Naam: William Richard Bradford

Bijnaam: The Death Row Poet

Geboren: 18 mei 1946, Pleasanton Californië VS

Overleden: 10 maart 2008

Aantal moorden: 2-28+

Straf: doodstraf

Jeugd

William Richard Bradford, roepnaam Bill, wordt geboren op 18 mei 1946 in Pleasanton Californië. Pleasanton is een rijke stad ten oosten van San Francisco. Over zijn vroege jeugd is niets bekend. Wie zijn ouders zijn, of hij broers of zussen heeft, welke scholen hij heeft doorlopen en in welk milieu hij opgroeit, blijft een raadsel. 

De eerste gegevens die over hem bekend zijn, is zijn aanzienlijke strafblad, dat hij heeft opgebouwd vanaf begin jaren 70 in Los Angeles. Dit begint met een autodiefstal en wordt al snel gevolgd door meerdere aanrandingen en verkrachtingen. Doordat vrouwen geen aangifte durven doen of omdat de politie de aanklachten omzet naar minder zware delicten wordt hij voor relatief weinig delicten gestraft. Zo valt hij in de wijk Mar Vista in Los Angeles een vrouw aan, die in de aanklachten Cheryl V. wordt genoemd. Hij probeert haar te verkrachten en mishandelt haar zwaar. Hoewel er destijds officieel aangifte wordt gedaan, leidt dit niet tot een veroordeling. Verder wordt hij door een andere vrouw aangeklaagd voor aanranding met het oogmerk tot verkrachting. Via een pleadeal wordt deze zware aanklacht verminderd tot eenvoudige mishandeling. 

De aanklacht waarvoor hij wel vijf jaar vastzit is de veroordeling van verkrachting van zijn toenmalige vriendin, die hij heeft meegelokt naar de woestijn om haar daar seksueel te misbruiken. Hij krijgt hiervoor een lange gevangenisstraf, maar komt na vijf jaar in 1975 vervroegd vrij. 

Eenmaal vrij ontmoet de inmiddels 29-jarige Bill de 15-jarige Cindy Sue Horton. Bill heeft een neus voor kwetsbare vrouwen en weet wat hij moet doen om ze om zijn vinger te winden. Zo ook bij Cindy Sue. Hij overlaadt haar met complimentjes over hoe mooi ze eruit ziet en vraagt haar of ze misschien fotomodel wil worden. Voor de kwetsbare tiener klinkt dit als muziek in haar oren. Voor het eerst in haar leven voelt ze zich mooi. 

Bill en Cindy Sue krijgen een relatie en verhuizen van Californië naar de staat Michigan, in het noorden van de VS. Al snel raakt Cindy Sue zwanger. Vanaf dat moment verandert de houding van Bill naar zijn vriendin. Hij slaat haar in elkaar, gooit haar tegen de deurpost en verkracht haar meerdere malen. Dit blijft jaren zo doorgaan en gebeurt zelfs waar hun twee zoontjes bij zijn. Cindy Sue heeft het gevoel als een stuk vuilnis behandeld te worden en haar man lijkt er van te genieten om haar te kwellen. Ze gaat meerdere keren naar de politie om aangifte te doen, maar haar klachten worden afgedaan als huiselijke ruzies. 

Als Bill haar met de dood bedreigd en zegt hun twee jonge zoons ‘in kleine stukjes te hakken en op te blazen, pakt Cindy Sue haar spullen en vlucht maar de twee kinderen terug naar Californië. Als Bill merkt dat zijn vrouw er met hun kinderen vandoor is gegaan, reist hij hen achterna. Hij smeekt zijn vrouw om bij hem terug te komen. Als ze dit weigert, slaat hij haar opnieuw in elkaar.

Misdaden

Op 28 augustus 1978 gaat de 31-jarige Donnalee Duhamel samen met haar vriend Jake Cartier naar The Frigate bar in Culver City Californië, een stadje in de buurt van Los Angeles. Ze heeft haar twee dochters Lisa en Lori naar hun oma gebracht, waar ze hen de volgende dag weer op zal komen halen. Donnalee en Jake hebben een gezellig avond. Jake drinkt bier met zijn vrienden en speelt poolbiljart. Donnalee is een sociale vrouw en ze vindt het heerlijk om praatjes aan te knopen met mensen die ze nog niet kent.

Dan ziet Donnalee aan de bar een knappe man zitten. Hij heeft donker haar, bakkebaarden, donkere ogen, volle lippen en een strakke kaaklijn. De man ziet dat ze naar hem kijkt en spreekt haar aan. Hij geeft haar complimenten over haar uiterlijk en vraagt of ze fotomodel is. Donnalee heeft altijd graag model willen worden, maar op de één of andere manier heeft ze nooit actie ondernomen om hier echt iets mee te doen. Ze voelt zich gevleid door zijn lofprijzingen. Voordat ze het weet haalt de man een fotoalbum tevoorschijn. Hij zegt dat hij fotograaf is en laat haar tientallen foto’s van modellen zien, dat hij al gefotografeerd heeft. Donnalee is onder de indruk. De vrouwen zijn prachtig en sommige foto’s zien er heel professioneel uit. 

De man vraagt haar of hij ook foto’s van haar mag maken. Donnalee is euforisch, alsof haar droom toch nog uit kan komen. Ze gaat naar haar vriend Jake en vertelt hem, dat ze even met de man aan de bar meegaat, omdat hij foto’s van haar wil maken. Jake wil zijn vriendin niet beknotten in haar vrijheid en hoopt maar dat de man haar goed zal behandelen.

Jake wacht de hele avond op zijn vriendin, maar ze komt niet terug. De man, die in zijn ogen een beetje op acteur Omar Sharif lijkt, heeft hem misschien door zijn charismatische uitstraling ook op het verkeerde been gezet. Had hij haar maar nooit laten gaan, in elk geval niet in haar eentje. Was hij maar met haar meegegaan. Maar misschien valt het mee. Misschien heeft hij haar verkeerd begrepen of staat ze de volgende dag gewoon weer bij hem op de stoep. 

Als Donnalee de volgende dag haar kinderen niet ophaalt en haar moeder haar niet kan bereiken, gaat haar moeder naar het politiebureau om haar dochter als vermist op te geven. Haar kinderen, de 9 en 11 jarige Lisa en Lori snappen het niet. Hun moeder had beloofd hen de volgende dag op te komen halen en ze is er nog steeds niet.

De politie onderneemt nauwelijks actie. Vermissingszaken van volwassenen komen op de onderste plank te liggen. Donnalee is volwassen en heeft het recht om te verdwijnen. Bovendien wordt er met gefronste wenkbrauwen naar vrouwen gekeken, die vanuit een bar verdwijnen en dan ook nog met een vreemde man meegaan, terwijl haar vriend op haar wacht. Er wordt niet gekeken naar gevonden lichamen of gezocht naar vergelijkbare vermissingen. Het enige wat de politie doet is een paar affiches ophangen in de buurt waar haar vermissing op vermeld staat. Dit frustreert ook haar moeder en dochters.

In 1980 verhuist Bill naar Florida. Daar zet hij het geweld tegen vrouwen voort. In september 1980 valt hij in Niceville een vrouw genaamd Ellen F. aan en probeert haar te verkrachten. Hij steekt voorwerpen als een kapstok en een borstel in haar vagina en besmeert haar schaamlippen met Tabasco-saus.  Ellen F. verblijft twee weken in het ziekenhuis om te herstellen. De politie wordt erbij gehaald, maar ze is zo bang, dat ze geen aangifte durft te doen. Bill verhuist al snel terug naar Californië.

In augustus 1982 ontmoet hij Julianne P. in Santa Monica, een stad ten westen van Los Angeles. Ook van Julianne is geen achternaam of exacte leeftijd bekend. Al zijn slachtoffers, maar ook zijn familie, vier ex-vrouwen en vijf kinderen, hebben ervoor gekozen anoniem te blijven, waardoor er weinig tot geen gegevens over hen zijn. Julianne is een jonge twintiger, die op dat moment dakloos is en tijdelijk in haar auto woont. Bill woont na zijn terugkeer vanuit Florida naar Californië in een camper. Hij biedt Julianne aan om bij hem in zijn camper te komen wonen. De kwetsbare jonge vrouw maakt hier graag gebruik van, aangezien het niet veilig is als vrouw alleen slapend in je auto ’s nachts. Al snel ontstaat er een kortstondige relatie tussen de twee, waarbij het er soms heftig aan toe gaat. Na een half jaar is Julianne de ruzies en bedreigingen zat. Ze gaat bij hem weg en vindt gelukkig al snel een eigen woonplek. Toch blijven de twee elkaar nog af en toe zien. 

Zo ook op 10 april 1983. Bill heeft Julianne gevraagd voor hem te exposeren. Hij wil een fotoshoot met haar doen. Julianne vindt het prima. Als ze elkaar maar niet te vaak zien, is het contact prima en kun je een gezellige middag hebben met Bill. Bovendien is een leuke fotoshoot nooit weg. Die dag reizen ze af naar een woestijngebied nabij Lancaster Californië, een plek die Bill goed kent, omdat hij daar regelmatig met zijn camper verblijft. Als ze daar aankomen, is direct alle gezelligheid verdwenen. Bill pakt een mes en dwingt Julianne om seksuele handelingen bij hem te verrichten. Julianne is doodsbang en durft geen nee te zeggen. Daarna pakt Bill een paar wasknijpers en zet deze op de tepels van Julianne. Hij dwingt haar een substantie te drinken, waarvan later blijkt dat het vloeibare cocaïne is. Vervolgens verkracht hij haar, eerst door middel van penetratie, later door vreemde objecten in haar vagina te duwen. De hele scene legt hij vast op film. De martelingen en verkrachtingen duren uren. Bill is zo uitgeput, dat hij aan het begin van de avond in slaap valt. Julianne kan geen kant op en kan alleen maar hopen, dat ze het er levend vanaf zal brengen. 

De volgende ochtend is de drang om te martelen bij Bill voorbij. Hij neemt Julianne weer mee terug Los Angeles en laat haar dan gaan. Bill gaat ervan uit, dat Julianne bang genoeg is om geen aangifte te doen. Dat doet ze dus wel. Bill wordt gearresteerd en geconfronteerd met een aanklacht van 11 misrijven, waaronder verkrachting, zware mishandeling, penetratie met een vreemd voorwerp en gedwongen orale copulatie. Ondanks de ernst van de beschuldigingen en zijn eerdere zedendelicten in de jaren 70, slaagt Bill erin om op borgtocht vrij te komen. Dit blijkt een grote fout.

Als Bill vrijkomt weet hij een vaste baan te krijgen als klusjesman in een appartementencomplex aan de Midvale Avenue in Mar Vista, een wijk in het westen van Los Angeles tussen Santa Monica en Culver City. Bijkomend voordeel is, dat hij hierdoor een appartement kan huren in dit gebouw. Eén van de kamers van zijn woning bouwt hij om tot doka, zodat hij zelf zijn foto’s kan ontwikkelen. Naast klusser is Bill een fervent hobbyfotograaf. 

In de jaren 70 en 80 worden in het zuiden van Californië regelmatig zogenaamde groepsfoto-shoots gehouden. Een meisje dat model wil worden richt een plekje in op locatie en tientallen vaak hobby-fotografen staan er in een halve cirkel omheen om een zo mooi mogelijk plaatje te schieten. Zo hoopt de dame in kwestie haar droom als model waar te kunnen maken en hopen de fotografen de mooiste foto te maken. Eén van de hobby-fotografen die hier regelmatig te vinden is, is Bill Bradford. Net als andere fotografen hoopt hij daarna een privé-shoot met de wannabe modellen te kunnen krijgen. Alleen heeft hij andere bedoelingen dan alleen mooie plaatjes. 

Eén van de modellen die door hem benaderd wordt is Monique Gabriel. Na een groepsfoto-shoot voor een auto vraagt Bill haar of hij een shoot met haar alleen mag doen, zodat er minder afleiding is. Hij zegt, dat hij fotograaf is voor een autotijdschrift. Ze bellen een paar keer, maar Monique vertrouwt het niet. Als ze hem vragen stelt over haar en make-up geeft hij vreemde antwoorden. Ze is blij dat ze haar intuïtie heeft gevolgd, omdat ze weet, dat het met andere vrouwen anders is afgelopen. 

Dat gebeurt op 3 juli 1984 bij de 21-jarige Shari Miller. Shari heeft grote dromen om door te breken als actrice en model. Sinds ze klaar is met de middelbare school probeert ze voet aan de grond te krijgen in de entertainmentindustrie van Los Angeles, terwijl zij ondertussen haar geld verdient in de horeca. Ze heeft een vrije dag en heeft die middag afgesproken met haar goede vriend Michael Androsky. Ze gaan een drankje doen in The Meet Market, een bar in Culver City waar Shari eerder achter de bar heeft gestaan. Ze wil even bijkletsen met haar oud-collega’s en wat vaste klanten van de bar. 

Schylee O’Hare, waar Shari eerder leuke diensten mee heeft gedraaid achter de bar, begroet hen hartelijk. Shari en Michael nemen plaats aan de bar. Shari kijkt even rond, maar ziet niet echt vaste gasten zitten, wel een paar mensen die ze van gezicht kent, omdat ze af en toe langskwamen tijdens haar diensten. Eén van de mannen is Bill Bradford. Bill spreekt haar aan en vraagt wat ze nu zoal doet. Shari vertelt dat ze nog steeds in de horeca werkt, totdat ze haar droom als actrice of model kan waarmaken. Dan zegt Bill tegen haar, dat hij professioneel fotograaf is en dat hij nu bezig is met een fotoreportage voor een tijdschrift. Hij heeft daarvoor modellen nodig, die kunnen poseren op een motor. Als ze dat wil, moet ze wel snel beslissen, want die reportage moet hij morgen inleveren. Ook biedt hij haar aan om te helpen bij het opbouwen van een mooi portfolio. 

Shari kan haar oren niet geloven. Misschien komt eindelijk haar droom uit. Ze belt meteen met de kroegtelefoon naar haar moeder om haar het goede nieuws te vertellen. De hele kroeg kan meeluisteren als ze euforisch tegen haar moeder zegt: ‘Mam, ik heb een kans gekregen om te modelleren en foto’s te maken voor een tijdschrift! Ik heb een baan!’ Ze spreekt met Bill af, dat ze die avond naar de woestijn zullen rijden. Dan kan Shari nog even de stad in met Michael en daarna even langs bij haar vriendje Oliver om hem het goede nieuws te vertellen. 

Rond negen uur die avond komt ze met haar auto aan bij het appartement van Bill aan de Midvale Avenue in Mar Vista. Ze zet haar auto op de parkeerplaats van het complex en stapt bij Bill in zijn camper. Het is bijna drie uur rijden, dus ze komen aan het begin van de nacht aan in de woestijn. Ze slapen een paar uurtjes in zijn camper en gaan de volgende ochtend op zoek naar dé perfecte plek voor de fotoshoot. Bill zegt een mooie rotsformatie te weten in de buurt, waar zich een rots in de vorm van een zeehond bevindt. Wat hij Shari niet vertelt is, dat hij op deze plek drie maanden eerder Julianne P heeft gemarteld en verkracht. Op deze plek maken ze een mooie reportage. Op de foto’s is te zien hoeveel plezier Shari heeft tijdens de shoot. 

Als ze klaar zijn met de shoot, loopt Bill naar de euforische Shari toe. Haar glimlach verdwijnt maar niet van haar gezicht. Maar dan pakt Bill een veter uit zijn laars en wurgt haar. In tegenstelling tot Julianne wordt ze niet verkracht of gemarteld. Wel snijdt hij na haar dood twee stukken huid weg, een stuk van haar kuit en een stuk van haar buik. Op deze plekken zit een tatoeage en Bill wil niet, dat ze hieraan herkend kan worden. Hij sleept haar lichaam naar zijn camper en rijdt met haar lichaam terug naar zijn appartement in Mar Vista. Als hij ’s avonds laat thuis is, laat hij Shari’s lichaam in zijn camper liggen en gaat zelf lekker naar bed. 

De volgende dag pakt hij zijn werk als klusjesman weer op. Hij wacht tot de volgende nacht om het lichaam van Shari te dumpen. Hij rijdt naar de Pico Boulevard, wikkelt haar lichaam in een deken en dumpt het in een steeg die achter de winkels van de Boulevard loopt. 

In de ochtend van 6 juli 1984 rijdt James Hamm naar zijn werk. Hij is monteur bij een zaak aan de Pico Boulevard en parkeert zoals gewoonlijk zijn auto in de steeds achter de zaak. Als hij uitstapt, ziet hij een grote, ongewone bundel liggen die strak in een geel-bruinachtige deken is gewikkeld. Als hij de deken een klein stukje opzij tilt, ziet hij de blote knie van een vrouw en realiseert hij direct dat het om een lijk gaat. Hij rent meteen naar een nabijgelegen telefooncel en alarmeert de politie. 

Het forensisch team van de politie komt ter plaatse en ziet een naakte dode vrouw in foetushouding in een deken liggen. De deken is strak om haar heen gewikkeld en vastgebonden met een nylon scheepstouw. Haar schouderlange haren zijn over haar gezicht gevallen. Rond haar hals zijn duidelijke, diepe wurgsporen zichtbaar, die duidelijk haar doodsoorzaak weergeven. Forensisch pathologen constateren dat er met een scherp mes twee rechthoekige stukken huid chirurgisch uit haar lichaam zijn gesneden. Eén stuk is weggesneden van haar rechterkuit en één stuk van haar onderbuik. De wonden zijn nog relatief vers, wat betekent dat dit vlak voor of direct na haar dood is gebeurd om haar tatoeages te vernietigen. Er ligt geen bloed in de steeg zelf en er zijn geen sporen van een worsteling. Dit bevestigt het vermoeden dat de steeg puur als dumpplaats is gebruikt. Op haar lichaam en op de deken worden diverse microvezels en tapijtpluizen veiliggesteld. Omdat er verder geen portemonnee, sieraden of identificatiepapieren bij het lichaam liggen, wordt het slachtoffer opgeborgen als Jane Doe 60. Shari is nog niet als vermist opgegeven, dus die link kan door de politie niet gelegd worden. Omdat Shari dan weer bij haar ouders, dan weer bij haar vriendje verbleef en het vaker voorkomt dat zij een aantal dagen geen contact opneemt met haar familie of vrienden, slaat haar directe omgeving niet direct alarm.

Twee dagen later, op 8 juli 1984, wordt haar auto aangetroffen aan de Midvale Avenue door een agent. De wagen staat daar al dagenlang onaangeroerd en omdat het een drukke openbare straat is met strikte parkeerregels valt de foutief geparkeerde auto op bij een controlerende politieagent. Als de agent het kenteken natrekt ziet hij dat de auto op naam staat van Shari, maar omdat ze niet als vermist is opgegeven, gebeurt er niets met deze melding.

Bill blijft echter niet stil zitten. Binnen een week slaat hij weer toe. Omdat hij klusjesman is in het appartementencomplex waar hij woont, heeft hij met de meeste buren een goed contact. Zo ook met Lida McCabe, haar neef Todd en haar 15-jarige dochter Tracey Campbell. Lida woont sinds een halfjaar aan de Midvale Avenue. Ze is verhuisd vanuit Montana om hier een nieuw leven te beginnen. Ze huurt een kleine eenkamerstudio en een half jaar geleden zijn ook haar neefje Todd en haar dochter Tracey bij haar ingetrokken. Vooral Todd heeft een goede band met Bill. Hij helpt hem weleens met zijn kluswerk of ze rommelen samen aan Bills camper. Daardoor komt Bill regelmatig over de vloer bij de familie en ziet hoe kwetsbaar met name dochter Tracey is. 

Tracey is een verlegen meisje, die sinds drie maanden in Mar Vista woont. Ze kent nog maar weinig mensen en vindt het moeilijk om contact te maken met leeftijdsgenootjes. Ondanks haar verlegen en teruggetrokken karakter droomt ze ervan om fotomodel te worden. Als Bill dit hoort stelt hij haar voor om haar te helpen met haar portfolio. Hoewel Tracey het spannend vindt, gaat ze graag met haar buurman mee. Ze besluit om het niet tegen haar moeder en neefje te zeggen, omdat ze bang is dat ze geen toestemming zal krijgen. 

Op 12 juli 1984 is het zover. Als Bill zijn camper aan het klaarmaken is voor de reis, komt Todd aangelopen. Bill vertelt hem dat hij die dag een fotoshoot heeft met een onbekend model in de Mojave woestijn. Even later vertrekken Bill en Tracey zonder dat iemand het ziet met zijn tweeën richting de woestijn. Als ze aan het begin van de middag aankomen, beginnen ze meteen aan de fotoshoot. Tracey heeft een mooie bikini uitgekozen om in te poseren. Dit doen ze bij dezelfde rots als waar Shari en Julianne hebben geposeerd, bij de rots die lijkt op een zeehond. Als de fotoshoot voorbij is, loopt Bill naar Tracey toe en wurgt haar met zijn blote handen. Hij sleept haar lichaam naar een paar verdorde struiken, waar hij haar dumpt. Daarna loopt hij naar zijn camper. Daar ligt nog de blouse van zijn vorige slachtoffer, Shari. Deze legt hij over het gezicht van Tracey. Alsof er niets gebeurd is, stapt hij weer in zijn camper en rijdt terug naar huis, waar hij aan het eind van de middag weer aankomt.

Arrestatie en rechtszaak

Als de familie van Tracey rond half zeven die avond thuiskomt van hun werk, zien ze dat Tracey niet thuis is. Ze raken gelijk in paniek omdat Tracey nooit zomaar wegblijft. Sterker nog, door haar verlegenheid komt ze nauwelijks het huis uit. Todd en Lida gaan direct naar de politie om haar als vermist op te geven. Als de politie hen vraagt wat er gebeurd zou kunnen zijn, denkt Todd aan het gesprek dat hij die ochtend met Bill heeft gehad. Bill vertelde hem toen, dat hij naar de woestijn ging voor een fotoshoot.  Todd legt gelijk de link: Tracey wil model worden en de buurman is die ochtend met een fotocamera naar de woestijn gegaan. 

Nog diezelfde avond gaat de politie bij Bill langs om hem te verhoren. Hij verklaart, dat hij die dag alleen naar de woestijn is gereden. Hij zou daar zijn geweest om nieuwe locaties voor toekomstige fotoshoots te verkennen. Volgens hem zou hij rond half drie die middag weer terug zijn geweest en zou toen Tracey even bij hem langs zijn geweest om te vragen of ze even mocht bellen. Haar moeder heeft geen telefoon in haar appartement. Na dit telefoontje zou hij Tracey met de auto ergens af hebben gezet en weet hij niet waar ze nu is. 

De politie en vordert direct de telefoonregistraties van Bills aansluiting op. Hieruit blijkt dat er de hele middag geen telefonische verbinding is geweest vanaf zijn toestel. Deze leugen is genoeg reden voor de politie om een huiszoekingsbevel aan te vragen. Op 14 juli wordt Bill gemaand naar het politiebureau te komen om verder ondervraagd te worden over de vermissing van Tracey. Op datzelfde moment valt een politieteam zijn woning binnen. 

De doorzoeking van zijn appartement levert een schat aan belastend en schokkend bewijsmateriaal op. De belangrijkste vondst is een doos met meer dan 50 foto’s en dia’s van jonge vrouwen in modelposes. Hiertussen zitten ook de net ontwikkelde foto’s van Tracey Campbell, waardoor het definitieve bewijs van zijn leugen op tafel ligt. Ook zitten er foto’s bij van Shari Miller, die net als Tracey poserend tegen de opvallende ‘zeehond-rots’ in de Mojave-woestijn afgebeeld staat. Ook de veel oudere foto’s van Donnalee Duhamel uit 1978 zitten in de doos. 

Verder worden er sieraden gevonden. Later zal blijken, dat het de armband, ketting en oorbellen van Shari Miller zijn. Ook vinden ze een mes. Hiervan wordt duidelijk, dat met dit mes de tatoeages van Shari zijn verwijderd. Ze vinden de leren veter, die qua dikte en textuur exact overeenkomt met de wurgsporen in de hals van Shari. Als laatste wordt er een polshorloge gevonden met microscopisch kleine, gele verfspetters. Aangezien Bill als klusjesman kort daarvoor gele verf had gebruikt, en exact dezelfde gele verfschilfers ook onder de vingernagels en op de spijkerbroek van Shari Miller worden aangetroffen, linkt dit hem rechtstreeks aan haar. 

Nog diezelfde middag legt de politie de link tussen de foto’s van Shari Miller, de auto die al een week bij het appartementencomplex staat en Jane Doe 60, die op 6 juli in een steeg bij de Pico Boulevard werd gevonden. De gevonden foto’s van Shari worden naar het politiebureau gebracht, waar Bill nog steeds wordt verhoord. De rechercheur gooit de foto’s van voor zijn neus. Bill weet meteen, dat ze zijn woning hebben doorzocht en zijn foto’s hebben gevonden. Hij weigert nog iets te zeggen. 

Omdat er nog geen forensisch bewijs is om hem te arresteren voor moord, wordt hij in bewaring gesteld voor de ontvoering van Tracey Campbell en voor de mishandeling en verkrachting van Julianne P. 

Bill weigert te vertellen waar Tracey Campbell is, dus de politie moet zelf op zoek. Er liggen nog een paar niet ontwikkelde filmrolletjes. Als ze deze ontwikkelen zien ze dat Tracey poseert bij dezelfde ‘zeehond-rots’ als Shari en Julianne. Eén van de rechercheurs kent de omgeving en weet ongeveer in welk gedeelte van de woestijn ze deze rots kunnen vinden. Ze besluiten met een groep rechercheurs te kamperen in de woestijn, zodat ze alle tijd kunnen besteden aan het zoeken. Op 11 augustus 1984 stuiten ze op een aantal woestijnstruiken en losse rotsblokken. Daaronder treffen ze het stoffelijk overschot aan van Tracey. Zonder de bijzondere rotsformatie op de foto was haar lichaam waarschijnlijk nooit gevonden. Haar lichaam is door de hitte in verre staat van ontbinding. Ook zijn delen van haar lichaam aangetast door woestijndieren. Ondanks de staat van haar lichaam kunnen ze vaststellen, dat ze is vermoord door verwurging. Ze vinden bandensporen, die overeen blijken te komen met de banden van Bills camper. Het meest schokkende wat ze aantreffen is de blouse die over haar lichaam ligt. Dit blijkt de blouse van Shari Miller te zijn, waardoor beide moorden aan elkaar gelinkt kunnen worden. 

In 1985 neemt de politie contact op met de familie van Donnalee Duhamel, de vrouw die in 1978 door Bill werd vermoord, nadat hij haar in bar The Frigate in Culver City een fotoshoot had beloofd. Haar moeder en dochter Lori herkennen meteen de foto van Donnalee. Eindelijk weten ze wat er met haar is gebeurd. Hoewel de politie ervan overtuigd is, dat Bill haar heeft vermoord, zijn er niet genoeg forensische bewijzen om hem aan te klagen voor haar moord. 

Hoewel Bill al in de zomer van 1984 wordt gearresteerd, begint de inhoudelijke rechtszaak voor de moorden op Shari Miller and Tracey Campbell pas in het voorjaar van 1988 voor het Los Angeles Superior Court. De vertraging wordt veroorzaakt door jaren van juridisch getouwtrek rondom zijn verplichte psychologische onderzoeken, wisselingen van advocaten en zijn tussentijdse veroordeling voor de verkrachting van Julianne P. Het Openbaar Ministerie presenteert een waterdichte zaak vol forensisch bewijs: de woestijnfoto’s, de herkenbare ‘zeehond-rots’, Shari’s blouse op Tracey’s gezicht en de verfspatten op zijn horloge. 

Bill besluit dat hij het rechtssysteem niet wil erkennen. Hij eist het recht op om zichzelf te verdedigen en stuurt zijn advocaten weg. Tijdens de presentatie van het moordbewijs doet hij echter niets. Hij roept geen enkele getuige op, weigert bewijsmateriaal in zijn voordeel in te dienen en houdt zijn mond terwijl de aanklager hem afschildert als een monster. Als de jury hem, wegens gebrek aan verweer, binnen een mum van tijd schuldig bevindt aan meervoudige moord, begint de strafmaatfase. Bill neemt het woord en richt zich rechtstreeks tot de juryleden. Hij draagt geen verzachtende omstandigheden aan, maar daagt hen uit hem ter dood te veroordelen. 

Tijdens zijn slotwoord spreekt hij de woorden: ‘Think of how many you don’t even know about.’ (Denk eens aan de hoeveelheid slachtoffers waar jullie níét van weten). Hij sluit zijn betoog af door de jury te smeken om hem de doodstraf te geven. Hij verklaart dat hij liever wil sterven dan de rest van zijn leven in een cel door te brengen. De jury willigt zijn verzoek in en veroordeelde hem tot de doodstraf. 

Bill wordt overgebracht naar de dodencel in de San Quentin State Prison. Daar pakt hij elke mogelijkheid aan om zijn executie te versnellen. Hier krijgt hij zijn bijnaam: The Death Row Poet’. Hij schrijft gedichten over hoe vreselijk het is om in de dodencel te zitten. Eén van zijn gedichten luidt als volgt, vertaald in het Nederlands: ‘Menig nacht heb ik gedroomd van de dood, Die me begroette met welkome troost, Vermengd met een brandende verleiding, In deze dromen heb ik een Privé, Rustige, extreme plek ontdekt Die de laatste druppel angst doet verdwijnen…’

Hoewel hij jaren strijdt om zo snel mogelijk geëxecuteerd te worden, verandert hij in 1998, vijf dagen voor de geplande executie, plots van gedachten. Hij claimt ineens onschuldig te zijn en eist alsnog advocaten, die voor hem procederen om zijn leven te redden. Zijn executie wordt uitgesteld. 

In 2006 brengt de politie van Los Angeles een poster uit met daarop 54 foto’s van jonge vrouwen die in de jaren 70 en 80 Bill zijn gefotografeerd. Het doel is om te achterhalen of deze vrouwen nog in leven zijn of dat zij de ‘onbekende slachtoffers’ zijn waarover Bill tijdens zijn rechtszaak in 1988 over sprak. Deze foto’s hebben 22 jaar liggen verstoffen in een archief van de politie. Na zijn veroordeling in 1988 werd de doos met negatieven en dia’s gearchiveerd en zijn daarna min of meer vergeten. Pas in de zomer van 2006 stuit een coldcase-rechercheur tijdens een herbeoordeling van oude dossiers opnieuw op deze verzameling. Hij vraagt tijdens een persconferentie het publiek om hulp om te achterhalen wie deze vrouwen zijn. 

Rechercheurs slagen er dankzij de publieke hulp in om de identiteit van 39 van de 54 vrouwen definitief vast te stellen. Hiervan blijken minstens 28 vrouwen nog in leven te zijn. Velen van hen schrikken enorm, want ze wisten niet eens dat ze gefotografeerd zijn door een later veroordeeld seriemoordenaar. Zij herinneren zich Bill slechts als die aardige fotograaf uit de bar met wie ze uiteindelijk nooit meer een vervolgafspraak hebben gemaakt. Ondanks het succes van deze poster zijn nog altijd vijftien vrouwen die erop staan niet geïdentificeerd. 

Eén van de mensen die iemand herkent van de poster is actrice Eva LaRue. Eva speelt de rol van Natalia Boa Vista, iemand van het forensisch in de serie CSI Miami. Zij ziet, dat op de derde foto haar zusje Nika staat. Ze schrikt ontzettend en weet niet wat ze hiervan moet denken. Nika blijkt ooit door Bill te zijn gefotografeerd tijdens één van de vele groepsfoto-shoots, maar zij heeft het gelukkig overleefd. In seizoen vijf is aflevering 9 ‘Darkroom’ geïnspireerd door dit verhaal. 

In 2007 wordt bij Bill Bradford kanker geconstateerd. Hij wordt overgeplaatst van zijn dodencel in de San Quinton gevangenis naar de California Medical Facility in Vacaville. Als de rechercheurs van zijn cold case dit horen, verhoren ze hem meerdere malen om toch nog meer te weten te komen over eventuele andere moorden. Bill houdt zijn kaken stijf op elkaar. Hij overlijdt op 10 maart 2008 op 61-jarige leeftijd in het ziekenhuis.

Aanbevolen

Onderstaande documentaire en onze eigen podcast geven een goed beeld van het leven van Bill Bradford.