Naam: David Richard Berkowitz

Bijnaam: Son of Sam, The .44 Kaliber Killer, Mr. Monster

Geboren: 1 juni 1953

Slachtoffers: 6

Straf: levenslang

Jeugd

De biologische moeder van Berkowitz, Elizabeth Broder, werd door een gedeelte van haar Joodse familie gezien als het zwarte schaap. Ze trouwde met Tony Falco, een ‘heiden’. Samen kregen ze een dochter, Roslyn. Falco verliet haar voor een ander. Daarna kreeg ze een jarenlange affaire met een getrouwde man, Joseph Klineman. Toen ze zwanger raakte van Berkowitz was er veel ruzie. Klineman had zijn eigen gezin en wilde het kind niet. Hij wilde dat het afgestaan werd. Broder wilde haar kind houden. Ze was erg gestresst toen ze zwanger van hem was. Naast de vele ruzies was arm en had al een dochter waar ze voor moest zorgen. 

Berkowitz werd geadopteerd door Pearl en Nathan Berkowitz, een Joods echtpaar zonder kinderen. Op zijn vierde vertelden zijn adoptieouders dat hij geadopteerd was en dat zijn moeder overleden was tijdens de geboorte. Berkowitz begreep het niet goed. Hij voelde zich schuldig en dacht dat hij zijn moeder had vermoord. Er werd hem verteld dat zijn vader hem niet wilde en hem afstond. Berkowitz voelde zich een slechte jongen. Dat zijn vader hem niet wilde kon alleen maar zijn omdat hij een slechte jongen was. Vanaf toen werd hij een irritant jongetje, ging zich slecht gedragen. Hij was heel druk, gooide met speelgoed, wilde niet leren op school. Alles wat hij deed had een zelfdestructief patroon. Hij begon steeds meer brandjes te stichten. Zijn ouders kregen het advies van school om met hem naar een psycholoog te gaan. 

Op de middelbare school ging het ook niet goed. Hij kon zich niet concentreren. Zijn adoptiemoeder stierf toen hij veertien was. Zijn adoptievader moest veel werken dus hij was veel alleen. Hij was vaak depressief, had zelfmoordgedachtes. Pas later besefte hij zich dat hij met een ‘vals schuldgevoel’ rondliep. Hij liep altijd met het gevoel rond slecht te zijn omdat zijn biologische moeder door hem was overleden. Hij had het gevoel dat hij zichzelf moest straffen. Telkens als het goed met hem ging deed hij weer iets waardoor het toch weer slecht ging. Hij vond dat hij niet het recht had om te leven. Ook in deze tijd stichtte hij tientallen branden en kleine diefstallen. Ook kreeg hij stemmen in zijn hoofd, hij had het idee dat hij constant achtervolgd werd. Achteraf bleek hij schizofreen te zijn. Hij kreeg interesse in het satanisme.

Na de middelbare school ging hij het leger in. Zijn vader was inmiddels met zijn nieuwe vrouw naar Florida verhuisd. Toen hij uit het leger kwam had hij niemand meer. Hij ging naar bijeenkomsten van een stichting die adoptiekinderen hielpen om hun roots te vinden. Zij hielpen hem zijn geboortecertificaat te vinden. Toen hij deze vond had hij een lang gesprek met zijn adoptievader. Hij vertelde hem toen wat er echt gebeurd was. Dat hij een buitenechtelijk kind was en dat zijn moeder nog leefde. 

Hij ontmoette zijn moeder en halfzus. Voor hem was het een prachtige ontmoeting. Hij voelde dat hij echt familie had, dat hij wel geliefd was. 

Misdaden

Op kerstavond 1975 liep Berkowitz op straat en stak met een jachtmes twee vrouwen neer. Eén van de vrouwen, de 15-jarige Michelle Forman, deed aangifte. Beide vrouwen overleefden de aanslag. 

Berkowitz had ruzie met zijn buurman, Sam Carr. Hij irriteerde zich aan zijn blaffende labrador Harvey. Toen het hem te veel werd gooide hij een molotovcocktail naar de hond, maar deze ging nooit af. De buurman deed aangifte maar de politie had geen aanwijzingen om iemand aan te kunnen houden. 

Berkowitz kocht illegaal een .44 kaliber pistool. Op 29 juli 1976 zag hij twee jonge meisjes in een auto zitten. Hij haalde zijn pistool die hij had verborgen in een papieren zak tevoorschijn en begon te schieten. Hij vuurde vijf keer af. De 18-jarige Donna Lauria was op slag dood. De 19-jarige Jody Valente raakte gewond. Donna’s vader hoorde de schoten en snelde naar beneden maar hij was te laat. Berkowitz was al gevlucht en Donna al overleden. Jody kon een beschrijving geven van de dader: een witte man met krullend, die ze rond de 30 jaar schatte. De politie dacht dat de moord gepleegd kon zijn door de maffia omdat zij ook vaak .44 kaliber wapens gebruiken. 

Op 23 oktober 1976 ging Berkowitz naar Queens, naar een plek waar vaak vrijende stelletjes kwamen. Hij schoot vijf keer op een stelletje dat in een auto zat, de 20-jarige Carl Denaro en de 18-jarige Rosemary Keenan. Beide slachtoffers overleefden het.

Op 27 november 1976 zag Berkowitz twee meisjes zitten op een trap bij een huis. Hij liep naar ze toe en begon een praatje met ze. Vervolgens pakte hij zijn pistool en vuurde vijf keer af. De 16-jarige Donna DeMasi raakte lichtgewond, de 18-jarige Joanne Lomino belandde in een rolstoel door haar verwondingen. 

Op 30 januari 1977 zag Berkowitz een stelletje een bar uitlopen en in hun auto stappen. Hij pakte zijn pistool en schoot op hen. De 30-jarige John Diel bleef ongedeerd maar zijn 26-jarige vriendin Christine Freund overleed. De politie begon voor het eerst een link te leggen met de voorgaande schietpartijen en vermoedde dat ze met een seriemoordenaar te maken hadden. 

Op 8 maart 1977 rond 19.30 uur zag Berkowitz de 19-jarige Virginia Voskerichain op straat lopen. Hij schoot haar van dichtbij door het hoofd. Ze was op slag dood. Tijdens ballistisch onderzoek bleek dat zij met hetzelfde wapen vermoord was als Christine Freund. De politie zette groots in om de seriemoordenaar te pakken. Hij kreeg de bijnaam ‘The .44 Kaliber Killer’. Er kwam veel media-aandacht. De meeste slachtoffers hadden lang donker haar waardoor vrouwen massaal hun haar blond verfden. 

Op 17 april 1977 zaten de 18-jarige Valentina Suriani en de 20-jarige Alexander Esau in hun auto. Berkowitz schoot ze beide dood. Hij liet een brief achter in de auto die later door de politie werd gevonden. Hij schreef onder andere: ‘Ik hou ervan om te jagen.’ Hij ondertekende de brief met ‘Sun of Sam’. Volgens de politie was zijn motivatie vrouwenhaat, Berkowitz zelf ontkent dit. Volgens hem stond hij onder invloed van het satanistische wezen Samhain, die hem opdroeg te moorden. Daar zou ook de naam ‘Sun of Sam’ vandaan komen. 

Eind mei schreef Berkowitz een brief aan Jimmy Breslin van de New York Daily News. Hij schrijft onder andere: ‘Sam zorgt ervoor dat ik blijf moorden.’ Hij verwijst in de brief ook naar Donna Lauria, zijn eerste dodelijke slachtoffer, dat haar sterfdag gevierd moet worden. Inmiddels had de politie auto’s met vrouwelijke paspoppen ingezet om de seriemoordenaar te lokken. 

Op 25 juni 1977 schoot Berkowitz op een auto waar Salvatore Lupo (20) en zijn vriendin Judy Placido (17) zaten. Beiden raakten lichtgewond. 

Zijn laatste schietpartij vond plaats op 31 juli 1977. Bobby Violante (20) en zijn vriendin Stacy Moskowitz (20) zaten ’s nachts in hun auto. Ze waren niet bang voor ‘The .44 Kaliber Killer’, omdat Stacy blond was en er gezegd werd dat hij alleen vrouwen met donker haar zou aanvallen. Berkowitz schoot drie kogels op de auto. Stacy overleed, Bobby bleef blind. 

Arrestatie en rechtszaak

Op het moment van de moord op Violante en Moskowitz was buurtbewoner Cacilia Davis haar hond aan het uitlaten. Ze zag dat de politie een auto bekeurde die geparkeerd stond bij een brandkraan. Toen ze wegliep zag ze een man met een pistool die haar aanstaarde. Ze rende weg waarna de man op haar begon te schieten. Een paar dagen later deed ze aangifte bij de politie, waarbij ze vertelde dat haar schutter bekeurd was. Zo kwam de politie bij David Berkowitz terecht. 

De politie ging onderzoek doen in zijn buurt. Bij het onderzoeken van zijn auto vonden ze een wapen en een brief gericht aan de hoofdonderzoeker in de zaak Son of Sam. De politie wachtte tot Berkowitz zijn huis verliet. Hij werd in de avond van 10 augustus 1977 gearresteerd. Op foto’s van zijn arrestatie is een lach op zijn gezicht te zien. In de media werd beschreven dat hij zou hebben gezegd: ‘Jullie hebben me. Waarom heeft het zolang geduurd?’ Volgens Berkowitz heeft hij dit nooit gezegd en was de lach op zijn gezicht slechts een uiting van ongemak en schaamte. 

De volgende dag bekende Berkowitz de moorden. In de media werd gezegd dat hij zou hebben beweerd dat hij boodschappen van de hond van de buren had gehad om te moorden. Hij ontkent dit. Hij zegt dat hij altijd heeft gezegd dat hij de boodschappen doorkreeg van Samhain, een satanisch figuur. Daar zou de naam ‘Son of Sam’ vandaan komen volgens hem. 

Hij bevoegd verklaart om terecht te staan. Op 8 mei 1978 bekende hij in de rechtbank schuld aan de moorden. Zijn advocaten hadden hem geadviseerd om zijn onschuld vast te houden met als reden ontoerekeningsvatbaarheid. Dit weigerde hij. 

Een paar weken later kreeg hij zes keer levenslang. 

Toen hij zo’n jaar of tien vastzat bekeerde hij zich tot het christendom. Naar eigen zeggen heeft dit zijn leven veranderd. 

Aanbevolen 

Er is een groot verschil tussen wat er in de media wordt beweerd over Berkowitz en hoe hij het zelf heeft ervaren. Het verschil is goed te zien als je kijkt naar een negendelig interview met Berkowitz en een documentaire. Hieronder vind je een aantal delen van dit interview (de rest is via YouTube te bekijken). Onderstaande documentaire en onze eigen podcast geven een goed beeld van het leven van David Berkowitz.