Naam: Hadden Irving Clark

Bijnaam: The Cross Dressing Cannibal

Geboren: 31 juli 1952, Troy New York VS

Aantal moorden: 2-22

Straf: 65 jaar gevangenisstraf

Jeugd

Hadden Irving Clark wordt geboren op 31 juli 1952 in Troy New York. Hij is de tweede van vier kinderen van Flavia en Hadden Clark sr. Hij heeft een oudere broer Bradfield, een jonger broertje Geoffrey en een zusje Allison. De bevalling van Hadden verloopt met de nodige problemen. Hier houdt hij een hersenbeschadiging en een bewegingsstoornis aan over. Al vanaf dat hij een baby is, heeft Hadden een ontwikkelingsachterstand. Hij loopt niet, praat niet, het enige wat hij doet is glimlachen. Tegen de tijd, dat zijn drie jaar jongere broertje Geoffrey begint te lopen, duwt zijn moeder Geoffrey steeds om, omdat ze wil, dat Hadden eerst leert lopen.

Vader Hadden sr. is een scheikundige met een mastertitel en een PhD in de chemie. Hij werkt als industrieel onderzoeker voor grote bedrijven en staat bekend als een talentvolle uitvinder. Zo heeft hij ondermeer meegewerkt aan de uitvinding van vershoudfolie en brandvertragend tapijt. Daarnaast is hij een zware alcoholist en lijdt hij aan een bipolaire stoornis. Hij kan heel gewelddadig uit de hoek komen en vertoont soms vreemd gedrag. Zo pakt hij soms een stuk nog ongebakken vlees uit de koelkast en eet dit rauw op. Hadden sr is altijd ontevreden over zijn salaris. Daardoor hopt hij van de ene baan in de andere, waardoor het hele gezin wordt gedwongen om soms wel twee keer per jaar te verhuizen. Dit zorgt voor de nodige onrust. 

Moeder Flavia zorgt voor het huishouden en de opvoeding van de kinderen. Daarnaast doet ze vrijwilligerswerk. Zo zit ze in de ouderraad van school en is ze leidster bij de Boy Scouts. Ze komt uit een prominente familie en schept graag op over dat haar voorouders helden waren in de Onafhankelijkheidsoorlog. Net als haar man is Flavia een zware alcoholist. Als ze dronken is, verandert ze in een tiran. 

Naar de buitenwereld toe presenteer de familie Clark zich als een welgesteld, succesvol, intellectueel en gelukkig gezin. Het huwelijk is echter een constant slagveld. Zowel Hadden Sr. als Flavia zijn dagelijks dronken, wat steevast uitmondt in fysieke en verbale ruzies waar de kinderen getuige van zijn. Ook de kinderen worden uitgescholden en mishandeld. De ouders spelen de kinderen tegen elkaar uit. Zij worden gepusht om ‘de beste’ te zijn en worden tegelijk emotioneel afgebroken. Hadden is in niets de beste en wordt dan ook vaak gepest door zijn ouders en broers. Zij maken hem constant duidelijk, dat er iets niet goed is aan hem. Ze noemen hem ‘achterlijk’, wat hem pijn doet als klein kind.

Na de geboorte van oudste zoon Bradfield hoopten Flavia en Hadden op een dochter. Het was een enorme teleurstelling dat hun tweede kind, Hadden, ook een zoon bleek te zijn. Vanaf dat Hadden een jaar of drie is, trekt Flavia hem regelmatig meisjeskleding aan. Ze noemt hem dan Kristen. Dit doet ze vooral als ze dronken is. Ook gebruikt ze dit als straf voor haar zoon. Ze ziet het als een persoonlijke vernedering, dat Hadden een ontwikkelingsafstand heeft en trekt hem een jurkje aan als hij in haar ogen weer ‘achterlijk’ gedrag vertoont. Soms moet hij ook in een jurkje naar buiten. Zijn broers worden dan achter hem aangestuurd om hem te pesten met zijn meisjeskleding. 

De jonge Hadden raakt hierdoor verward. Hij weet soms niet meer wie hij is. Vanaf dat hij een jaar of negen is, sluipt hij stiekem binnen in huizen van buren. Het gaat hem niet om waardevolle spullen, maar om emotionele ontlading van zijn thuissituatie. Zo wordt hij op een dag betrapt door een buurman die eerder thuiskwam, dan Hadden had verwacht. De buurman treft de jonge Hadden aan, volledig gekleed in de jurk en het ondergoed van zijn vrouw. Hadden raakt volledig in paniek, rent huilend en overstuur het huis uit in de kleding van zijn buurvrouw. 

Als Hadden het moeilijk heeft, gaat hij zichzelf Kristen noemen. Hij lijkt te vluchten in zijn vrouwelijke alter-ego als een situatie hem te zwaar wordt. Als hij in elkaar geslagen wordt door zijn vader, wordt voor zijn gevoel Kristen geslagen en blijft hij zelf buiten schot. Hetzelfde gebeurt als hij weer eens gepest wordt door zijn broers. 

Ondanks zijn hersenbeschadiging wordt Hadden zit Hadden op een reguliere openbare school. Zijn trotse, statusgevoelige ouders weigeren te accepteren dat hun zoon een ontwikkelingsachterstand heeft. Ze willen de schijn van het perfecte, intellectuele gezin koste wat kost hoog houden. Hadden heeft grote moeite met leren, praten en zijn motoriek. Hierdoor blijft hij twee keer zitten op school. Hij is hierdoor een opvallende verschijning, omdat hij fysiek een stuk groter is dan zijn klasgenootjes. 

Hadden heeft geen vrienden op school. Hij wordt gepest en uitgesloten op school. Zodra hij thuiskomt wordt hij geconfronteerd met zijn pestende broers en ouders. Hij kan zichzelf niet verdedigen en weet niet wat hij met zijn woede en frustratie aanmoet. Het enige wat hij kan bedenken is om dit te projecteren op zwakkere wezens, die hij wel aankan. Hij gat dieren mishandelen en vermoorden. Dit doet hij doelgericht. Hij pakt honden en katten van kinderen die hem pesten en martelt of vermoordt deze. 

Als Hadden een jaar of twaalf is, wordt hij naar The Woods School gestuurd, een particuliere kostschool voor kinderen met gedrags- en ontwikkelingsproblemen. Hij claimt, dat hij daar zijn eerste moord heeft gepleegd. Hij is samen met een andere leerling aan het zwemmen in het zwembad op het terrein van de school. Hij drukt de jongen net zolang onder water tot de jongen verdrinkt. Als de medeleerling dood in het zwembad ligt, raakt Hadden in paniek en belt hij zijn vader. De reactie van zijn vader is opmerkelijk. In plaats van zijn zoon aan te geven maakt hij de urenlange reis naar de kostschool om zijn zoon te helpen het lichaam te verbergen, zodat niemand erachter zal komen. Met zijn achtergrond in de chemie weet hij, dat het lichaam snel zal vergaan in een septic tank. Vader en zoon weten ongezien het lichaam uit het zwembad te halen en in de septic tank van de kostschool te gooien. Als deze een paar dagen later wordt ontdekt, is de doodsoorzaak niet meer te achterhalen. 

Na een paar jaar op de kostschool stroomt Hadden in op een reguliere highschool, vooral gericht op praktijkonderwijs. Hier komt hij erachter, dat hij goed kan koken en dat hij er zelfs lol in heeft. Als hij op zijn 21e zijn middelbare schooldiploma haalt, wil hij graag naar het prestigieuze Culinary Institute of America in Hyde Park New York. Dit is een particuliere koksschool die nog steeds hoog aangeschreven staat in de culinaire wereld. Hadden vindt de lesstof heel boeiend en tot ieders verbazing slaat hij zich er goed doorheen. Hij heeft echter moeite met de kritiek die hij krijgt van zijn docenten en medestudenten. Zo heeft hij eens stiekem geürineerd in een grote pan aardappelpuree, die een klasgenoot had gemaakt, die vlak daarvoor kritiek op hem had geleverd. Na twee jaar behaalt hij zijn diploma. Dit is de eerste keer in zijn leven dat hij iets groots presteert. Zijn hele familie, inclusief zijn veeleisende ouders, reist af naar de diploma-uitreiking om dit te vieren. Hadden blinkt vooral uit in de artistieke, uiterst precieze kant van het vak, zoals het maken van ijssculpturen en mooi suikerwerk. 

Dit diploma geeft hem toegang tot de meest chique restaurants, hotels en cruiseschepen van Amerika. Hij krijgt een baan in het het luxe Brown Palace Hotel in Denver. In deze keuken is hij verantwoordelijk voor het verwerken en snijden van het vlees. Hadden verzamelt na het snijden het bloed en de vleessappen die uit het rauwe rundvlees sijpelen tijdens het snijden. In plaats van dit weg te gooien, giet hij het in een beker en drinkt hij dit op in de keuken. Zijn chef vindt dit niet hygiënisch, waardoor hij wordt ontslagen. 

Ook bij zijn volgende werkgevers wordt hij snel ontslagen. Als Hadden kritiek krijgt van zijn chef of collega’s ontploft hij en bedreigt hij hen met een koksmes in de keuken. Zodra hij ergens wordt ontslagen, neemt hij steevast wraak. Hij breekt na zijn ontslag in bij de restaurants, vernielt de keukens, steelt dure apparatuur of saboteert de boel. 

Na het zoveelste ontslag gaat Hadden in militaire dienst. Hij komt terecht als kok bij de US Navy. De structuur doet hem goed, de duidelijke regels zorgen voor wat rust in de constante chaos in zijn hoofd. Als hij ook hier weer het bloed en de vleessappen van het vlees opdrinkt en met bebloede handen en gezicht in de kombuis rondloopt, zien zijn collega’s dit in het begin als niet meer dan ‘excentriek gedrag’. 

Hadden is ervan overtuigd dat zijn mede-matrozen tegen hem samenzweren en hem proberen te vergiftigen of te vermoorden. Zijn gedrag wordt steeds onvoorspelbaarder. Hij bedreigt collega’s met messen en heeft woede-uitbarstingen. Omdat hij fysiek erg groot en sterk is vormt hij een constante, tikkende tijdbom aan boord van de schepen. Op een gegeven moment komt zijn alter-ego Kristen weer om de hoek kijken. Hij praat tegen collega’s met een hoge zachte stem en zegt, dat hij zijn tweelingzus Kristen is. Dit zorgt voor gefronste wenkbrauwen. Maar als hij na verloopt van tijd jurken, pruiken en make-up gaat dragen, blijkt dit onacceptabel binnen de harde, masculiene cultuur van de marine. In 1985 wordt hij onderworpen aan een uitgebreid psychiatrisch onderzoek door militaire artsen. Zij stellen officieel de diagnose paranoïde schizofrenie vast. Omdat hij wegens deze psychotische stoornis medisch ongeschikt wordt bevonden, wordt hij in juni 1985 ontslagen uit de marine. 

Hadden raakt in één klap zijn baan, inkomen, structuur en onderdak kwijt. Hij zwerft rond in Massachusetts en Maryland. Daar slaapt hij in auto’s, daklozen-kampen in de bossen en leeft hij op straat. Hij probeert nog als kok te werken in verschillende eetzaken, maar wordt door zijn gedrag telkens binnen enkele dagen ontslagen. Hij wordt meerdere keren gearresteerd voor diefstal, meestal voor het stelen van vrouwenondergoed. 

In de winter van 1986 kan zijn broertje Geoffrey niet meer aanzien hoe zijn broer verpaupert op straat. Hij besluit hem in huis te nemen om hem een kans geven om zijn leven weer op de rails te krijgen, een baan te zoeken en zijn medicatie voor zijn schizofrenie te herstarten. Geoff is een gescheiden vader en woont in Silver Spring Maryland. Om het andere weekend komen zijn jonge kinderen bij hem op bezoek. Daar gaat het echter al snel mis. Hadden weigert zijn medicatie te nemen, heeft vaak woede-uitbarstingen en is onhygiënisch. 

Op 31 mei 1986 loopt de emmer over voor Geoff. Hij betrapt Hadden erop zichzelf te bevredigen in de woonkamer, waar ook zijn zoontje en dochtertje aan het spelen zijn. Geoff is woedend. Hij schreeuwt tegen zijn broer, dat het klaar is en maant hem onmiddellijk zijn spullen te pakken en direct te vertrekken. Geoff gaat even boodschappen doen met zijn kinderen en als hij terug is, moet Hadden weg zijn. 

Misdaden

Hadden vindt het nergens op slaan. In zijn ogen heeft hij niets verkeerd gedaan. Woedend en tierend is hij zijn spullen aan het pakken, als er plots op de deur wordt geklopt. Het is het 6-jarige buurmeisje, Michele.

Michele Dorr is een vrolijk enthousiast meisje, die de harten van iedereen verovert met haar lange donkere haar en blauwe ogen met pretlichtjes. Ze woont bij haar moeder Dorothy in Silver Spring Maryland. Haar ouders zijn pas gescheiden, wat niet al te soepel verlopen is. Michele heeft een goed contact met haar vader, maar vindt het jammer dat ze hem zo weinig ziet. 

Op zaterdag 31 Mei 1986 is moeder Dorothy naar Virginia Beach om haar familie te bezoeken. Michele mag het hele weekend bij vader Carl doorbrengen, wat ze allebei erg gezellig vinden. Het is heet die dag, dus Carl heeft een plastic zwembadje in de tuin gezet en gevuld met water. Michele heeft het helemaal naar haar zin in haar nieuwe roze badpak met stippen erop. Terwijl Michele zich vermaakt in de tuin, gaat Carl weer naar binnen. Hij wil de Minneapolis autorace zien op tv. Even later komt Michele nog even weer kletsen en een handdoek pakken en gaat daarna weer naar de tuin. Ze vindt het toch wel saai in haar eentje in het zwembad. Misschien is buurmeisje Elizabeth er wel. Ook haar ouders zijn gescheiden en ook Elizabeth is regelmatig een weekendje bij haar vader Geoff. Als de meiden beiden bij hun vader verblijven, spelen ze graag met elkaar. Michele pakt haar handdoek en loopt in haar badpak naar de buren. 

Als Hadden de deur opent, ziet hij het 6-jarige buurmeisje voor de deur staan. Ze vraagt aan hem of Elizabeth mag komen spelen. Hadden opent de deur en Michele loopt naar binnen. Op dat moment grijpt Hadden haar vast en sleept haar mee naar de slaapkamer. Daar snijdt hij haar keel door met een groot koksmes. Hij zet zijn mond op haar keel en drinkt het bloed op, dat eruit stroomt. In één klap is al zijn woede weg. Hij voelt zich sereen en rustig. 

Tegelijk beseft hij, dat hij nu snel moet handelen. Zijn broer kan elk moment thuiskomen. Hij wikkelt het lichaam van Michele in een deken en stopt deze in een plunjezak, die hij nog had van zijn tijd in het leger. Vervolgens probeert hij zo goed en zo kwaad als het gaat het bloed weg te poetsen van de houten vloer. Daarna legt hij de plunjezak in de kofferbak van zijn auto. Hij rijdt naar een dichtbebost natuurgebied nabij Route 29 in Silver Spring, Maryland. De zware plunjezak sleept hij diep het bos in, ver weg van de wandelpaden. Daar graaft hij een provisorisch, ondiep graf. Hij legt het lichaam van de kleine Michele Dorr in haar roze badpak onder een dikke laag aarde, takken en bladeren. Opgeruimd wandelt hij terug naar zijn auto. 

Carl, de vader van Michele heeft al een paar uur niets van zijn dochtertje Michele vernomen en gaat kijken in de tuin kijken waar ze is gebleven. Daar blijkt ze niet te zijn. Hij gaat ervan uit, dat Michele naar de buren is gegaan, omdat zij een dochter van haar leeftijd hebben.

Als Michele rond kwart voor zes nog niet terug is, gaat Carl langs bij de Geoff Clark om haar te halen. Geoff zit met zijn kinderen in de tuin, maar hij ziet Michele niet. Hij vraagt aan Geoff waar Michele is, maar hij zegt, dat ze daar de hele middag niet is geweest. Ze heeft niet met Elizabeth gespeeld die middag. Carl raakt in paniek en loopt de buurt in om te kijken of hij haar op straat ziet. Hij klopt bij alle buren aan, maar Michele is nergens te bekennen. Ze is verdwenen. 

Carl kan zijn ex-vrouw Dorothy niet bereiken en besluit meteen naar het politiebureau te gaan om zijn dochter als vermist op te geven. De politie neemt de melding meteen serieus en beginnen de volgende dag een zoektocht. Om uit te sluiten dat Carl er zelf iets mee te maken heeft, vragen ze hem een leugendetectortest te doen. Carl stemt in. De test zegt, dat Carl liegt. Daarop belt de politie met zijn ex-vrouw Dorothy en zij zegt, dat het heel goed kan, dat Carl Michele iets aan heeft gedaan. Carl is voor de politie hoofdverdachte nummer 1. Hij wordt niet officieel aangeklaagd, omdat er geen fysieke bewijzen zijn, dat hij de dader is. Toch wordt hij vanaf dat moment door de gemeenschap van Silver Spring met de nek aangekeken. De zaak van Michele Dorr belandt op de plank. 

Hadden is weer dakloos en weet niet goed wat hij met zijn leven aanmoet. Hij belt zijn moeder Flavia. Zijn moeder woont nu alleen, aangezien zijn vader een paar jaar geleden zelfmoord heeft gepleegd. Zij zal vast een slaapplek voor hem hebben. Als hij haar belt, zegt zijn moeder dat hij een grote vent is en prima voor zichzelf kan zorgen. Hij is niet welkom. Dit is een enorme klap voor Hadden. Alle wonden van vroeger worden weer opengereten. 

Vanaf dat moment leeft Hadden een nomadisch bestaan. Hij reist op en neer langs de oostkust van de VS, met name in de staten Maryland, Rhode Island en Massachusetts. Zijn verblijfplaatsen zijn primitief. Hij zet provisorische kampen op in dichtbegroeide natuurgebieden of slaapt in zijn auto. Zijn auto was zijn rijdende huis, volgepropt met kleding, gereedschap, messen en gestolen vrouwenkleding. Als het te koud wordt, slaapt hij stiekem in leegstaande vakantiehuisjes of breekt hij in in schuurtjes. 

Hoewel hij dakloos is, heeft Hadden wel een constante stroom van inkomsten. Vanwege zijn medische ontslag uit de marine, ontvangt hij maandelijks een arbeidsongeschiktheidsuitkering van de Amerikaanse overheid. Dit zorgt ervoor dat hij, ondanks zijn zwerversbestaan, altijd geld heeft voor benzine, eten en gereedschap. Verder werkt hij als tijdelijke kok in gaarkeukens, wegrestaurants en hotels. Daarnaast biedt hij zich aan als klusjesman en tuinman bij particulieren. Vanwege zijn opmerkelijke gedrag, houdt hij deze baantjes vaak maar een paar weken vol voordat hij wordt ontslagen of zelf vertrekt.

In deze periode keert zijn alter-ego Kristen in alle hevigheid terug. Dit keer gaat het verder dan dat Kristen alle pijn ontving toen hij als kind werd mishandeld en gepest. Kristen wordt een opzichzelfstaande entiteit. Hadden begint te geloven dat hij daadwerkelijk een kwaadaardige tweelingzus heeft. In zijn hoofd is Kristen verantwoordelijk voor zijn gewelddadige driften. Ze krijgt zelfs een achternaam: Bluefin. Kristen Bluefin is listig, ongrijpbaar en koudbloedig. Het dragen van vrouwenkleding doet hij niet meer alleen in het geheim. Steeds vaker loopt hij in een jurk, met pruik en make-up. 

In 1992 verblijft Hadden voornamelijk in Maryland, vooral in de rijkere steden rondom Washington DC. Hier doet hij klusjes en de tuin bij de welgestelde bewoners. Eén van de mensen bij wie hij de tuin doet, is de 66-jarige Penny Houghteling. Penny is een gescheiden vrouw met twee kinderen, de 23-jarige Laura en de 26-jarige Warren. Met zijn drieën wonen ze in een grote villa in een bosrijke omgeving in Bethesda, een rijke stad ten noorden van Washington DC. Penny is een onafhankelijke, spirituele en intellectuele vrouw. Ze houdt zich bezig met Jungiaanse psychologie en christelijke spiritualiteit en bezoekt hiervoor regelmatig conferenties door het hele land. Ze staat bekend als zachtaardig, ruimdenkend en empathisch. Dat is de reden, waarom ze in de zomer van 1992 Hadden wil als haar nieuwe tuinman. Ze ziet hem als een excentrieke, ietwat zielige zwerver die hard wil werken en wil hem helpen door hem als tuinman in dienst te nemen. Voor Hadden wordt Penny al snel meer dan een werkgever. Penny heeft aandacht voor hem, iets wat Hadden nooit van zijn moeder heeft gehad. Hij krijgt veel vrijheid van haar. Zo vindt ze het prima, dat hij rondstruint in haar huis nadat hij hard gewerkt heeft in haar tuin.  

Tot begin oktober is Penny heel tevreden over haar tuinman. Maar dan ziet ze, dat er gereedschap mist uit haar tuinhuis. De enige die daar bij kan is Hadden Clark. Eerder waren er ook al sieraden en lingerie van haar verdwenen, maar ze kon zich niet voorstellen, dat haar vreemde maar lieve tuinman dit zou hebben gedaan. Nu kan ze er niet omheen en moet ze hem ermee confronteren. Penny vraagt Hadden of hij een momentje heeft. Ze zegt, dat er spullen uit haar huis en gereedschap uit het tuinhuis zijn verdwenen en vraagt hem of hij er iets mee te maken heeft. Hadden antwoordt kalm, dat hij van niets weet. Penny besluit het hier even bij te laten, omdat ze de volgende dag op reis moet om naar een congres te gaan. Ze vertelt Hadden, dat ze een week weg moet en dat ze er verder over zullen praten als ze weer terug is. 

De kalmte in Hadden verandert zodra het huis van Penny heeft verlaten. De vrouw die hij ziet als een surrogaatmoeder beschuldigt hem. Haar lieve woorden en dat hij niet is ontslagen is hij allang vergeten. Er knapt iets in hem, het maakt hem gek. Hij wil wraak. Als Penny straks weg is, wil hij inbreken in haar huis en er een flinke puinhoop van maken, misschien wel een flinke brand. 

In de nacht van 18 op 19 oktober 1992 rijdt Hadden naar de woning van Penny. Of eigenlijk rijdt Kristen Bluefin er naartoe. Hadden heeft een jurk aangetrokken, een pruik op gedaan en make-up op zijn gezicht gedaan. Hij breekt de achterdeur open en gaat de villa binnen. Hadden loopt de trap op naar boven omdat daar de sieraden en de lingerie van Penny liggen. Deze wil hij in elk geval meenemen, niet om te verkopen, maar om te hebben. Als hij boven aankomt gaat plotseling de slaapkamerdeur van Laura open, de 23-jarige dochter van Penny. Daar had hij niet aan gedacht. Hij dacht in een leeg huis te zijn. En Laura weet wie hij is. Als zij aangifte doet of aan haar moeder vertelt dat hij hier is, is hij zijn baan kwijt, maar waarschijnlijk ook zijn arbeidsongeschiktheidsuitkering. Hadden raakt in paniek. Ze moet dood. Hoewel hij een stuk groter is dan Laura, laat ze zich niet zomaar overmeesteren. Ze vecht hard terug, maar maakt uiteindelijk geen schijn van kans. Hadden steekt haar met een mes en verstikt haar vervolgens met een kussen. Net als bij Michele drinkt hij van het bloed van Laura. Daarna wikkelt hij haar lichaam in de lakens van haar bed. 

Hadden weet, dat Warren, de zoon des huizes, deze nacht bij zijn vriendin Pam slaapt, dus er is niemand meer in het huis aanwezig. Hij neemt alle tijd om de plaats delict grondig schoon te maken. Daarna doet hij schone laken op het bed, waardoor ook de bloedvlekken in de matras niet meer zichtbaar zijn. Na een paar uur poetsen hoeft hij alleen nog maar het lichaam te dumpen. Hij sluipt het huis uit met het lichaam van Laura gewikkeld in haar beddenlaken en neemt de rest van het bebloede beddengoed mee onder zijn arm. Een kilometer verderop ligt een bos. Hij rijdt er naartoe, graaft een ondiep graf, legt Laura’s lichaam er in en dekt het geheel netjes af met aarde, bladeren en takken. Hadden ziet echter één ding over het hoofd. Het bebloede kussensloop is onderweg van zijn auto naar het ondiepe graf gevallen en is in de bosjes blijven liggen. 

Vervolgens rijdt hij weer terug naar het huis van Penny. Hij heeft een plan bedacht, waardoor eventuele buren of voorbijgangers zullen denken dat ze Laura die maandagochtend naar haar werk hebben zien vertrekken. Zijn make-up is nog steeds in orde, maar als hij nou een jurk van Laura aantrekt, een pruik van haar opzet en opzichtig van het huis naar buiten loopt, zal iedereen denken dat ze gewoon de deur uit is gegaan. Niemand zal denken dat ze dood is. Zo gezegd, zo gedaan. In zijn ogen heeft hij, net als bij Michele in 1986, weer een perfecte moord gepleegd. 

Arrestatie en rechtszaak

Op maandagochtend verschijnt de 23-jarige Laura rond 09:00 uur niet op haar werk. Dit is niets voor haar. Ze staat bekend als uiterst punctueel en plichtsgetrouw. Haar collega’s bellen naar haar ouderlijk huis in Bethesda, maar daar neemt niemand op. Vervolgens bellen ze naar het werk van haar broer Warren. Hij rijdt na zijn werk direct door naar hun huis. Omdat zijn moeder Penny op een conferentie zit, neemt hij zelf direct de leiding. Hij trommelt een groep vrienden en bekenden van Laura op om de buurt, de omliggende bossen en het huis grondig te doorzoeken. Als de vriendengroep na uren zoeken nog steeds geen spoor van Laura heeft gevonden, gaat Warren naar de politie om haar als vermist op te geven. Onderweg daar naartoe komt hij Hadden tegen, die met de auto door hun straat rijdt. Warren probeert hem te wenken om te vragen of hij Laura toevallig nog heeft gezien. In plaats van te stoppen, geeft Hadden in paniek vol gas, maakt een U-bocht en scheurt met gierende banden weg. Dat is vreemd. 

Als Warren op het bureau komt voor de vermissing van zijn zus, vertelt hij de politie ook over het vreemde gedrag van hun tuinman. De rechercheurs zetten Hadden direct bovenaan hun lijstje met persons of interest. Inmiddels heeft Warren zijn moeder Penny gebeld en zij is direct teruggekeerd van het congres. Zij vertelt de politie dat Hadden ervan op de hoogte was, dat zij die week weg zou zijn. Dit is voor de rechercheurs genoeg om Hadden uit te nodigen op het bureau. 

Hadden komt vrijwillig en gedraagt zich vreemd. Hij ontkent alles, geeft een warrig alibi en begint te huilen. Hij zegt dat hij huilt omdat hij het zo vreselijk vindt voor Penny en Warren. Omdat ze behalve zijn vreemde gedrag geen enkel bewijs hebben, moeten ze hem diezelfde middag weer laten gaan. 

Tegen de avond, als het donker is, gaat de politie naar de villa van Penny. Met het blote oog is er geen spoortje bloed te bekennen, maar voor de zekerheid willen ze dit controleren met luminol. Als ze de slaapkamer van Laura hebben ingespoten met luminol en ze met een zaklamp op het matras schijnen, ligt de rechterkant van het matras felblauw op. De kans is groot, dat het niet gaat om een vermissing maar om een moord. 

De politie zet speurhonden in om Laura te zoeken. Als ze in het bos aankomen, waar Hadden haar daadwerkelijk begraven heeft, vinden ze het bebloede kussensloop. Op dat kussensloop zit een vingerafdruk. Deze blijkt van Hadden Clark te zijn. Hij wordt meteen hun hoofdverdachte. 

Hadden wordt naar het bureau gebracht voor verhoor. Ondertussen wordt zijn auto onderzocht. Hierin vinden ze een pruik, die wel erg veel lijkt op de pruik van Laura. Ze onderzoeken de haarborstel van Laura en vinden hierin een synthetische haar. Als ze deze vergelijken met de pruik die ze in Haddens auto hebben gevonden, blijkt de gevonden haar afkomstig te zijn van deze pruik. Nog meer fysiek bewijs dat Hadden aan de moord op Laura kan linken. 

Het verhoor van Hadden begint rustig. De rechercheurs stellen hem vragen en hij antwoordt rustig, dat hij van niets weet. Stukje bij beetje laten de rechercheurs hem bewijzen zien. De vingerafdruk op het kussensloop, de pruik in zijn auto, Hadden wordt steeds meer klem gezet. Opeens sluit hij zijn ogen en begint hij minutenlang religieuze hymnes en kerkliederen te zingen om de vragen van de agenten niet meer te hoeven horen. Op een gegeven moment draait hij zijn stoel volledig weg van de ondervragers. Hij staart naar een kale muur in de verhoorkamer en begint met hectische handgebaren te praten tegen de muur, alsof hij communiceert met een onzichtbare entiteit. Hij verandert plotseling zijn lichaamshouding, begint met een hoge, zachte stem te praten en claimt dat hij Hadden is, en dat Hadden van niets weet. Hij vertelt de rechercheurs dat ze met zijn “tweelingzus” Kristen moesten praten als ze antwoorden willen. Als de rechercheurs hem bleven pushen, roept hij gefrustreerd uit: “Jullie kunnen me hier wel vasthouden, maar jullie zullen haar lichaam toch nooit vinden!” Hadden wordt vastgezet. 

Het lichaam van Laura is nog steeds niet gevonden, maar rechercheurs hebben genoeg fysiek bewijs om Hadden aan te klagen voor de moord op Laura. Als Hadden hoort, dat ze de doodstraf zullen eisen, besluit hij in overleg met zijn advocaat om een deal te sluiten. Als hij de moord bekent en vertelt waar hij het lichaam van Laura heeft begraven, krijgt hij een gevangenisstraf van 30 jaar. Beide partijen gaan akkoord. Hadden ondertekent de deal met zijn eigen handtekening en die van Kristen Bluefin. 

Hadden wordt in het Maryland House of Correction in Jessup geplaatst. Dit is een oude gevangenis waar weinig medische faciliteiten voor mensen met psychiatrische problemen. Hadden blijft ook hier vreemd gedrag vertonen. Hij doucht zich nauwelijks, eet verschimmeld voedsel en heeft regelmatig woedeaanvallen. Omdat hij met zijn 1.88 meter een grote sterke man is, is hij nauwelijks te handhaven. Na een paar jaar besluiten ze hem over te plaatsen naar een wat meer moderne gevangenis met meer mogelijkheden om hem psychisch te begeleiden. Bijkomend voordeel van een moderne gevangenis is, dat er meer mogelijkheden zijn om hem ooit af te luisteren. De zaak van Michele Dorr, het 6-jarige meisje dat in 1986 plotseling verdween uit de tuin van haar vader in Silver Spring Maryland, is nog steeds niet opgelost en Hadden blijft hierin een verdachte voor de politie. 

In 1998 wordt hij overgeplaatst naar het Eastern Correctional Institution in Westover Maryland. Als hij daar net een paar dagen zit, wordt zijn celdeur geopend. Hij krijgt een nieuwe celgenoot. Er komt een man binnen met lang grijs haar en een lange grijze baard. Hadden weet het zeker, dit is Jezus. God heeft Jezus naar de gevangenis gestuurd, zodat hij al zijn misdaden kan bekennen en hij vergeving kan krijgen voor alles wat hij heeft gedaan.

Zijn celgenoot heet Jack Truitt en zit een levenslange gevangenisstraf uit voor moord. Als Jack zijn nieuwe cel binnenkomt zegt zijn celgenoot meteen tegen hem: ‘Jezus, ik weet dat god je naar me toe heeft gestuurd. Ik heb veel met je te bespreken.’ Jack zegt: ‘Nee, dat heb je niet.’ Hij gaat op zijn bed liggen en valt in slaap. Als Jack de volgende ochtend wakker wordt, zit Hadden driftig te schrijven. Hadden vertelt hem, dat hij door de hele VS moorden heeft gepleegd en dat hij deze allemaal gaat bekennen. Dan zegt hij: ‘Ik weet waar Michele begraven ligt.’ Jack heeft geen idee wie Michele is. Hij baalt alleen maar, dat hij dag en nacht zit opgescheept met één of andere gek, die hem als Jezus ziet. 

Een tijdje later begint Hadden wéér over de moord op Michele. Dit keer vertelt hij  gedetailleerd over het klein meisje in een roze badpak met stippen. Hij legt uit hoe hij haar keel heeft doorgesneden, hoe hij haar bloed heeft gedronken en dat hij haar daarna in de bossen heeft begraven. Jack beseft, dat hij niet zomaar wat zegt, maar dat dit een echte bekentenis is. Hij besluit om de politie te tippen. 

Als de rechercheur hoort over het roze badpak met stippen, weten ze meteen, dat Jack en dus ook Hadden niet uit zijn nek lult. De kleur van het badpak is nooit vrijgegeven voor publiek. Hadden heeft Laura in haar slaapkamer vermoord. De bloedsporen zijn daar alleen oppervlakkig weggepoetst. Zou hij Michele hebben vermoord in de slaapkamer van haar vriendinnetje Elizabeth? Als dat zo is, dan zijn daar wellicht ook nog bloedsporen te vinden. De politie gaat naar Silver Spring, naar het huis waar 13 jaar geleden Geoff Clark woonde. In de slaapkamer van Elizabeth halen ze de houten vloerdelen eruit. Onder de vloerdelen ligt inderdaad een grote hoeveelheid opgedroogd bloed. Het bloed wordt vergeleken met het bloed van Micheles moeder Dorothy en het is een match. 

Geoff Clark, het broertje van Hadden, is helemaal kapot als hij hoort, dat Michele vermoord is door Hadden. Dat zíjn broer in zíjn huis het kleine meisje heeft vermoord, omdat híj Hadden die ochtend had verteld, dat hij moest vertrekken. Hij heeft altijd vermoed dat zijn broer zijn buurmeisje heeft, maar nu het vaststaat is hij totaal aangeslagen.

In het najaar van 1999 begint de rechtszaak tegen Hadden Clark voor de moord op Michele Dorr. De jury acht hem schuldig aan doodslag. Hij krijgt nog eens 30 jaar gevangenisstraf. De kans is groot, dat hij de gevangenis nooit meer zal verlaten. 

Hadden keert weer terug naar de Eastern Correctional Institution, naar zijn Jezus. Jack is blij, dat de ouders van Michele eindelijk duidelijkheid hebben. En vooral, dat Carl Dorr, de vader van Michele, na 13 jaar eindelijk gezuiverd wordt van alle blaam. Zijn leven is een hel geweest. Hij is zijn dochter kwijt en werd al die jaren door de rest van Silver Spring gezien als de moordenaar van Michele. 

Er is echter nog één ding wat Jack niet lekker zit. Het lichaam van Michele is nooit gevonden. Hadden is de enige die weet waar ze ligt en hij is de enige die Hadden zover kan krijgen om te vertellen waar hij haar begraven heeft. Hij heeft zelf kinderen en had zelf ook gewild dat iedereen zou doen wat hij kan om zijn kind zijn laatste rustplaats te geven. 

Hij zegt tegen Hadden dat hij met een rechercheur moet gaan praten en moet vertellen waar hij Michele begraven heeft. Hadden doet alles wat Jezus wil, dus hij stemt in met een gesprek met de politie. 

Rechercheur Joe Gamble komt naar de gevangenis en laat Hadden naar de verhoorkamer komen. Hadden laat hem weten, dat hij alleen wil praten als Jezus erbij is. Joe Gamble fronst zijn wenkbrauwen, maar ziet al snel dat hij geen keus heeft en laat Jack ook plaatsnemen in de verhoorkamer. Vanaf het moment dat Jack erbij zit, hoeft Joe geen vraag meer te stellen. Hadden legt hem tot in detail uit waar hij moet zoeken. Hij vertelt dat ze de precieze plek kunnen vinden, omdat daar een springveer uit de grond steekt. Deze heeft hij niet als markering neergezet, maar om er zo voor te zorgen, dat wilde dieren het graf met rust zullen laten. 

Op 6 januari 2000 gaat Joe Gamble met een grote delegatie richting de wijk White Oak  in Silver Spring. Als het goed is, moet het lichaam van Michele daar ergens liggen in een dichtbebost, steil ravijn langs Route 29. Samen met de politie van Silver Spring, forensisch en medisch experts én Hadden Clark komen ze aan. Hadden wijst aan in welke richting ze moeten zoeken en wordt daarna weer afgevoerd naar de gevangenis. Niet veel later ziet Joe inderdaad een springveer uit de grond steken. De forensisch experts doen voorzichtig hun werk en niet veel later worden de botresten en het roze badpakje van Michele Dorr aangetroffen. 

Hadden heeft het enorm naar zijn zin in zijn cel. Hij heeft Jezus helemaal voor zichzelf. Dat god speciaal voor hem Jezus heeft geregeld zodat hij vergeven kan worden van alles wat hij heeft gedaan ziet hij als een enorme eer. Ook nadat het lichaam van Michele gevonden is, blijft hij Jack bestoken met verhalen wie hij nog meer heeft vermoord en waar hij zijn slachtoffers begraven heeft. Hij weet niet meer hoe zijn slachtoffers heten, maar er komen steeds flitsen voorbij in zijn hoofd van plaatsen delict en ondiepe graven. Deze flitsen moeten wel waar zijn, dus hij móet er met Jezus over praten. Jack is hier wat minder blij mee. Hij is het gezeur van zijn celgenoot meer dan zat. Hij zegt tegen hem dat hij moet ophouden met praten, maar dat hij alles op moet schrijven of er tekeningen van moet maken. 

In de weken erna krijgt Jack de ene tekening na de andere van zijn celgenoot. Het zijn tekeningen van meisjes en vrouwen, vaak met bloederige taferelen en onbegrijpelijke teksten erbij geschreven. Het ergste zijn de ogen op de tekening. Alle ogen zijn extreem groot en lijken je doordringend, bijna kwaadaardig aan te kijken. Jack zegt tegen Hadden, dat hij ook deze moorden moet opbiechten aan de politie. Hadden doet wat Jezus zegt. Joe Gamble komt weer naar de gevangenis en Hadden begint te praten, uiteraard weer alleen als Jezus erbij is. De verhalen zijn onsamenhangend en er worden geen concrete namen genoemd, maar omdat de bekentenis over de moord op Michele betrouwbaar is gebleken, wil hij het verder gaan onderzoeken. 

Joe stelt Hadden voor om de plekken af te gaan, waarvan hij denkt dat hij een slachtoffer vermoord of begraven heeft. Hiervoor zouden ze meerdere staten in het oosten van de VS moeten bezoeken, onder andere Connecticut, Pennsylvania en Massachusetts. Hadden gaat akkoord, maar alleen als Jezus ook mee gaat op reis. Joe is verbijsterd. Hij heeft in zijn loopbaan veel meegemaakt, maar dat een veroordeeld moordenaar alleen mee wil werken als een andere veroordeeld moordenaar meegaat, die hij ook nog een Jezus noemt, is ook voor hem nieuw. Maar weer kan hij niet anders dan deze eis inwilligen. 

En zo reist een heel gezelschap in de eerste maanden van 2000 een groot deel van het oosten van de VS door, op zoek naar antwoorden en slachtoffers. Hadden en Jack worden onder een zware escorte van gewapende agenten en de FBI in handboeien en voetboeien naar de locaties getransporteerd. Hadden loopt zo urenlang met de speurders door de bossen, wijst naar willekeurige bomen of kuilen, laat de agenten graven en zegt dan: ‘Nee, toch niet hier, we moeten ergens anders heen.’ Na maanden van rondreizen wordt er niets gevonden. 

Hoewel de politie behoorlijk gefrustreerd is, is de hele operatie niet voor niets geweest. Hadden heeft ook tegen Jack verteld, dat hij van al zijn slachtoffers souvenirs heeft bewaard en deze heeft verstopt op het erf van zijn grootvader. Joe Gamble wil deze laatste kans toch grijpen om informatie te krijgen waarmee hij een reeks cold cases zou kunnen oplossen. Hadden stelt één voorwaarde voor zijn medewerking. Hij zegt, dat niet hij maar Kristen Bluefin de moorden heeft gepleegd. Hij heeft dus een jurk, pruik en make-up nodig om de plek aan te kunnen wijzen. 

Op 15 december 2000 gaan ze weer met een hele delegatie op pad. Maar voordat ze kunnen gaan, wordt er eerst een agent naar de K-Mart gestuurd om vrouwenkleding en een pruik te halen. Na een paar uur rijden komen ze aan op het terrein van Haddens grootvader in Cape Cod Massachusetts. Hadden Clark met rok, pruik en make-up én geboeid aan handen en voeten loopt met Joe over het terrein. Hij leidt hem naar een oude aanhangwagen die nog op het terrein staat en zegt, dat ze hier moeten graven. Na een halve meter aarde weg te hebben gegraven stuiten agenten op iets hards. Het blijkt een groot verzegeld plastic vat te zijn. Hadden had toch gelijk. 

Als de FBI het vat op het hoofdkantoor opent treffen ze een gigantische berg persoonlijke eigendommen aan. Ze zien zo’n 200 sieraden, waaronder ringen, kettingen, armbanden, oorbellen en horloges. Naast sieraden zitten er ook kleine persoonlijke snuisterijen en kledingstukken in. Dan zien ze iets, wat ze gelijk herkennen: de High School-zegelring van Laura Houghteling, de 23-jarige dochter van zijn werkgever Penny. Dit bewijst onomstotelijk dat het vat inderdaad van Hadden Clark is en dat hij de sieraden van zijn slachtoffers daadwerkelijk als ’trofeeën’ heeft bewaard. 

De inhoud van het vat is tot op de dag van vandaag onderwerp van onderzoek voor de FBI. Zij schatten op basis van de gevonden juwelen en kleding in, dat Hadden Clark tussen de 12 en 22 mensen heeft vermoord langs de Amerikaanse oostkust. Tot nu toe heeft de FBI het overgrote deel van de 200 sieraden niet kunnen koppelen aan vermiste personen of onopgeloste moorden.

Nadat het vat met sieraden is gevonden wordt Jack Truitt overgeplaatst naar een andere cel. Hij hoeft niet meer naar de verhalen te luisteren en de tekeningen te kijken van zijn celgenoot. Jack zit een levenslange gevangenisstraf uit voor moord, waarvan hij tot op de dag van vandaag blijft volhouden dat hij deze niet heeft gepleegd. In 2010 krijgt Jack hulp uit onverwachte hoek. De politie van Maryland is zich er terdege van bewust dat de zaak van de 6-jarige Michele Dorr nooit was opgelost zonder de hulp van Jack. Rechercheur Joe Gamble is onder de indruk van de manier waarop Jack de situatie met Hadden Clark heeft aangepakt. Ook ziet hij, dat Jack al die jaren een modelgevangene is geweest. 

Hij vindt dat Jack een beloning verdient en neemt contact op met het rechtsdistrict dat Jack destijds heeft veroordeeld. Er wordt een hoorzitting voor vervroegde vrijlating gepland in 2010. Tijdens deze hoorzitting verschijnt rechercheur Gamble persoonlijk voor de rechter om te pleiten vóór de vrijlating van Jack Truitt. Hij legt de rechtbank uit dat Jack zijn eigen veiligheid in de gevangenis op het spel heeft gezet om gerechtigheid te brengen voor een vermoord 6-jarig meisje. Jacks oorspronkelijke levenslange gevangenisstraf wordt gereduceerd naar een straf van 50 jaar. Volgens de wet in Maryland komt hij bij goed gedrag na het uitzitten van de helft in aanmerking voor directe vrijlating. Omdat Jack Truitt op dat moment al 36 jaar heeft vastgezeten, is Jack Truitt in 2010 een vrij man. Hij woont samen met zijn vrouw Jackie, die hem al die jaren trouw is gebleven,

woont in Salisbury, Maryland. Hij zet zich in voor verschillende sociale doelen, waaronder het geven van steun aan St. Jude Children’s Research Hospital, dierenrechten en de legalisatie van medicinale marihuana.

Hadden Clark verblijft nog altijd in de Eastern Correctional Institution in Westover, Maryland, waar hij ook met Jack Truitt in de cel zat. Vanwege zijn paranoïde schizofrenie en onvoorspelbare gedrag zit hij opgesloten op een streng beveiligde afdeling waar medische en psychiatrische zorg gecombineerd kunnen worden. Hij heeft inmiddels een groot deel van zijn straf uitgezeten en mag volgens de wet in Maryland officieel vervroegde vrijlating aanvragen. De kans dat een hoorcommissie hem daadwerkelijk vrijlaat is nagenoeg nul. Hadden blijft erbij, dat zijn vrouwelijke alter ego, Kristen Bluefin de werkelijke moordenaar is van Michele Dorr en Laura Houghteling. Hadden Clark is inmiddels 74 jaar oud. 

Hij is niet de enige binnen de hoog aangeschreven familie Clark, die voor moord in de gevangenis zit. Zijn oudere broer Bradfield Clark zit vast in Californië. Bradfield leek zijn leven aardig op de rit te hebben. Hij woonde in Californië, was getrouwd en had een kantoorbaan in Silicon Valley. Op zijn werk raakte hij geobsedeerd door een vrouwelijke collega, Trish Mak. In 1984 nodigde Bradfield haar uit voor een ogenschijnlijk onschuldig diner bij hem thuis om over werk te praten. Tijdens dit bezoek sloegen opeens de stoppen bij hem door. Hij overmeesterde Trish Mak en wurgde haar dood. Vervolgens ontleedde hij delen van haar lichaam, bereidde het vlees op de barbecue in zijn achtertuin en at het op. De volgende ochtend kwam hij weer bij zinnen en reed hij zelf naar het politiebureau om zich aan te geven. Hij zit nog steeds vast in een gevangenis in Californië. 

Aanbevolen

Onderstaande documentaire geeft een goed beeld van het leven van Hadden Clark.