Naam: Johann Jack Unterweger
Bijnaam: De Wurger van Wenen
Geboren: 16 augustus 1950, Judenburg Oostenrijk
Overleden: 29 juni 1994
Slachtoffers: 11+
Straf: Levenslang
Jeugd
Johann Jack Unterweger wordt geboren op 16 augustus 1950 in Judenburg, een dorp in het zuiden van Oostenrijk. Zijn moeder Theresia is ongehuwd zwanger geraakt van een Amerikaanse soldaat. Na de tweede wereldoorlog zijn er nog lange tijd geallieerde soldaten aanwezig in Duitsland en Oostenrijk om zorg te dragen voor een goede en veilige opbouw van het land. Zij zullen nog zo’n tien jaar na de oorlog aanwezig zijn in beide landen. Veel jonge vrouwen in Duitsland en Oostenrijk raken zwanger van geallieerde soldaten. Zo ook Theresia. In de geboorteakte van Jack staat geen vader vermeld, maar in latere wettelijke voogdijpapieren wordt de naam Jack Becker genoemd, een Amerikaanse soldaat uit New Jersey. Theresia heeft hem in 1949 ontmoet toen ze aan het werk was als serveerster in Triëst, een havenplaats in het noorden van Italië.
Theresia komt regelmatig in aanraking met politie. Ze zit meerdere keren vast voor diefstal, oplichting en fraude. Als ze in 1949 zwanger is van Jack zit ze in de gevangenis, maar door haar zwangerschap wordt ze vervroegd vrijgelaten. Jack beweert, dat zijn moeder naast haar baan als serveerster ook sekswerker is. Dit blijkt niet te kloppen.
In 1951, als Jack net een jaar oud is, komt Theresia weer vast te zitten, ditmaal voor fraude. In eerste instantie komt Jack in een pleeggezin terecht, maar na een jaar wordt hij bij zijn grootvader Ferdinand Wieser geplaatst. Ferdinand woont met zijn vriendin Maria Springer in een Pisweg, een gehucht in het zuiden van Oostenrijk. Volgens Jack is zijn opa een gewelddadige alcoholist, die regelmatig sekswerkers thuis ontvangt. Jack zou gedwongen zijn om aanwezig te zijn in de slaapkamer terwijl Ferdinand zich amuseert in bed. Maria en Ferdinand ontkennen dat dit ooit gebeurd is.
In 1958, als Jack acht jaar oud is, verlaat gaan Maria en Ferdinand uit elkaar. Ferdinand is niet in staat om alleen voor Jack te zorgen, dus wordt hij onder toezicht geplaatst van zijn oudtante Juliana in Salzburg. Na een jaar wordt hij weer onder pleegzorg geplaatst en komt hij terecht bij een pleeggezin in Liebenfels. Na drie jaar wordt hij naar een tuchtschool in Treffen gestuurd. Op zijn vijftiende stopt hij met school. Hij heeft verschillende baantjes als kelner in hotels, maar wordt overal na een paar maanden ontslagen. Op zijn zestiende komt Jack voor het eerst in aanraking met justitie. Hij wordt opgepakt voor diefstal in een hotelkamer, waar hij op dat moment werkt. Hij zit een jaar in jeugddetentie in Wenen.
Misdaden 1
In de jaren erna gaat hij gevangenis in en uit, vooral voor diefstal en inbraak. Hij zwerft door heel Oostenrijk en heeft verschillende baantjes in de horeca. Jack bezoekt regelmatig sekswerkers en staat onder de sekswerkers bekend als een klant die gewelddadig met hen omgaat. In 1970, als Jack 20 jaar is, ontvoert hij een 16-jarig meisje. Hij dwingt haar om haar sekswerker te worden, waarbij hij haar pooier zal worden. Gelukkig voor dit meisje wordt hij opgepakt en krijgt hij een half jaar gevangenisstraf.
Als hij weer vrijkomt, gaat hij door met waar hij mee bezig was. In 1971 neemt hij vanuit Salzburg een sekswerker mee in zijn auto naar een heideveld net buiten de stad. Daar mishandelt hij haar en verkracht haar met een ijzeren staaf. Hij kijkt toe hij de vrouw lijdt. Het geeft hem een gevoel van macht en opwinding. De vrouw kan aan voorbijgangers duidelijk maken, dat ze verkracht wordt. Niet veel later wordt Jack gearresteerd. Terwijl hij vastzit voor deze verkrachting doet hij een zelfmoordpoging door een overdosis kalmeringspillen te nemen. Jack wordt overgebracht naar een psychiatrisch kliniek in Salzburg. Niet veel later is hij weer op vrije voeten.
Dan is het 31 maart 1973. De 23-jarige Marica Horvath is kort daarvoor met haar man verhuisd vanuit Kroatië naar Salzburg. Haar man is vrachtwagenchauffeur en komt pas laat in de avond thuis van zijn werk. Hij is verbaasd, dat zijn vrouw nog niet thuis is. Ze is die avond met een paar vriendinnen de stad in geweest, maar zou op tijd weer terug zijn. De volgende dag, 1 april 1973, wordt haar lichaam gevonden in een meer, net buiten Salzburg. Ze drijft halfnaakt op het oppervlakte van het water. Haar polsen zijn vastgebonden met een stropdas, met rode, zwarte en zilverkleurig strepen. Haar enkels zijn vastgebonden met haar panty’s. Haar mond is volgestopt en gesnoerd met verband. Als de politie dit verband verwijdert zien ze dat haar gezicht is beschadigd en opgezwollen. Ze is duidelijk zwaar mishandeld.
De volgende dag doet Marica’s man aangifte van vermissing. Als hij haar paspoort met foto’s aan de politie laat zien, nemen ze hem mee naar het mortuarium. Daar ziet hij, dat het zijn vrouw Marica is, die daar ligt.
De Oostenrijkse rechercheur August Schenner spendeert maanden aan het zoeken naar de moordenaar van Marica Horvath. Het enige spoor dat hij heeft is de stropdas, waarmee de handen van Marica zijn vastgebonden. Dit is een uniek exemplaar, waar er maar enkele van zijn verkocht. Dit specifieke exemplaar is half maart verkocht in Wels, in het noorden van Oostenrijk, maar niemand heeft een idee door wie. August Schenner kan de zaak niet loslaten, maar heeft op dit moment geen sporen meer die hij kan onderzoeken.
In juli 1974 verhuist Jack naar Zwitserland, waar hij aan het werk gaat als discjockey en pooier. Hier ontmoet hij de 17-jarige Duitse Barbara Scholz en de 16-jarige Anneliese. Zij gaan voor hem werken als sekswerker en Barbara wordt daarnaast ook zijn vriendin. In december gaan Jack, Barbara en Anneliese naar Duitsland en verblijven een tijdje in Frankfurt. Anneliese en Barbara gaan hier aan de slag als sekswerkers. Op 11 december 1974 rijden Jack en Barbara naar het huis van de ouders van Barbara in Ewersbach, een plaats in het midden van West-Duitsland, zo’n anderhalf uur rijden van Frankfurt. Ze willen daar inbreken en haar ouders beroven. Sommige bronnen melden, dat de beroving is mislukt, omdat haar ouders thuis zijn en ze onmiddellijk herkend zullen worden als ze betrapt worden. Andere bronnen melden, dat ze betrapt worden door een kennis van Barbara, de 18-jarige Margret Schäfer. Jack en Barbara vragen Margret in te stappen en met hun mee te rijden. Het kan zijn dat ze haar willen beroven, het kan ook zijn dat ze haar de mond willen snoeren omdat zij hen betrapt heeft, maar een derde optie is, dat Jack meer sadistische plannen met haar heeft. Hoe dan ook, Margret stapt bij hen in de auto. In de auto kletsen Barbara en Margret honderduit. Ze hebben elkaar al een tijdje niet gezien en dus genoeg om bij te praten. Na een half uurtje vraagt Jack aan Barbara of er nog iets is, dat ze tegen Margret wil zeggen. Barbara zegt nee en op dat moment grijpt Jack Margret vast en trekt haar vanaf de achterbank naar voren. Hij zegt, dat ze stil moet zijn en dat haar dan niets zal overkomen. Vervolgens pakt hij de riem van Barbara’s jas en bindt daarmee de handen van Margret vast. Jack eist, dat Margret al haar geld afgeeft. Dat blijkt maar zo’n 30 Duitse mark te zijn, omgerekend zo’n 15 euro. Als Jack tegen haar begint te schreeuwen dat dit veel te weinig is, geeft Margret hen de sleutels van haar ouders huis, zodat ze daar kunnen inbreken. Barbara rijdt naar het ouderlijk huis van Margret en steelt daar nog eens 100 Duitse mark en wat kleding. Jack rijdt Ewersbach uit en zegt tegen Margret, dat ze haar moeten laten verdwijnen. Margret is doodsbang en smeekt hen om haar vrij te laten. Barbara en Jack zeggen niets. Zo’n 20 kilometer ten zuiden van Ewersbach stopt Jack de auto in een afgelegen bos. Hij commandeert Margret, dat ze zich uit moet kleden. Dit weigert ze. Jack slaat haar hard in het gezicht en begint haar uit te kleden. Hij trekt haar de auto uit en pakt een ijzeren werphengel en haar bh uit de auto. Hij sleept Margret mee het bos in, terwijl Barbara in de auto blijft wachten. Op een afgelegen plek slaat hij Margret meerdere malen met de ijzeren hengel in het gezicht en op haar bovenlichaam. Daarna gebruikt hij de hengel om haar te verkrachten. Hij wurgt haar dood met zijn blote handen. Als ze dood op de grond ligt pakt hij haar bh en drapeert deze rond haar hals. Drie weken later wordt het lichaam van Margret gevonden door een paar jagers.
Jack en Barbara rijden terug naar Frankfurt, waar Anneliese nog steeds verblijft. In januari 1975 beroven ze met zijn drieën een juwelierszaak. Daarna vluchten ze Duitsland uit en gaan terug naar Bazel in Zwitserland. Eenmaal daar bedenkt Jack een volgend plan om snel aan geld te komen. Hij belt de ouders van de 16-jarige Anneliese en eist geld van hen als ze hun dochter ooit nog terug willen zien.
Arrestatie en rechtszaak 1
De ouders van Anneliese lichten de politie in. Samen met de politie spreken ze met Jack een plek af in Bazel waar de geldoverdracht plaats zal vinden. Als Jack en Barbara op de afgesproken plek staan te wachten, worden ze omsingeld door de politie.
Terwijl Jack en Barbara vastzitten in Zwitserland voor ontvoering, ziet de politie al snel dat er een connectie is tussen Barbara en de vermoorde Margret Schäfer in Duitsland. Als Barbara hierover wordt ondervraagd legt ze meteen een volledige bekentenis af. Ze vertelt hoe haar vriend Jack Margret heeft vermoord en wat haar betrokkenheid was. Ondertussen liggen er voor Jack nog meerdere aangiftes van aanranding en verkrachting te wachten in Oostenrijk die hij tussen 1971 en 1974 heeft gepleegd. Hij wordt overgebracht naar de gevangenis in Salzburg en in 1975 krijgt hij hiervoor drie jaar gevangenisstraf. Duitsland heeft ermee ingestemd, dat Jack en Barbara in Oostenrijk terecht zullen staan voor de moord op Margret Schäfer.
Ondertussen hoort ook August Schenner van de moord op Margret Schäfer. August is de rechercheur die de moord op Marica Horvath onderzoekt, die op 1 april 1973 plaatsvond in Wels. In zijn ogen heeft de moord op Margret veel gelijkenissen met de moord op Marica. Hij besluit een bezoekje te brengen aan de gevangenis waar Jack zit. In juni 1975 ontmoet hij Jack voor de eerste keer. Hij vraagt hem waar hij eind maart begin, april 1973 was en wat hij zoal deed. Jack zegt, dat hij in februari 1973 vrijkwam uit de gevangenis van Wels en dat hij naar Italië is verhuisd en van daaruit naar Bazel in Zwitserland ging. Hij beweert verder dat hij eind maart 1973 werd gearresteerd toen hij de grens met Duitsland over wilde. August weet echter, dat dit niet eind maart was, maar 4 april, een paar dagen na Marica’s dood. Als hij Jack hiermee confronteert zegt Jack dat het te lang geleden is en dat hij dan al wel in Bazel zal zijn geweest. August heeft geen bewijzen die Jack aan de moord op Marica linken, maar hij blijft hem verdacht vinden. De moord op Marica lijkt te veel op de moord op Margret Schäfer.
In juni 1976 vindt de rechtszaak plaats voor de moord op Margret Schäfer. Jack bekent, dat hij haar vermoord heeft. Hij zegt, dat toen hij Margret het bos in trok, hij het gezicht van zijn moeder voor zich zag. Hij werd woedend op de vrouw die hem in de steek liet toen hij nog maar twee jaar oud was en had zichzelf niet meer onder controle. Hij hoopt, dat dit de rechtbank kan verleiden tot een mildere straf. Dat is niet het geval. Hij krijgt levenslang. Volgens de rechter is hij een levensgevaarlijke moordenaar, die nooit meer vrij mag komen. Barbara Scholz krijgt acht jaar voor medeplichtigheid aan moord. Jack zit zijn straf uit in de Stein gevangenis, de zwaarst bewaakte gevangenis van Oostenrijk.
Jack gaat de gevangenis in zonder diploma’s. Hij kan zelfs amper lezen en schrijven, omdat hij dit door alle verhuizingen en tijd in de jeugdgevangenis nauwelijks heeft geleerd. Omdat hij nu toch niets te doen heeft, gaat hij lessen volgen. Als hij de basis van lezen en schrijven onder de knie heeft gaat hij zich verder specialiseren in schrijven. Hij wordt zelfs de hoofdredacteur van het gevangenismagazine. Daarnaast schrijft hij gedichten, verhalen, scenario’s en zelfs kinderverhalen. Deze kinderverhalen worden doorgegeven aan de publieke zender ORF, de Österreichischer Rundfunk. Vanaf 1979 luisteren veel kinderen en hun ouders naar de verhalen van Jack op de radio. De moord die hij heeft gepleegd komt op de achtergrond te staan en zijn schrijverstalent wordt aanbeden.
Dit gebeurt niet alleen door de kinderen, maar ook steeds meer bekende kunstenaars en schrijvers in Oostenrijk zijn door hem gecharmeerd, vooral als in 1983 zijn autobiografie uitkomt. Fegefeuer, oder die Reise ins Zuchthaus. Wat zoveel betekent als: Het vagevuur, of de reis naar de gevangenis. De roman wordt eerst als een serie verhalen geplaatst in het destijds hoog aangeschreven tijdschrift Manuskripte en later als roman uitgegeven. Hierin beschrijft hij zijn leven en vooral hoe hij geworden is wie hij is door zijn jeugd. Hij schrijft, dat zijn moeder sekswerker, dat zij hem in de steek liet op zijn tweede, dat zijn grootvader een alcoholist is die hem mishandelt en dat zijn tante Anna vermoord is door haar pooier. De artistieke elite van Oostenrijk gaat hem steeds meer zien als slachtoffer en als iemand, die wellicht gerehabiliteerd kan worden. Ze zien hem als rauw en authentiek. Zij weten echter niet, dat niet alles klopt wat hij schrijft. Zo is zijn moeder geen sekswerker geweest en heeft hij geen tante Anna, laat staan een tante die vermoord is.
Jack geeft regelmatig lezingen in de Stein gevangenis over zijn boek. Een aantal van deze lezingen zijn gefilmd en op tv uitgezonden. Het publiek ziet, dat Jack een kleine slanke man is, van amper 1.70 meter. Hij ziet er helemaal niet uit als een gevaarlijke moordenaar.
Rond diezelfde tijd is de regering van Oostenrijk bezig met hervormingen in het gevangeniswezen. Ze willen zich meer focussen op rehabilitatie in plaats van alleen op de straf van de gevangenen. De regering is bezig om de gevangenis meer te gebruiken als plek waar gevangenen leren hoe ze als een beter mens terug kunnen keren in de samenleving. Steeds meer mensen, zowel in de politiek als in de kunstenaarswereld zien Jack Unterweger als de ideale gevangene die laat zien dat hij in de gevangenis is veranderd. In 1985 beginnen schrijvers als Gunter Grass en Elfriede Jelinek en vooraanstaand politici en criminologen een petitie om Jack vrij te krijgen. Volgens de Oostenrijkse is het echter niet mogelijk om iemand die levenslang heeft gekregen al na tien jaar vrij te krijgen. Hij zal minimaal vijftien jaar moeten zitten, voordat hij in aanmerking kan komen voor vervroegde vrijlating.
Toch is zijn tijd in de gevangenis vanaf die tijd een stuk aangenamer. Hij blijft lezingen geven die op tv worden uitgezonden. Als van zijn boek Fegefeuer een film wordt gemaakt in 1988, mag hij zelfs als gast aanwezig zijn tijdens de première. Hij heeft van zijn slachtofferschap een carrière gemaakt.
In 1990 komt hij in aanmerking voor vervroegde vrijlating. Hiervoor is nodig, dat hij zich door een psychiater laat onderzoeken. In zijn psychiatrische rapport wordt hij omschreven als iemand, die volledig gerehabiliteerd is en die in schrijven een uiting heeft gevonden om zichzelf uit te drukken. Op 23 mei 1990 komt Jack Unterweger op vrije voeten. Hij hoeft zich niet te melden bij de reclassering en krijgt geen psychiatrische hulp. Niemand houdt hem in de gaten als hij na vijftien jaar weer op vrije voeten komt.
Jack geniet volop van zijn vrijheid en van de aandacht die hij krijgt. Door de verkoop van zijn boeken en een bedrag dat hij van de regering meekrijgt voor een goede start koopt hij wat hij wil. Dure kleding, mooie horloges en luxe auto’s. Hij wordt uitgenodigd voor talkshows, krijgt interviews in kranten en tijdschriften en wordt overal gevraagd om zijn boeken te signeren. Als de grootste hype voorbij is, krijgt Jack een baan als reporter aangeboden bij de ORF, de publieke omroep die ook zijn kinderverhalen uitzond. Hij houdt zich vooral bezig met verhalen over de rafelranden van de samenleving.
Misdaden 2
In september 1990, drie maanden na zijn vrijlating, is Jack bezig met een reportage over sekswerkers in verschillende landen in Europa. Op 14 september 1990 reist hij hiervoor af naar Praag, de hoofdstad van Tsjechië. Omdat hij geen Tsjechisch spreekt heeft hij een tolk bezig. De hele avond interviewt hij sekswerkers en pooiers in de rosse buurt van Praag. Op diezelfde avond gaat de 30-jarige Blanka Bočková wat drinken met vrienden in de stad. Aan het eind van de avond gaan haar vrienden naar huis, maar Blanka wil nog even naar het Wenceslausplein. Dit is meer een boulevard dan een plein en het is er altijd gezellig. De volgende dag wordt haar lichaam gevonden in de buurt van de Vltava rivier, net buiten Praag. Ze is naakt, op haar trouwring en pantykousen na. Ze is gewurgd. Het voorwerp waar ze mee is gewurgd is niet te vinden. Een stukje verderop worden haar kleding en ID gevonden. Getuigen zeggen haar gezien te hebben met een kleinere man van rond de 40. De beschrijving is echter te vaag om naar een dader te kunnen leiden.
Zo’n zes weken later, op 27 oktober 1990 raakt de 41-jarige sekswerker Brunhilde Masser vermist. Ze is voor het laatst gezien toen ze in gesprek was met een taxichauffeur, die klanten rondrijdt in de rosse buurt van Graz. Drie maanden later wordt haar lichaam gevonden in het buitengebied van Graz door een paar kinderen. Net als Blanka wordt ze naakt gevonden en is ze gewurgd. Haar kleding en portemonnee worden niet teruggevonden, maar de politie kan haar identificeren door haar sieraden.
Ondertussen heeft Jack een nieuw boek geschreven met de titel Kerker. Het is een vervolg op Fegefeuer, dat hij in de gevangenis schreef. Hij reist het hele land door om zijn boek aan te prijzen, maar het wordt geen succes. De verkoopcijfers zijn slecht, hij wordt niet gevraagd om er in talkshows over te praten en zijn lezingen over het boek worden nauwelijks bezocht. Eén van de plaatsen, die hij bezoekt om een lezing te geven is Bregenz, in het westen van Oostenrijk. Jack is woedend als hij ziet dat ook hier weinig mensen zijn voor hem. Na de lezing gaat hij de stad in. Diezelfde nacht, op 5 december 1990 verdwijnt de 31-jarige sekswerker Heide Hammerer. Drie weken later wordt haar lichaam gevonden door twee wandelaars in de bossen net buiten Bregenz. Ze is halfnaakt en gewurgd met haar panty’s. Deze moord lijkt op de vorige twee moorden én op de moord van Margret Schäfer in 1974 in Duitsland.
Begin schrijft Jack een nieuw stuk, ditmaal voor toneel. Het heet Schrei der Angst en gaat over de aidsepidemie. Jack zegt veel vrienden in de gevangenis te zijn verloren door de ziekte en wil door dit stuk meer bewustzijn creëren over de ziekte. Het toneelstuk gaat in februari 1991 in premiere in Wenen. Daarna wordt het in zeven andere steden opgevoerd. Ook dit wordt geen succes, wat Jack behoorlijk frustreert. Hij voelt zich miskent en niet gezien in de talenten die hij heeft. Eén van de plekken waar het toneelstuk te zien is is Graz. Op 7 maart 1991 verdwijnt vanuit Graz de 35-jarige Elfriede Schrempf. Haar lichaam wordt pas zeven maanden later gevonden zo’n 25 kilometer buiten Graz. Nog diezelfde avond krijgen haar ouders een telefoontje van een man, die zegt dat ze hun dochter nooit meer terug zullen zien.
Na de verdwijning van Elfriede in Graz gebeurt hetzelfde in Wenen. Binnen een maand verdwijnen vier sekswerkers. Op 8 april 1991 verdwijnt de 23-jarige Silvia Zagler rond half ’s avonds vanaf de plek waar ze werkt. Een week later op 16 april verdwijnt de 25-jarige Sabine Moitzi. Zij wordt als laatste gezien als ze wordt afgezet bij het treinstation, waar ze haar klanten oppikt. Het derde slachtoffer is de 33-jarige Regina Prem. Zij verdwijnt op 28 april vanuit een hotel in Wenen. Regina’s man Rudolf Prem krijgt na haar verdwijning meerdere telefoontjes van een man, die hem treitert met het beroep van zijn vrouw en haar verdwijning. De laatste dame die verdwijnt is de 25-jarige Karin Eroglu. Zij verdwijnt op 8 mei, vanaf dezelfde plek als waar Sabine Moitzi voor het laatst werd gezien.
Al snel worden de lichamen van Sabine Moitzi en Karin Eroglu gevonden. Beide vrouwen zijn gewurgd, Sabina met haar panty’s en Karin met haar bh. Het valt de politie op, dat de knoop die is gebruikt in de panty’s en de bh bij beiden hetzelfde is. Het is de zogenaamde oudewijvenknoop. De politie heeft geen idee wie de moordenaar zou kunnen zijn. De vermissingen en moorden worden breed uitgemeten in de pers. Er wordt inmiddels gesproken over de Wurger van Wenen.
Er is één man, die wel een vermoeden heeft wie de moorden heeft gepleegd. Dat is de inmiddels gepensioneerde rechercheur August Schenner, die in 1973 de moord op Marica Horvath in Salzburg onderzocht. Hij is ervan overtuigd, dat Jack Unterweger niet alleen de moordenaar van Marica is, maar ook van de acht moorden van het afgelopen jaar. Hij belt eind mei 1991 de politie van Wenen om zijn vermoedens kenbaar te maken. De politie van Wenen wil er niets van weten. In hun ogen is Jack Unterweger gerehabiliteerd en zelfs een bekend schrijver.
Vier dagen na het telefoontje van August Schenner meldt Jack zich op het politiebureau van Wenen. Niet om zichzelf aan te geven, maar omdat hij een reportage aan het maken is over de vermoorde vrouwen voor de Östereichische Rundfunk. Hij wil meer informatie van de politie om te verwerken in zijn reportage. De rechercheur vertelt hem dat zich nog geen enkel bewijs hebben dat kan leiden naar een dader.
De volgende dag gaat Jack verder met zijn reportage. Hij interviewt sekswerkers, die op dezelfde plekken werken als hun vermoorde collega’s. Wetende dat hij ze vermoord heeft. De vrouwen zeggen bang te zijn om weer aan het werk te gaan.
Ook de rechercheur van de Weense politie ziet deze reportage. Hij let op het gedrag van Jack terwijl hij de vrouwen in de rosse buurt interviewt. Hij kan nog steeds niet geloven dat Jack de moordenaar zou kunnen zijn, maar iets klopt er niet. Hij besluit om hem een paar dagen te laten observeren. De agenten die hem geobserveerd hebben komen een paar dagen later verslag uitbrengen. Ze hebben niets geks gezien. Volgens hen is Jack een normale burger, die zich prima gedraagt.
Drie dagen later komt Jack weer op het bureau in Wenen. Hij wil een reportage maken over sekswerkers in Los Angeles en vraagt de rechercheur of hij contact heeft met de politie van Los Angeles. Dat heeft de rechercheur niet, maar hij wenst Jack veel succes. Op 11 juni 1991 komt Jack aan op het vliegveld van Los Angeles. Hij heeft zich uitgedost als een ster met zijn witte pak, leren laarzen en cowboyhoed. Hij checkt in bij het beruchte Cecil hotel, waar ook ooit Richard Ramirez heeft verbleven. Het hotel ligt om de hoek van het gebied waar sekswerker hun diensten verlenen. In de eerste dagen van zijn verblijf praat hij met Oostenrijkse en Duitse correspondenten, die de stad goed kennen. Hij vertelt hen over de reportage die hij wil maken over sekswerkers, maar ook dat hij op zoek is naar zijn biologische vader Jack Becker. De correspondenten beloven hem om hun contacten aan te spreken over hoe hij zijn vader zou kunnen vinden. Na een paar dagen krijgt hij te horen, dat ze hem niet verder kunnen helpen. Jack is erg teleurgesteld en gefrustreerd.
Een dag na het teleurstellende nieuws op 20 juni 1991 pikt Jack de 35-jarige sekswerker Shannon Exley op. Hij rijdt met haar de heuvels van Los Angeles in en wurgt haar met haar eigen bh.
Alsof er niets gebeurd is gaat Jack gewoon door met het maken van zijn reportage. Via zijn collega correspondenten komt hij in contact met agenten, die werken in de rosse buurt van Los Angeles. Op 25 juni rijdt hij een dag met hen mee. Hij maakt foto’s, aantekeningen en interviewt de agenten, pooiers en sekswerkers.
Drie dagen later op 28 juni 1991 pikt hij de 33-jarige sekswerker Irene Rodriguez op, die werkt om de hoek bij het Cecil hotel. Irene verblijft pas twee maanden in Los Angeles en heeft een heroïneverslaving. Jack neemt Irene mee naar Boyle Heights, hetzelfde gebied waar hij Shannon Exley heeft vermoord. Ook Irene wurgt hij met haar eigen bh. De volgende dag wordt ze naakt gevonden op een parkeerplaats. Haar kleding ligt naast haar lichaam.
Een paar dagen later op 3 juli 1991 rijdt Jack naar Malibu, zo’n 30 kilometer ten westen van Los Angeles. Hij heeft daar een ontmoeting met de Oostenrijkse filmmaker Robert Dornhelm. Hij wil, dat Robert hem helpt om zijn boek Fegefeuer in het Engels te vertalen en als film uit te brengen in de VS. Robert woont al een tijdje in de VS en heeft geen idee wie Jack Unterweger is. Hij poeiert Jack af.
Jack voelt zich afgewezen en niet erkend in zijn literaire kwaliteiten. Op de terugweg van Malibu naar Los Angeles pikt hij de 26-jarige sekswerker Sherri Ann Long op op de Sunset Boulevard. Sherri Ann was naar Los Angeles gekomen om beroemd te worden. Ze krijgt echter geen voet aan de grond binnen deze harde wereld en komt met de verkeerde mensen in contact. Ze raakt verslaafd en verdient haar geld met sekswerk. Jack pikt haar op en rijdt naar Santa Monica Mountains. Op 11 juli wordt haar lichaam gevonden. Ze is halfnaakt en gewurgd met haar bh.
De politie van Los Angeles heeft geen idee wie de moordenaar is van deze vrouwen. Ze zijn er zeker van, dat ze door dezelfde dader zijn gewurgd. Alle drie de vrouwen zijn gewurgd met hun bh, waarbij dezelfde oudewijvenknoop is gebruikt. De politie kan alleen maar afwachten wanneer de moordenaar weer zal toeslaan. Dat zal niet gebeuren, want Jack verlaat de VS een week later en keert terug naar Wenen.
Arrestatie en rechtszaak 2
Op 4 augustus 1991 wordt het lichaam gevonden van Silvia Zagler, de sekswerker uit Wenen die op 8 april van dat jaar werd vermoord. De politie heeft weer geen enkele aanwijzing die naar een moordenaar kan leiden. Een journalist van dagblad de Kurier heeft ondertussen lucht gekregen van de tip die August Schenner aan de politie van Wenen heeft gegeven. Hij schrijft een artikel over de gelijkenissen van de moord op Margret Schäfer, waar Jack voor veroordeeld is, de moord op Marica Horvath uit 1973 en de moorden van het afgelopen jaar in Oostenrijk. Volgens hem zijn er zoveel overeenkomsten, dat de kans groot is, dat Jack Unterweger de Wurger van Wenen is. Als Jack dit artikel leest, gaat hij naar de politie van Wenen. Hij wil weten of hij als verdachte wordt gezien. De politie beaamt dit, maar zegt erbij dat ze meer dan 100 verdachten hebben en dat hij zich geen zorgen hoeft te maken. Ze willen alleen elk spoor onderzoeken. Als Jack zijn alibi’s van 8,16 en 28 april en van 8 mei kan opschrijven, kunnen ze hem van de lijst schrappen.
Een paar dagen later brengt Jack zijn geschreven alibi’s langs bij de politie. Deze zijn echter zo vaag, dat de politie hem niet kan uitsluiten. Hij schrijft alleen dat hij aan het werk was in Wenen, maar niet waar en met wie. Ook schrijft hij, dat hij geen auto rijdt omdat hij geen rijbewijs heeft. Daarvan weet de politie dat het onzin is, omdat ze hem tijdens de observaties meerdere keren hebben zien rijden. Als hij hierover liegt, zou hij over meer dingen kunnen liegen.
Ondertussen heeft ook de politie van Graz, waar een jaar eerder op 27 oktober 1991 Brunhilde Masser werd vermoord, zich gemeld bij de politie van Wenen. Zij zijn ervan overtuigd, dat er een verband is tussen alle moorden en dat Jack Unterweger wel degelijk de moordenaar zou kunnen zijn.
Jack geniet nog steeds van zijn vrijheid. In november 1991 ontmoet hij de 18-jarige Bianca Mrak. Bianca woont nog bij haar moeder, maar is haar controlerende gedrag meer dan zat. Drie weken na hun eerste ontmoeting trekt Bianca in bij de inmiddels 41-jarige Jack. Hij blijkt echter net zo controlerend als haar ouders. Terwijl hij uitgaat met zijn intellectuele vrienden moet Bianca thuisblijven. Voor de rest hebben ze het goed samen, Jack behandelt haar met respect. Totdat hij na een paar weken geldgebrek heeft. Hij stelt Bianca voor om als manager bij een escortbureau te gaan werken. Als Bianca erachter komt, dat dit betekent, dat ze sekswerk moet verrichten is ze woedend. Jack biedt snel zijn excuus aan. Vlak voor kerst verloven ze zich.
In januari 1992 is de politie van Graz druk bezig met hun onderzoek naar de moord op Brunhilde Masser in 1990. Ze laten collega’s van Brunhilde een foto van Jack Unterweger zien met de vraag of ze hem herkennen. Eén van de vrouwen herkent hem als de man, die haar probeerde te ontvoeren toen ze aan het werk was. Dit gebeurde een week voor de vermissing van Brunhilde. Het onderzoek van de politie van Graz lekt uit naar de pers. Als Jack leest, dat hij gezocht wordt voor de moord op Brunhilde en verdachte is voor de moorden in Wenen, vlucht hij begin februari samen met Bianca naar Zwitserland.
Terwijl Jack en Bianca in het buitenland zitten onderzoekt de politie van Wenen zijn appartement. Ze vinden een pistool, een zakmes en drie paar handboeien. Verder vinden ze bonnetjes van restaurants in Los Angeles, foto’s met de politie van Los Angeles, een leren jasje en een rode sjaal. De politie van Wenen neemt contact op de politie van Los Angeles met de vraag of zij nog onopgeloste moorden hebben in de tijd dat Jack daar was. Dat hebben ze zeker, drie zelfs. De bonnetjes van de restaurants komen overeen met de plekken en tijdstippen dat de drie sekswerkers zijn verdwenen.
Op het leren jasje vinden ze iets wat Jack linkt aan de moorden in Oostenrijk. Op het leren jasje zitten vezels van de kleding van Heide Hammerer, de vrouw die op 5 december 1990 werd vermoord in Bregenz. Dit is het eerste fysieke bewijs, dat leidt naar Jack Unterweger. Als Jack in Zwitserland leest, dat hij nu officieel verdachte is raakt hij in paniek. Hij zegt tegen Bianca, dat oud rechercheur August Schenner iets tegen hem heeft en hem ten onrechte wil beschuldigen. In zijn ogen kan hij maar twee dingen doen. Of hij maakt zichzelf van kant of Bianca moet met hem mee op de vlucht. Bianca gaat met hem mee. Ze rijden naar Frankrijk en stappen in Parijs op het vliegtuig naar de VS. Op 16 februari 1992 komen ze aan in Miami Florida.
Om in hun onderhoud te kunnen voorzien gaat Bianca aan het werk als gogo-danseres in een club. Ondertussen is Jack druk bezig met brieven schrijven naar de Oostenrijkse media. Hierin beschrijft hij zijn onschuld. Jack krijgt een verzoek van het Oostenrijkse tijdschrift Erfolg voor een exclusief interview. Hij zou hiervoor $10.000,- krijgen. Hij zegt meteen ja en vraagt waar hij het geld kan ophalen. Het ligt klaar op 27 februari bij de USA Money Exchange in South Beach Miami. Wat Jack niet weet is, dat Oostenrijkse politie op de hoogte is. Zij vragen de Miami Marshalls om hulp bij de arrestatie van Jack Unterweger.
Op 27 februari gaan Jack en Bianca naar de bank om de $10.000,- op te halen. Bianca gaat het bankgebouw binnen, terwijl Jack buiten wacht. Jack heeft het idee, dat hij bekeken wordt. Hij is bang, dat het de politie is, die hem observeert. Zodra Bianca het gebouw uit is beginnen ze te rennen. Ze komen niet ver. Meerdere politieauto’s blokkeren de weg. Jack en Bianca worden geboeid afgevoerd naar het bureau.
Jack zit vast in een gevangenis in Florida, in afwachting van zijn uitlevering naar Oostenrijk. Bianca wordt al snel vrijgelaten en vliegt terug naar haar thuisland. Ondertussen werken de politie van Los Angeles en de Oostenrijkse politie nauw samen om te kijken er nog meer moorden aan Jack toegeschreven kunnen worden. Ze onderzoeken het appartement van Jack in Miami en vinden zijn dagboeken. Ze zien dat er meerdere pagina’s zijn uitgescheurd. Het zijn de pagina’s met de data van de moorden. Er valt hen toch een pagina op, die er nog inzit. Op de pagina’s van 14 tot en met 16 september 1990 staat geschreven: Van Wenen naar Praag en weer terug. Op 14 september werd Blanka Bočková vermoord in Praag, de vrouw die nog even wat ging drinken op het Wenceslausplein. Zij blijkt het eerste slachtoffer van Jack nadat hij drie maanden eerder was vrijgelaten.
Jack zit nog steeds in een gevangenis in Florida te wachten op zijn uitlevering. Hij krijgt een verzoek voor een interview met een Duitse journalist van Der Spiegel. Hij gaat hierop in, in de hoop op meer informatie over de eventuele bewijzen die ze al tegen hem hebben. Dit blijkt later zijn laatste interview te zijn. Hij zegt tegen de journalist, dat hij uiteraard geen seriemoordenaar is. De enige reden dat ze hem hebben opgepakt is, omdat een oud-rechercheur hem niet kon uitstaan.
Op 27 mei 1992 komt Jack weer terug op Oostenrijkse bodem. Een dag later doet hij een zelfmoordpoging. Niet omdat hij een eind aan zijn leven wil maken, maar omdat een ziekenhuisbed nog altijd beter is dan een gevangeniscel. Hij snijdt halfslachtig zijn polsen door met een scheermesje. De gevangenisarts trapt er niet in. Hij krijgt verband om zijn polsen en blijft in zijn cel.
Twee jaar later op 20 april 1994 begint zijn proces. Hij wordt aangeklaagd voor de moorden in Oostenrijk, Tsjechië en de VS. Jack ontkent iets met de moorden te maken te hebben. Zijn verdediging is simpel: Hij hoeft zich niet te wenden tot sekswerkers. Hij is rijk en beroemd, dus de seks komt vanzelf naar hem toe. Het proces duurt twee maanden. Elke dag in de rechtbank observeert Jack de jury. Hij weet per dag precies wie van de jury zijn verhaal wel gelooft en wie niet. Op 29 juni 1994 doet de rechter uitspraak. Jack Unterweger wordt schuldig bevonden aan negen van de elf moorden. Hij krijgt levenslang.
Dat is niet lang. Nog diezelfde avond pleegt Jack Unterweger zelfmoord in zijn cel in de Graz-Karlau gevangenis. Hij heeft zichzelf opgehangen aan een koord uit zijn trainingsbroek. Jack heeft dezelfde oudewijvenknoop gebruikt als hij deed bij zijn slachtoffers. Hij werd 43 jaar oud.
Aanbevolen
Onderstaande documentaire en onze podcast geven een goed beeld van Jack Unterweger.