Naam: Peter Woodcock

Bijnaam: The Boy on a Bike, David Michael Krueger

Geboren: 5 maart 1939, Peterborough Canada

Overleden: 5 maart 2010

Aantal moorden: 4

Straf: psychiatrisch kliniek

Jeugd

Zijn moeder was een 17-jarige ongehuwde fabrieksarbeidster, Waita Woodcock. Waarschijnlijk was ze ook werkzaam als sekswerker. Hij zou direct ter adoptie worden afgestaan, maar omdat er voedingsproblemen waren na zijn geboorte en hij veel huilde heeft zijn moeder hem de eerste maand nog borstvoeding gegeven. 

Na een maand werd hij in verschillende pleeggezinnen geplaatst. Deze gezinnen namen hem omdat ze ervoor betaald werden. In meerdere gezinnen werd hij als baby ernstig mishandeld. Zelf zo erg dat hij in het ziekenhuis belandde voor zijn verwondingen. Van een band tussen pleegouders en Woodcock is nooit sprake geweest. 

Op zijn derde werd hij geadopteerd door Susan en Frank Maynard. Dit was een stabiel en welvarend gezin. Woodcock was inmiddels een angstige peuter, die in paniek raakte van elke vreemdeling die hem benaderde. Hij vond veiligheid in de armen van zijn adoptiemoeder. Hij was echter al zo beschadigd dat hij vreemd gedrag bleef vertonen. Hij huilde veel en had last van paniek. Dit zorgde ervoor dat hij gepest werd door leeftijdsgenootjes. Vanaf zijn vierde stapte hij regelmatig in een tram en zwierf door het centrum van Toronto. Zo kon hij vluchten van zijn leeftijdsgenootjes. Hij werd behandeld in het Hospital for Sick Children in Toronto. 

Woodcock kreeg donkere fantasieën over geweld plegen en dingen kapot maken. Zo vermoordde hij eens de kanarie van zijn moeder. Hij legde het beestje op de piano, met ritueel een aantal kaarsen er omheen. Tegen zijn moeder zei hij, dat de hond dit had gedaan. 

Hoe destructiever Woodcock werd, hoe meer hij gepest werd, hoe meer hij zich terug ging trekken  in zichzelf, hoe meer destructieve gedachtes hij kreeg. Zijn ouders zetten hem op een privéschool maar ook dit werkte niet. Daarom lieten ze hem naar een school voor moeilijk opvoedbare kinderen gaan. Hier voelde hij zich thuis. Maar rond die tijd, hij was elf, begonnen zijn hormonen op te spelen. Hij werd op school betrapt toen hij een jong meisje aan het strelen was. 

Toen hij naar de middelbare school ging, kreeg hij meer en meer stress. Hij kreeg spiertrekkingen in zijn lichaam. Om te ontspannen fietste hij dagelijks uren door de stad op zijn Schwinn-fiets. Tijdens deze fietstochten fantaseerde hij dat hij de leider zou zijn van een bende fietsende jongens die de stad op zijn kop zouden zetten. 

In zijn puberteit raakte hij gefascineerd door de menselijke anatomie. Hij fantaseerde over het ontleden van mensen. Hij leerde een tienjarig meisje kennen. Zij vertelde hem dat ze mishandeld werd door haar vader en dat ze dood wilde. Zij vroeg hem of hij haar wilde helpen. Woodcock werd er opgewonden van en hielp graag. Hij probeerde het meisje te verstikken maar dit mislukte. Dit was voor hem een keerpunt. De fantasie om een onschuldig kind te doden kon hij niet meer onderdrukken. Hij fietste uren door de stad, op zoek naar een jong onschuldig kind. 

Misdaden

Op zaterdag 15 september 1957 was de vierjarige Wayne Mallette aan het spelen in de tuin van zijn oma. Hij vond het leuk om naar treinen te kijken en besloot naar de Exhibition Place te gaan om naar treinen te kijken. Woodcock kwam de jongen tegen en vroeg wat hij ging doen. Toen Wayne vertelde over de treinen zei de zeventienjarige Woodcock dat hij treinen ook leuk vond en dat ze wel samen konden kijken. Hij lokte de jongen mee naar een rustiger bosrijk gebied. Daar viel hij Wayne aan. Hij schopte en wurgde hem. Vervolgens beet hij in zijn kuit en bil en kleedde hem uit. Zo kon hij zijn lichaam volledig bekijken. Daarna kleedde hij hem weer aan en stopte vuilnis in zijn mond. In de buurt van het lichaam werden verschillende muntjes gevonden. Het leek erop dat Woodcock deze ritueel had neergelegd. 

Toen hij wegliep van het misdrijf sprak hij een bewaker aan met de vraag of er wel eens dode mensen in de bosjes werden gevonden. De bewaker omschreef hem later als een vreemde jongen met een bril op een fiets. Voor de moord werd de veertienjarige Ron Moffatt opgepakt. De politie verdacht hem omdat hij al een paar dagen als vermist was opgegeven. Hij werd veroordeeld en moest naar de jeugdgevangenis. 

Tijdens zijn fietstochten kwam Woodcock terecht bij de St. Lawrence Market. Daar ontmoette hij de negenjarige Gary Morris. Hij sprak hem aan en nam hem mee op de stang van zijn fiets naar het afgelegen Cherry Beach. Het was daar rustig en afgelegen. Hij wurgde Gary tot hij bewusteloos was. Hij kleedde hem uit, onderzocht zijn lichaam, beet hem in zijn nek en kleedde hem weer hem. Hij schopte tegen de lever van de jongen, waardoor hij overleed. Omdat Gary bekend stond als een kind dat regelmatig wegliep van huis werd er pas dagen later gezocht naar hem. Getuigen gaven aan Gary gezien te hebben met een man met een bril op een fiets. 

Een paar weken na deze moord viel hij een jong meisje aan en probeerde haar te verstikken. Het meisje overleefde de aanval en gaf eenzelfde beschrijving van haar aanvaller als getuigen van beide moorden al eerder deden. 

Op 19 januari 1957 zag Woodcock tijdens één van zijn fietstocht Carole Voyce en haar vriendje Johnny spelen bij hun huis. Hij liet hun zijn fiets zien en vroeg of ze een ritje met hem wilden maken op de fiets. Hij nam Carole mee op de stang van zijn fiets naar een afgelegen gebied, onder een viaduct in het Rosedale Ravine. Daar wurgde hij haar tot ze bewusteloos was. Hij prikte haar in de ogen met zijn vingers. Daarna vermoordde hij haar, kleedde haar uit, onderzocht haar lichaam en kleedde haar weer aan. Volgens sommige bronnen zou hij haar seksueel misbruikt hebben en een tak in haar vagina hebben gestopt. 

Toen hij de plaats delict verliet sprak hij een voorbijganger aan: ‘Als er hier een vermoord kind wordt gevonden, zullen ze proberen het mij in de schoenen te schuiven.’ Diezelfde avond werd het lichaam van Carole gevonden. Ze had gevochten voor haar leven, ze had stukken kleding van haar aanvaller in haar hand. Haar vriendje Johnny kon een goede beschrijving geven van degene die Carole had meegenomen. 

Arrestatie en rechtszaak

De beschrijving van de aanvaller, een tiener op een fiets met een bril, kwam volop in het nieuws. Daar kwam bij dat de politie Woodcock al op hun verdachtenlijstje had staan. Dit kwam omdat ze al eens bij Woodcock langs waren geweest toen hij het tienjarige meisje had geprobeerd te verstikken. 

Op 21 januari 1957 werd hij door de politie van school gehaald en gearresteerd. Hij gaf meteen de moorden toe. Hij zei hierover: ‘De eerste keer dat het gebeurde was in maart. U weet de details al, over het meisje. Van toen tot nu heb ik veel kinderen aangevallen, ook al hou ik van kinderen. Ik zal niet ingaan op het aantal zaken, maar het moeten er minstens elf of twaalf zijn geweest voordat ik het meisje ontmoette. Ik nam haar mee op de fiets naar het viaduct zoals jullie al weten. Je wilt weten hoe ik haar aangevallen heb. Eerst heb ik haar gewurgd. Dat is wreed, ik weet het. Toen stak ik mijn vingers in haar ogen. Ik weet niet waarom ik het deed. Is dat niet vreselijk?’

Zijn grootste angst was dat zijn moeder achter zijn misdaden zou komen. Hij was bang dat hij naar niet meer mocht zien. 

Woodcock werd alleen veroordeeld voor de moord op Carole Voyce. Hij werd niet schuldig bevonden wegens krankzinnigheid en werd naar het Waypoint Centre for Mental Health Care gestuurd. Hij werd gediagnosticeerd als psychopaat. 

Hij kreeg meerdere soorten therapie, verschillende soorten medicijnen maar niets leek te helpen. Ook moest hij meewerken aan discutabele LSD-therapie. Hij was manipulerend naar zijn medepatienten. Hij werd depressief en verminkte zijn genitaliën. Toen zijn depressie afnam, nam zijn libido toe. Hij had intieme contacten met meerdere andere patiënten.

Hij werd overgeplaatst naar een ander psychiatrisch centrum waar hij meer vrijheden had. Zo werd hij wel eens meegenomen door begeleiders om naar treinen te kijken. Hier veranderde hij zijn naam officieel in David Michael Krueger. Hij leerde hier Bruce Hamill kijken, die vast zat voor een moord. Toen Hamill vrijkwam bleven ze contact houden. 

Vervolg

Op de eerste dag dat Woodcock na 34 jaar voor het eerst zonder toezicht de psychiatrisch kliniek mocht verlaten pleegde hij zijn vierde moord. Hij had Hamill wijs gemaakt dat een buitenaardse bende al zijn problemen zouden oplossen als hij Woodcock zou helpen Dennis Kerr te vermoorden. Woodcock wilde Kerr vermoorden omdat Kerr ooit zijn seksuele avances had afgewezen. Hij sprak met Kerr af in een bos. Daar sloeg hij hem bewusteloos met een waterpomptang. Daarna bewerkten Woodcock  en Hamill hem met een bijl en vermoordden hem. Direct na de moord liep Woodcock het dichtstbijzijnde politiebureau binnen en gaf zichzelf aan. Hij werd overgebracht naar het Waypoint Centre for Mental Health Care, waar hij het grootst deel van leven had gezeten. 

In 2010 stierf hij hier een natuurlijke dood. 

Aanbevolen

Onderstaande documentaire beschrijft het leven en de misdaden van Woodcock: