. Tot aan de executie van Timothy in 2001 discussiëren ze dagelijks over politieke en maatschappelijke onderwerpen. 

In 2011 worden alle documenten die bij de arrestatie van Ted werden gevonden in zijn hut verkocht op een veiling. Recepten voor het maken van bommen werden uitgesloten voor de veiling. De totale opbrengst is $232.000,-. De hut van Ted is na zijn arrestatie overgebracht naar een beveiligde opslagruimte van de FBI in Washington DC. Deze is nu te bewonderen in het FBI-museum. 

In 2021 wordt bij Ted darmkanker geconstateerd. Hij wordt overgebracht naar het Federal Medical Center Butner in North Carolina, een forensisch ziekenhuis waar gevangenen die ernstig en langdurig ziek zijn worden behandeld. Hier ondergaat hij chemotherapie, maar na twee jaar wordt duidelijk, dat zijn prognoses niet goed zijn. Ted heeft veel last van de bijwerkingen en staakt zijn behandeling. Op 10 juni 2023 maakt hij een einde aan zijn leven door zich met een schoenveter op te hangen aan zijn bed. Ted Kaczynski wordt 81 jaar oud. 

Aanbevolen

Onderstaande documentaire geeft een goed beeld van Ted Kaczynski.