Naam: Jerry Walter McFadden
Bijnaam: The Animal
Geboren: 21 maart 1948, Haskell County Texas
Overleden: 14 oktober 1999
Aantal moorden: 4+
Straf: Doodstraf
Jeugd
Jerry Walter McFadden wordt geboren op 21 maart 1948 in Haskell County in het noorden van Texas. Zijn ouders zijn Herman Lee McFadden en Dorothy Lucille Todd. Jerry heeft twee broers en twee zussen. Eén van zijn zussen overlijdt bij haar geboorte, een jaar voordat Jerry ter wereld komt. Over zijn jeugd is weinig bekend. Hij gaat op zijn dertiende al van school. Als tiener wordt hij twee keer veroordeeld voor inbraak. Als hij negentien jaar is trouwt hij met Judy, een vijftienjarig meisje. Ze krijgen twee kinderen. In 1980 gaan ze scheiden.
Misdaden
In 1972, als Jerry 23 jaar oud is, verkracht hij een veertienjarig meisje in Denton Texas. In datzelfde jaar verkracht hij een lerares van een basisschool. Hij krijgt voor beide verkrachtingen vijftien jaar cel. Hiervan zit hij slechts vijf jaar uit.
Op 22 juni 1979 ontvoert hij een secretaresse, die voor hetzelfde oliebedrijf werkt als hij. Hij neemt haar mee naar een afgelegen bos. Daar verkracht hij haar. Na de verkrachting duwt hij haar tegen een boom en wurgt haar met haar onderbroek. Hij laat haar voor dood achter. Als de vrouw weer bijkomt doet ze aangifte bij de politie. Jerry kan echter niet worden opgepakt, omdat hij de staat uit is gevlucht. Later zal blijken, dat hij een paar weken in Portland Oregon is geweest.
In oktober 1979 wordt hij gearresteerd, omdat hij de regels van zijn voorwaardelijke vrijlating heeft overtreden. Terwijl hij vastzit wordt hij aangeklaagd voor de verkrachting en poging tot moord van de secretaresse in juni van dat jaar. Vanwege het brute geweld wat hiermee gepaard ging en zijn voorgaande zedendelicten, krijgt hij een levenslange gevangenisstraf opgelegd.
Er is echter al jaren een probleem binnen de gevangenissen in Texas. Ze zitten vol en er moet iets gebeuren. Op 8 juli 1985 brengt de directeur van de Texas Department of Corrections een brief naar buiten, waarin hij schrijft, dat de gevangenissen in Texas overvol zitten. Hierdoor zou de veiligheid van zowel de gevangenen als het personeel niet meer gegarandeerd zijn. Er is niet genoeg personeel om de gevangenen in de gaten te houden, waardoor er buitensporige incidenten kunnen plaatsvinden. Om deze veiligheid wel te kunnen bieden, mogen de gevangenissen maximaal tot 95% bezet zijn. Ook moet er een strikte scheiding komen tussen de gevaarlijke gevangenen en de gevangenen die rustig hun tijd uitzitten. Er worden programma’s geïmplementeerd voor gevangenen met goed gedrag, zodat zij eerder vrijgelaten kunnen worden. Dit heeft tot gevolg dat sommige gevangenen slechts een fractie van hun straf hoeven uit te zitten. Dat zijn niet alleen gevangenen, die vastzitten voor relatief kleine delicten als winkeldiefstal of rijden onder invloed, maar ook gevangenen die lange straffen uit moeten zitten voor delicten als gewelddadige overvallen of verkrachting.
Jerry McFadden is één van de gevangenen die hiervoor in aanmerking komt. Ondanks dat hij vastzit voor zedenfeiten en dat hij hier al voor de tweede keer voor gepakt is, gedraagt hij zich voorbeeldig binnen de muren. En zo kan het gebeuren, dat Jerry in 1985 weer vervroegd wordt vrijgelaten. De voorwaarden waar hij aan moet voldoen is, dat hij werk heeft en een stabiele thuissituatie. Jerry gaat aan de slag in de olievelden in Texas en gaat bij zijn moeder, die inmiddels weduwe is, wonen in Ore County.
Het is 4 Mei 1986 als de 20-jarige Gena Turner, de 19-jarige Bryan Boone en de 18-jarige Suzanne Harrison vrolijk lachend in de auto zitten, op weg naar Lake Hawkins. Het is een heerlijke zonnige dag en wat is er beter dan om met een paar vrienden op een luie zondag lekker aan het strand te liggen van dit kraakheldere meer. Dat willen de meiden graag, maar Bryan is meer van het zwemmen, ravotten en grappen uithalen met de meiden. Hij rijdt naar de plek, waar een steiger is, waar hij vanaf kan duiken en uiteraard ook Gena en Suzanne vanaf kan duwen. Eigenlijk haalt hij elke zomerse dag aan dit meer dezelfde streek uit. De meiden zitten op de rand van de steiger te giechelen en zoveel mogelijk het nog koude water te vermijden, terwijl hij ze vanachter besluipt en in het water duwt. Een ritueel dat in hun ogen elke keer leuk blijft. Dit keer zullen ze ook op een andere manier beslopen worden, maar dan met een fatale afloop.
Suzanne, Gena en Bryan kennen elkaar van de middelbare school in Hawkins. De 18-jarige Suzanne Harrison wordt door haar omgeving gezien als een stralende meid. Haar positiviteit, enthousiasme en bruisende karakter zorgen altijd voor een glimlach op het gezicht bij familie en vrienden. Ze heeft lang donkerblond haar, sprankelende zachte bruine ogen en een fonkelende lach. Ze is cheerleader bij de plaatselijke footballclub en gaat elk weekend met haar ouders naar de kerk. Volgens haar vrienden heeft ze een uitstraling, waardoor je denkt dat het je kleine zusje is en dat je voor haar wilt zorgen. Ze zit in haar laatste jaar van de middelbare school Hawkins High en wil daarna graag studeren om lerares te worden.
De beste vriendin van Suzanne is de 20-jarige Gena Turner. Gena heeft twee jaar geleden haar middelbare schooldiploma op de Hawkins High gehaald. Ze kan goed leren en werd benoemd als beste student van dat jaar. Gena zat ook bij de cheerleaders van de footballclub. De twee meiden zijn onafscheidelijk. Regelmatig dragen ze elkaars kleding of gaan met dezelfde kleding de deur uit. Gena is iets groter dan Suzanne. Ze heeft halflang kastanjebruin haar met een slag erin.
De 19-jarige Bryan Boone zit net als Suzanne in het laatste jaar van de Hawkins High. Bryan houdt ervan om grappen uit te halen. Het is een stoere jongen met brede schouders die altijd de lachers op zijn hand heeft. Bryan zit bij het footballteam van de middelbare school. Zijn team kan altijd op zijn sterke defensieve kwaliteiten rekenen. Een aanvaller van de tegenstander zal nooit zomaar langs hem heenkomen. Bryan is een knappe jongen, die geliefd is bij de meiden. Voor zijn vrienden heeft hij altijd een luisterend oor en ze kunnen op hem rekenen.
De vrienden zijn alledrie opgegroeid in Hawkins. Hawkins is een klein dorp, dat in de jaren 80 zo’n 1200 inwoners heeft. Het dorp noemt zichzelf ‘The Pancake Capital’ van Texas. Er staat een middelbare school, die van een oorsprong een zogenaamde zwarte school was. In de jaren 60 was er een sterke segregatie tussen wit en zwart. De zwarte jongeren uit de omgeving werden in die tijd naar deze school gestuurd. Hoewel het grootste gedeelte van het dorp nu wit is, is de middelbare school nog steeds het hart van het dorp. De spelers van het American football team van de school worden wekelijks luid toegejuicht door de cheerleaders en het lokale publiek. Zoals ze het daar noemen: Eens een Hawk altijd een Hawk.
Gena, Bryan en Suzanne hebben met hun ouders afgesproken, dat ze die dag naar Lake Hawkins gaan en tegen het avondeten weer thuis zullen zijn. In de jaren 80 zijn er nog geen mobiele telefoons. Als je zegt dat je rond een bepaalde tijd thuis zult zijn, dan doe je dat ook. De drie vrienden zijn altijd punctueel met hun afspraken. Tegen de tijd dat het donker wordt, en ze nog altijd weg zijn, beginnen de ouders van Gena, Bryan en Suzanne zich zorgen te maken. Ze zouden al lang thuis moeten zijn. De moeder van Suzanne weet niet meer wat ze moet doen. Suzanne is haar enige kind en ze zou niet weten hoe ze zonder haar verder zou moeten. Ze belt de ouders van Gena. Gena’s vader Calvin heeft hetzelfde. Beide meiden zouden nooit zomaar wegblijven zonder iets van zich te laten horen. Hij heeft zijn dochter geleerd, dat als er iets tussenkomt, dat dat niet erg is, maar dat je altijd even naar huis belt om te zeggen, dat je wat later komt. Ook de ouders van Bryan zijn ongerust. Ze beloven elkaar op de hoogte te houden, als ze iets horen van hun kinderen.
Arrestatie en rechtszaak
Als Gena op maandagochtend nog niet thuis is, pakt Gena’s vader Calvin zijn paard en galoppeert richting Lake Hawkins. Ze wonen dichtbij het meer, dus het is maar een kort ritje. Lake Hawkins ligt in een landelijke en dicht beboste gebied op zo’n 150 kilometer ten oosten van Dallas. Het meer heeft één van de helderste wateren in Oost-Texas en een wit zandstrand dat door sommigen het beste strand in Texas hebben genoemd.
Lake Hawkins was één van de vier kleine meren die in 1961 werd gecreëerd met aarden dammen om overstroming van de Sabine River te voorkomen. Het meer ligt aan de Little Sandy Creek die uitmondt in de Sabine River. Lake Hawkins heeft een oppervlakte van ruim 7,5 vierkante kilometer en wordt gevoed door verschillende bronnen. Misschien is hierdoor het water, zelfs tijdens de grootste droogtes zo opmerkelijk helder.
Ook de broer van Bryan, Kendell gaat op zoek naar Gena, Bryan en Suzanne. Kendell weet, wat de lievelingsplek bij Lake Hawkins is van Bryan. Dat is The Point, een plek waar vooral jongeren komen. Als hij aankomt bij de steiger waar zijn broer graag capriolen uithaalt, ziet hij de truck staan waarmee Bryan, Gena en Suzanne naar het meer zijn gereden. Kendell trekt de deur van de truck open en ziet in eerste instantie niets geks. Maar als hij verder gaat kijken, ziet hij, dat de sleutels nog in het contact zitten en de portemonnees en tasjes van de meiden nog op de passagiersstoel liggen. Bryan zou nooit de auto of waardevolle spullen onbeheerd achterlaten. Er moet iets gebeurd zijn. Kendell neemt direct contact op met de politie van Wood County, de gemeente waar Hawkins onder valt.
Als de politie aankomt en de verlaten auto zien, weten ze dat er iets niet goed is. Ze sturen meerdere politieauto’s op pad om rondom het meer te kijken of ze de drie vrienden kunnen vinden. Het nieuws, dat Gena, Bryan en Suzanne vermist zijn gaat als een lopend vuurtje rond in het dorp. De docenten en leerlingen van de Hawkins High hebben al gemerkt, dat Bryan en Suzanne niet op school zijn, maar zien pas dat er iets ernstigs aan de hand moet zijn als politieagenten de school binnenkomen. Klasgenoten van Bryan en Suzanne worden ondervraagd. Hebben ze Bryan of Suzanne nog gezien na zondagmiddag? Hebben ze verteld wat ze gingen doen? Hadden ze plannen om weg te lopen?
Het nieuws van de verdwijningen blijft niet binnen het dorp. Nog diezelfde dag bericht CNN erover op nationale tv. Elk uur dat de drie niet zijn gevonden maakt het meer zorgwekkend. Zoiets is er nog nooit gebeurd in het kleine rustige dorp.
Dan is het maandagmiddag kwart voor één. Zo’n 35 kilometer verderop in een park in een afgelegen gebied genaamd Barnwell Mountain zijn gemeentewerkers aan het werk met het schoonmaken van het gebied. In een sloot ziet één van de medewerkers een lichaam liggen. Hij belt meteen de politie van Upshur County, de gemeente waarbinnen Barnwell Mountain valt. Als de politie aankomt laten ze meteen een rechercheteam komen. Het is duidelijk, dat de gevonden vrouw door een misdrijf om het leven is gekomen. Ze is halfnaakt en haar broek is rond haar nek geknoopt. Het lijkt erop, dat ze seksueel misbruikt is. De kleding die naast haar lichaam worden gevonden, blijken te matchen met die van Suzanne Harrison. Ze moeten alleen zeker weten, dat het inderdaad om haar gaat. Ze zien, dat het slachtoffer een gouden Pulsar horloge draagt. Ze vragen een tante van Suzanne om naar dit horloge te kijken. Zij moet helaas bevestigen, dat het inderdaad gaat om haar nichtje.
De politie van Upshur County schaalt meteen op. Tientallen agenten zoeken centimeter voor centimeter het hele park door op zoek naar meer aanwijzingen. Dan zien ze in een ander gedeelte van het park nog meer kleding. De grijs met wit gestreepte korte broek die ze vinden past bij de omschrijving van de kleding die Gena Turner de vorige dag droeg.
Het hele dorp is in diepe rouw als ze horen, dat het lichaam van hun dorpsgenoot Suzanna Harrison is gevonden. Als je het dorp binnenkomt staat er naast het plaatsnaambord een bord met het actuele aantal inwoners van Hawkins. Dit bord is volgehangen met zwarte rouwlinten. De inwoners van Hawkins hebben het gevoel, dat het dorp zijn onschuld is verloren. Ze hebben altijd in een soort veilige bubbel geleefd, waarbij ze het idee hadden dat al het kwaad uit de buitenwereld hen nooit zou bereiken. Ze moeten nu onder ogen zien, dat hun bubbel niet meer bestaat.
Nu het lichaam van Suzanne is gevonden en Gena en Bryan nog vermist zijn, moet de politie het scenario onderzoeken, dat zij misschien de daders zijn van de moord. Misschien was er wel sprake van rivaliteit binnen de drie vrienden. Hadden ze een soort driehoeksverhouding, waarbij er liefde in het spel was en jaloezie kwam opspelen? Als ze navraag doen bij familie en vrienden van het drietal lijkt dit een onwaarschijnlijk scenario. Het is overduidelijk dat de band tussen de drie puur vriendschappelijk was.
Al snel schakelen ze over naar het scenario, dat een onbekende de dader van de moord is. In de omtrek bevinden zich vele olievelden, waar steeds wisselende werknemers werken. Dat zijn vaak mensen van buiten de regio. Wellicht moeten ze daar de dader zoeken.
De politie van Wood county in Hawkins schalen hun onderzoek verder op. Het dorp Hawkins en het gebied rondom Lake Hawkins worden afgezet. Iedereen die het dorp in of uit wil rijden wordt ondervraagd. Eén van de aangehouden automobilisten zegt, dat hij een lichtblauwe Ford Bronco gezien. Deze reed met grote snelheid weg vanuit Lake Hawkins op zondagavond. Helaas weet de getuige niet het kenteken van de auto.
Dan komen er twee mensen op het bureau, die vertellen dat ook zij een incident hebben meegemaakt bij Lake Hawkins op die zondagmiddag. Denice en Clifton zijn twee verliefde twintigers, die die middag willen genieten van de zon en elkaar. Ze staan met hun auto bij het meer, hebben een muziekje aangezet en liggen verstrengeld in hun auto te zoenen. Er rijdt een auto langs hen, heel langzaam en de bestuurder kijkt hen strak aan. Denice krijgt er een naar gevoel van. De man blijft rondjes om hen heen rijden. Denice zegt tegen haar vriend, dat ze weg wil, ze is bang. Nog voordat Clifton kan antwoorden, hoort ze een autodeur hard dichtslaan. De man, die rondjes om hun auto reed is uitgestapt en naar hen toegelopen. Hij richt een pistool op Clifton en schreeuwt, dat hij uit moet stappen. Clifton stapt uit en houdt zijn handen in de lucht. ‘Geef me je geld’, schreeuwt de man met het pistool. Als Clifton zegt, dat hij geen geld heeft, eist de man nogmaals zijn geld en dreigt dat hij anders Denice mee zal nemen. Clifton heeft geen geld bij zich, maar wil niet, dat de man aan zijn vriendin komt. Hij opent de achterbak van de truck en haalt er twee biertjes uit. Misschien dat dit hem zal kalmeren. Hij geeft de twee flesjes bier aan de man en deze lijkt verbaasd. Clifton probeert de man verder te kalmeren door een gesprekje aan te knopen. Hij zegt dat hij Clifton heet en vraagt aan hem zijn naam. De man zegt dat ze hem The Animal noemen, wat Het Beest betekent. Even later zegt Clifton tegen hem, dat hij en Denice wegmoeten omdat anders hun ouders ongerust worden. Clifton stapt in en rijdt weg. Denice heeft het idee, dat ze aan de dood is ontsnapt. Als ze wegrijden zegt Clifton tegen haar, dat ze het kenteken van zijn auto op moet schrijven. Hij is er zeker van, dat deze man vandaag iemand gaat vermoorden.
Op het politiebureau overhandigt Denice haar aantekening. Ze heeft niet het hele kenteken kunnen noteren, maar met de omschrijving van de auto zou de politie een heel eind moeten kunnen komen. Het is een lichtblauwe Ford Bronco. Dit heeft de politie eerder gehoord. Een automobilist beschreef, dat hij eenzelfde auto hard zag wegrijden van Lake Hawkins, maar dan niet ’s middags, maar aan het begin van de avond.
Denice kan ook een goede beschrijving van de man geven. Hij is groot, heeft blond lang haar en een baard, ziet er verwilderd uit en heeft veel tatoeages. Vooral een tatoeage op zijn borst is Denice opgevallen. Hierop stond de tekst: Death before dishonor.
Als de politie het gedeeltelijke kenteken natrekken, zien ze dat deze inderdaad bij een lichtblauwe Ford Bronco hoort en dat de auto eigendom is van ene mevrouw McFadden die in Ore City woont. Dit is een dorp, dat zo’n 50 kilometer ten oosten van Hawkins ligt. Als ze bij het adres aankomen, blijkt hier niemand thuis. Ze vaardigen direct een zogenaamd APB uit, een All Points Bulletin, waarbij alle politiekorpsen in de omgeving moeten uitkijken naar de lichtblauwe Ford Bronco.
De volgende dag, op dinsdag 6 mei 1986 ziet een agent de auto rijden. Hij houdt de auto aan en maant de bestuurder uit te stappen. Een grote man met lang blond haar en een baard stapt uit. De blouse van de man is opengeknoopt en de agent ziet de tatoeage Death before dishonor. Hij weet dat hij de juiste man te pakken heeft. De naam van de man is Jerry McFadden. Ze weten nog niet of hij de moordenaar is van Suzanne Harrison, maar ze kunnen hem in elk geval vasthouden voor een poging tot overval.
Als Jerry wordt verhoord over de poging tot overval op Denice en Clifton zegt Jerry, dat het helemaal geen overval was. Hij zegt, dat hij dacht een bekend gezicht te zien. Hij dacht dat hij Clifton herkende uit de kroeg en dat hij een praatje met hem aan wilde knopen. Toen hij een pistool trok en zei dat dit een overval was was hij alleen maar een grapje aan het maken met een bekende.
De politie vraagt hem ook naar de verdwijning van Gena, Bryan en Suzanne. Jerry zegt niets. Hij vermeldt alleen dat hij is aangehouden voor de zogenaamde overval en dat hij verder nergens over wil praten. De politie doorzoekt de auto van Jerry, op zoek naar vingerafdrukken, kledingvezels of iets anders, dat kan verwijzen naar zijn betrokkenheid bij de vermissing van de drie vrienden. Ze vinden niets.
De vraag blijft, wat er met Gena en Bryan is gebeurd. Waar zijn ze? Zijn ze nog in leven? Terwijl de familie van Suzanne de begrafenis aan het regelen is, zijn de families van Bryan en Gena nog steeds in het ongewisse. Vier dagen na de beruchte zondag vindt de begrafenis van Suzanne plaats. Vanwege de grote belangstelling wordt deze gehouden in de gymzaal van de Hawkins High. Een klasgenoot van Suzanne verwoordt het als volgt: ‘Of je nou afgestudeerd bent in 1960 of je gaat afstuderen in 1986, we zijn allemaal Hawks. We zijn een grote Hawk familie.’
De politie houdt zoekacties, waarbij dorpsgenoten familie en vrienden worden uitgenodigd om deel te nemen. Honderden mensen helpen mee. Velen nemen zelfs vrij van hun werk. De hele landelijke omgeving van Hawkins en rondom Lake Hawkins wordt afgezocht. Elke dag doet het lokale nieuws verslag. Het is een lastige omgeving om te doorzoeken. Het gaat van diepe moerassen tot dichtbeboste gebieden, die moeilijk bereikbaar zijn. Tijdens de zoektochten houdt de gemeenschap hoop, dat ze Gena en Bryan levend zullen vinden.
Zes dagen later op 10 mei 1986 gaat deze hoop verloren. Beide lichamen worden gevonden in een sloot. Gena en Bryan zijn allebei doodgeschoten. Er heeft een drievoudige moord plaatsgevonden. Het leven in Hawkins zal nooit meer hetzelfde zijn. De lichamen worden gevonden in de Barnwell Mountains, hetzelfde gebied als waar eerder Suzanne werd gevonden. Dit gebied ligt dichtbij Ore County, de plek waar Jerry McFadden na zijn vrijlating is gaan wonen. Sterker nog, de lichamen van Gena en Bryan worden gevonden in een sloot langs de weg die van het park waar Suzanne werd gevonden leidt naar het huis waar Jerry woont.
De politie onderzoekt het lichaam van Suzanne op zoek naar sporen die naar een dader kunnen leiden. Ze vinden een aantal borstharen en hoofdharen, die niet van Suzanne of haar vrienden zijn. Als ze deze vergelijken met een haar van Jerry, hebben ze een match. Ook vinden ze zijn vingerafdrukken op haar lichaam. Eenzelfde onderzoek doen ze op de lichamen van Gena en Bryan. Hierop worden geen sporen van een dader gevonden.
Jerry McFadden wordt aangeklaagd voor de moord op Suzanne Harrison. In afwachting van de rechtszaak zit hij in de gevangenis van Upshur County.
Dan is het 9 juli 1986, twee maanden na de drievoudige moord. Jerry ramt hard op de deur van zijn cel. Hij schreeuwt naar de bewaarders, dat ze zijn deur moeten openen. Hij wil bellen. Gevangenisbewaarder Kenneth Mayfield loopt naar hem toe. In die tijd is het verboden voor bewaarders om een dienstwapen te dragen als ze het cellencomplex binnengaan. Deze doet Kenneth voordat hij naar Jerry’s deur loopt in de kluis in zijn kantoor. Hij doet de deur van zijn cel open en Jerry loopt naar buiten. Kenneth heeft niet in de gaten dat Jerry een metalen pijp in zijn hand heeft. Voordat hij het weet slaat Jerry hem hard op zijn hoofd. Kenneth valt bewusteloos op de grond.
Zijn collega de 24-jarige Rosalie Williams ziet het allemaal gebeuren. Ze ziet hoe een verwilderde Jerry recht op haar af loopt. Hij pakt haar bij de arm en zegt dat ze mee moet komen. Hij sleept haar het kantoor binnen en eist, dat ze de kluis opent, waar het pistool van Kenneth in ligt. Rosalie doet wat hij zegt. Jerry pakt het pistool in zijn ene hand en Rosalie met zijn andere. Onder bedreiging van het pistool neemt hij haar mee naar haar auto, die op de parkeerplaats voor de gevangenis staat. Jerry zet haar op de bijrijdersstoel, kruipt zelf achter het stuur en rijdt weg. Rosalie is gegijzeld.
Jerry scheurt als een gek over de weg. Rosalie is doodsbang. Het enige wat ze kan bedenken is om hem te proberen te kalmeren. Ze zegt dat ze het begrijpt, dat alles goed komt. Jerry schreeuwt alleen maar, dat hij de moord niet heeft gepleegd. ‘Ik heb het niet gedaan’, herhaalt hij steeds. Rosalie blijft begrip tonen, in de hoop dat haar gijzelaar wat rustiger wordt.
Als de politie erachter komt, dat Jerry is ontsnapt en Rosalie heeft meegenomen, worden alle grote wegen in Upshur County afgesloten. Ze beginnen een klopjacht. Het is de grootste klopjacht in de geschiedenis van Texas tot dan toe. De ontsnapping van Jerry is internationaal nieuws. Zijn foto wordt vertoond, met een waarschuwing erbij om hem niet zelf te benaderen. Honderden agenten, politiehonden en helikopters worden ingezet. Daar blijft het niet bij. Duizenden Texanen zijn zo kwaad, dat ze gewapend de straat op gaan, op zoek naar Jerry.
Ondertussen is Jerry een verlaten weg ingereden. Daar knalt hij met de auto tegen een boom. Hij sleept Rosalie de auto uit en ze gaan te voet verder. Ze blijven lopen, steeds dieper het bos in. Voor Rosalie lijkt het uren te duren. Dan stuiten ze op een verlaten wagon, die op een oude niet meer gebruikte spoorrails is achtergebleven. Daar houden ze zich schuil. Jerry begint te praten. Hij zegt tegen Rosalie, dat hij echt geen slecht persoon is. Hij zegt, dat hij vaak behandeld is als een monster. Ze noemden hem Animal, maar hij vindt zichzelf helemaal geen beest. Rosalie zegt, dat ze het begrijpt. Haar rustige manier van vertrouwen kweken lijkt te werken. Als ze een tijdje hebben zitten praten, zegt Jerry, dat hij water voor hen gaat halen. Hij vertrouwt haar blijkbaar zo goed, dat hij haar alleen durft te laten. Hij staat op en loopt de wagon uit. Rosalie wacht op het moment, dat Jerry haar niet meer kan zien en rent de wagon uit. Ze blijft rennen, voor haar gevoel kilometers lang, totdat ze uiteindelijk een huis ziet en zonder kloppen naar binnen gaat. Ze valt letterlijk uitgeput de grond. De bewoner van het huis weet haar gerust te stellen. Hij zegt, dat ze weet wie ze is, omdat hij haar op tv heeft gezien. De bewoner van het huis belt de politie en zegt, dat Rosalie terecht is en dat ze bij hem thuis zit.
Rosalie is veilig, maar Jerry is nog steeds op de vlucht. De politie heeft alle wegen afgezet, er vliegen overal helikopters, dus het kan niet lang duren voordat ze hem vinden. De politie doorzoekt elk verlaten pand, waar hij zich zou kunnen schuilhouden. Het is inmiddels donker maar de zoektocht gaat gewoon door. Dan komt de politie bij een oud wit houten huis in het buitengebied van Sandy, dat al jaren niet meer bewoond wordt. Het ziet er donker uit. Maar dan zien ze voor een raam beweging. Het lijkt erop dat iemand zich hier schuil houdt. Er wordt een SWAT team naar het huis gestuurd. Als ze naar binnengaan zien ze een uitgeputte Jerry McFadden. Hij geeft zich gelijk over.
Als Jerry weer terug is in de gevangenis gaat de officier van justitie verder met het voorbereiden van de rechtszaak. Ze besluiten hem aan te klagen voor de moord op Suzanne Harrison, maar nemen de moorden op Gena en Bryan voor de zekerheid ook mee in deze zaak ook al hebben ze nog geen forensisch bewijs, dat hij bij hun dood betrokken is. Op 30 maart 1987 begint de rechtszaak. De officier van justitie schetst een beeld van wat er gebeurd zou kunnen zijn op 4 mei 1986. Met zijn grote gestalte en het bezit van een vuurwapen zou het voor hem makkelijk zijn om de drie vrienden te ontvoeren naar Barnwell Mountain. Het zou kunnen zijn, dat hij Gena en Bryan heeft vastgebonden, terwijl hij Suzanne verkrachtte en vermoordde in het park. Daarna zou hij de andere twee hebben meegenomen richting zijn huis en ze onderweg hebben doodgeschoten en gedumpt. Jerry McFadden zegt niets. Geen ontkenning, geen bekentenis. Zijn advocaat zal later vertellen, dat Jerry ook tegen hem nooit iets heeft gezegd. Een paar weken later volgt de uitspraak. Jerry wordt schuldig bevonden aan de verkrachting van en moord op Suzanne Harrison. Hiervoor krijgt hij de doodstraf. Hoewel Jerry nooit berecht is voor de moord op Gena en Bryan worden deze moorden wel als opgelost beschouwd.
Jerry’s executie-datum wordt vastgesteld op 14 oktober 1999. In de getuigenzaal aanschouwen de nabestaanden van Gena Turner, Bryan Boone en Suzanne Harrison hoe Jerry wordt geëxecuteerd via dodelijke injectie. Jerry McFadden wordt 51 jaar oud.
Moord uit 1979 opgelost
Twintig jaar nadat Jerry is geëxecuteerd wordt duidelijk, dat hij nog een moord heeft gepleegd en wel in 1979 in Portland.
Het is 24 juli 1979 als de 18-jarige Rosanne Hlakva rond tien uur ’s avonds klaar is met haar werk bij de MacDonalds in Portland Oregon. Ze wandelt terug naar het appartement waar ze woont, wat nog geen vijf minuten lopen is vanaf haar werk. Drie weken geleden is ze hier komen wonen. Ze is ingetrokken bij haar 20-jarige zus Anna Marie Hlavka, die hier samenwoont met haar vriend David. Anna Marie werkt ook bij de MacDonalds, maar haar dienst eindigde al een paar uur eerder. Rosanne heeft nog geen sleutel van de woning, maar haar zus heeft haar verzekerd, dat ze thuis zal zijn als ze thuiskomt, dus ze hoeft alleen maar aan te bellen. Rosanne komt aan bij de algemene deur van het appartementencomplex en drukt op de bel van het appartement van Anna Marie. Geen reactie. Ze drukt nogmaals. Weer niks. Ze voelt even aan de deur en deze blijkt open te zijn. Dat is al langere tijd zo, waarschijnlijk is er iets stuk in de deur. Voor Rosanne wel makkelijk, maar het betekent ook, dat zomaar iedereen in en uit kan lopen.
Rosanne loopt het gebouw binnen en gaat naar appartement 103, waar ze woont. Ze klopt op de deur. Er komt geen reactie. Ze hoort ook geen voetstappen of andere geluiden vanuit de woning. Ze klopt nogmaals, en nogmaals, maar er wordt niet opengedaan. Rosanne gaat naar de manager van het gebouw, die hier ook woont. De manager, Irma Dykeman, zit net te eten en geeft de loper mee aan Rosanne, onder voorwaarde dat ze deze gelijk terug moet brengen. Rosanne neemt de sleutel mee, opent de deur van appartement 103, laat deze openstaan en brengt meteen de sleutel terug naar de manager. Als ze dit gedaan heeft, gaat ze haar appartement binnen, loopt via de keuken naar de woonkamer en ploft op de bank. Ze is moe na een dag hard werken. De lampen en de tv in de woonkamer zijn nog aan. In de slaapkamer van haar zus is het donker, dus misschien is ze al gaan slapen. Zachtjes roept haar zus, maar ze krijgt geen respons. Voorzichtig doet ze de slaapkamerdeur van Anna Marie open en doet het licht aan. Rosanne begint te gillen. Ze trilt over haar hele lichaam. Meteen rent ze naar de gang om haar broer te bellen. In haar paniek is ze zijn telefoonnummer vergeten. Ze belt 911.
Een paar minuten later bonkt de politie op de algemene deur van het complex. Manager Irma Dykeman hoort dit en doet open. Ze zien Rosanne hysterisch huilen verderop in de gang. Ze roept: ‘Ze is dood, ze hebben haar vermoord.’
Drie agenten gaan met Rosanne mee naar de slaapkamer van Anna Marie. Ze ligt op haar rug op bed. Haar benen bungelen over de rand. Haar ene hand ligt in haar lies en de andere over haar borst. Het lijkt erop, dat haar lichaam geposeerd is neergelegd door haar moordenaar. Ze heeft alleen nog een lichtblauwe blouse. Voor de rest is ze naakt. Haar spijkerbroek en ondergoed liggen op de grond. De kabel van haar wekkerradio is rond haar nek gewikkeld. De wekkerradio zit er nog aan vast en ligt links naast haar gezicht.
Rosanne zegt tegen de politie dat ze haar zus heeft aangeraakt. Ze kon niet geloven wat ze zag toen ze de slaapkamer binnenkwam en wilde voelen of het echt was. Toen ze het gezicht en de arm van haar zus haar gevoeld, wist ze dat ze dood was. Ze voelde koud aan. De politie onderzoekt de plaats delict grondig. Ze koppelen de wekkerradio los van de kabel rond de nek van Anna Marie en nemen deze mee als bewijs. Het lichaam van Anna Marie met de kabel rond haar nek wordt meegenomen voor autopsie.
Anna Marie Hlavka wordt geboren op 28 oktober 1958 in Portland. Ze heeft een zusje Rosanne en twee broers, Michael en Joseph. Haar ouders overlijden al vroeg en alle kinderen worden opgevoed door een oom en tante, die in Canada wonen. Anna Marie haalt in 1977 haar middelbare schooldiploma en gaat al snel aan de slag bij MacDonalds in Portland. Ze wordt gezien als een lieve rustige collega, die wat verlegen overkomt. Sinds een jaar woont ze in dit appartement samen met haar vriend David, waar ze al vier jaar een relatie mee heeft. Familie en vrienden hebben geen hoge pet op van David. Ze hebben er meerdere malen op aangedrongen, dat Anna Marie de relatie moet beëindigen. Waarom David niet goed voor haar zou zijn, is niet bekend.
Tijdens de autopsie wordt al snel duidelijk, dat Anna Marie door verwurging om het leven is gekomen. De moordenaar heeft de wekkerradio in zijn ene hand gehouden en met zijn andere hand de kabel vier keer rond haar nek gewikkeld. Er worden geen blauwe plekken of schrammen op haar lichaam gevonden. Er blijkt nergens, dat ze zich heeft afgeweerd. Er worden spermavlekken gevonden, waaruit blijkt dat ze seksueel misbruikt is.
De volgende items worden bewaard voor onderzoek: Het vuil onder haar vingernagels, wat hoofd- en schaamhaar, uitstrijkjes van haar vagina en anus, de kabel van de wekkerradio, haar lichtblauwe blouse, crèmekleurige bh en spijkerbroek, een bloedmonster van Anna Marie en de slaapzak waar ze op lag. Op de slaapzak worden een aantal haren en een spermavlek gevonden.
Het hele appartement wordt onderzocht op vingerafdrukken. Op de deurklink en op een glas worden vingerafdrukken gevonden, die niet te linken zijn aan de bewoners. Verder valt het de politie op, dat er geen worsteling heeft plaatsgevonden. De slaapkamer staat vrij vol, maar alle voorwerpen lijken nog op hun plek te liggen. Als ze de keuken onderzoeken, zien ze dat het gasfornuis nog aanstaat. Een pan met rijst en een pan groente staan nog steeds op het vuur. Het is voor de politie niet duidelijk of ze vermoord is door iemand die ook in het appartement woont, door een bekende die ze heeft binnengelaten of door een vreemde. Ze zien dat er een raam openstaat en het appartement bevindt zich op de begane grond.
Er wordt een tijdlijn gemaakt van de dag van de moord. ’s Ochtend is Anna Marie samen met Rosanne vertrokken en hebben ze gesport in het park. Daarna gaan ze samen naar de MacDonalds om te werken. Na haar werk gaat ze samen met een collega boodschappen doen en brengen de rest van de middag samen door in het appartement van Anna Marie. Haar collega vertrekt daar rond vijf uur ’s middags. Waarschijnlijk is Anna Marie in de uren erna gaan koken, maar heeft ze dit niet af kunnen maken omdat ze vermoord werd. De tijdlijn tussen vijf uur ’s middags en kwart over tien ’s avonds blijft onduidelijk.
De vriend van Anna Marie, David, wordt verhoord. Mensen in hun omgeving vinden hem een vreemde gast en volgens Rosanne hadden Anne Marie en hij ruzie twee dagen eerder. Tijdens het verhoor geeft David aan, dat hij in de ochtend van 24 juli is vertrokken naar zijn werk. Rond half zes was hij klaar en is daarna naar de kroeg gegaan. Daar is hij de hele avond geweest om te poolen en bier te drinken met zijn vrienden. Als de politie zijn alibi natrekt, blijkt deze te kloppen. Naast David zijn er nog acht verdachten op de lijst van de onderzoekers, maar tegen geen van hen is bewijs te vinden. De politie heeft geen andere keus dan te wachten tot er meer vooruitgang is geboekt op het gebied van DNA. De zaak blijft op de plank liggen.
In 2012 wordt de zaak heropend. Gelukkig voor genetisch genealoog CeCe Moore zijn alle items, die destijds door de politie zijn bewaard op een goede manier opgeborgen, waardoor ze na al die jaren nog steeds geschikt zijn om te onderzoeken. Ze doet onderzoek naar het vuil, dat destijds onder de vingernagels van Anna Marie zijn gevonden. Ook onderzoekt ze de spermavlek, die op de slaapzak zat. De resultaten worden overgedragen aan detective Meredith Hopper van Portland Police. Als eerste onderzoekt ze de acht verdachten, die destijds op de lijst stonden, maar waar geen bewijs tegen was. Het duurt vier jaar voordat alle verdachten zijn gevonden en hun DNA is getest. In 2016 wordt duidelijk, dat geen van de acht verdachten de dader is.
In 2018 besluit detective Hopper, om het gevonden DNA te gaan vergelijken met DNA van GEDmatch. GEDmatchis een openbare website en online service met DNA- en genealogie-tools voor het vergelijken van DNA in persoonlijk familieonderzoek. Over het algemeen wordt dit door particulieren gebruikt om bijvoorbeeld verre familie te vinden of om familie te vinden, die ze uit het oog zijn verloren. Sinds een paar jaar mag ook de Amerikaanse wetshandhaving officieel gebruikt maken van deze database voor forensisch onderzoek.
Als ze een DNA-monster uploaden op deze website vinden ze acht matches. Dat wil zeggen dat er acht mensen zijn, wiens DNA grotendeels overeenkomt met het gevonden DNA. Daarmee is het onderzoek nog niet af. Er moet gekeken worden op welke manier alle acht familie zijn van elkaar. Het blijkt, dat de familiebanden tot wel vijf generaties teruggaan en ze dus ook achter-achter-achterfamilie kunnen zijn, zowel van elkaar als van de dader. Daar komt nog bij, dat in de 18e en 19e eeuw mensen vroeg stierven waarna hun partner nogmaals trouwde of voor een derde of vierde keer. Het genealogisch onderzoek naar deze stambomen neemt een jaar in beslag. Genealoog CeCe Moore weet te achterhalen, dat de dader één van de drie zoons moet zijn van Dorothy Lucille Todd en Herman Lee McFadden.
Detective Meredith Hopper kijkt wat ze kan vinden over de drie broers. Twee broers blijken nooit in aanraking te zijn geweest met justitie. Maar één broer valt op, Jerry Walter McFadden, die in 1999 werd geëxecuteerd voor de moord op Suzanne Harrison.
Jerry McFadden stond niet op de lijst van verdachten voor de moord op Anna Marie Hlavka. Ten tijde van de moord woonde hij zelfs niet Portland, maar 3000 kilometer verderop in Texas.
Meredith reist af naar Texas en praat met plaatselijke politie en met de familie van Jerry, die hun volle medewerking verleent. De broers van Jerry geven aan, dat ze al bang waren, dat er ooit nog meer misdrijven aan hun broer zouden worden gekoppeld. Zij hebben alleen geen enkel idee, wat de link is tussen Jerry en Portland. Maar dan herinnert de schoonzus van Jerry zich iets. In 1979 ging een vriendin van de zus van Jerry naar Portland om familie te bezoeken. Jerry wilde haar graag vergezellen op deze reis. Hij wilde even de staat uit en vond dat een vrouw niet in haar eentje zo’n lange reis zou moeten maken.
Meredith Hopper weet de vrouw, met wie Jerry naar Portland is gereisd op te sporen. Zij bevestigt, dat deze reis heeft plaatsgevonden. Ze vertelde haar, dat het een vreselijke reis was en dat ze doodsbang was voor Jerry.
Om het onderzoek definitief rond te krijgen is er nog één ding nodig: DNA van directe familie van Jerry McFadden. Hij blijkt twee kinderen te hebben en zij zijn bereid DNA af te staan. Dit DNA wordt vergeleken met dat op de plaats delict. De uitslag is duidelijk: Jerry Walter McFadden is de moordenaar van Anna Marie Hlavka.
Aanbevolen
Onderstaande documentaire en onze eigen podcast geven een goed beeld van het leven en de misdaden van Jerry McFadden.