Naam: Johann Eichhorn

Bijnaam: Het beest van Aubing

Geboren: 8 oktober 1906 Aubing Duitsland

Overleden: 1 december 1939

Aantal moorden: 5+

Straf: doodstraf

Jeugd

Johann Eichhorn wordt geboren op 8 oktober 1906 in Aubing. Hij is de oudste zoon in een gezin van acht kinderen. Zijn ouders zijn Johann en Magdalena Eichhorn. Zij werken beiden als dagloner, maar er komt nauwelijks genoeg geld binnen om het gezin te onderhouden. Vijf van de acht kinderen overlijden al op jonge leeftijd. Ze sterven aan typische vroeg-20e-eeuwse armoede-ziekten, waaronder longontsteking, zware griepgolven en acute darminfecties. Begin 20e eeuw is de kindersterfte in de arme arbeiderswijken en plattelandsgebieden rond München hoog. Het gezin Eichhorn leeft in bittere armoede. Ze wonen in een veel te krappe, slecht verwarmde en vochtige woning. Zonder medicatie als antibiotica zijn simpele infecties of een koude winter al snel fataal voor jonge kinderen. Het gezin leeft in een voortdurende staat van rouw en overlevingsmodus. Vijf keer een kind begraven tast de mentale gezondheid van de ouders aan. Om met het verlies om te gaan, raken de ouders emotioneel afgestompt. Er is geen tijd of ruimte voor rouwverwerking, er moet gewerkt worden om de overige kinderen zo goed mogelijk te kunnen beschermen. Johann ouders Johann en Magdalene zijn zó bang om de resterende drie kinderen ook te verliezen, dat ze hen enerzijds extreem claimen, maar er anderzijds een emotionele afstand is uit pure zelfbescherming.

Johann groeit op in een gezin waar de dood een bijna alledaagse huisgenoot is. Ook bij hem zorgt dat voor afstomping wat betreft de heftigheid van de dood en de waardering voor leven. Hij ziet hoe machteloos zijn ouders zijn als ze niets kunnen doen om hun kinderen in leven te laten. Dit zorgt ook bij hem voor een constante angst voor verlies van controle. 

Er is nog iets wat als een zwarte deken over het gezin Eichhorn hangt. Tien jaar voor Johanns geboorte is zijn opa Johann Berchtold tot levenslang veroordeeld voor drie moorden. Ook werd hij verdacht van nog twee moorden. Deze veroordeling is uiterst discutabel, maar zorgt er wel voor, dat het gezin Eichhorn door hun omgeving met argusogen wordt bekeken. In het kort het verhaal van deze moorden: 

Julie von Roos, haar moeder Caroline en hun kokkin Maria Gradl wonen aan de Karlstrasse 33 in Max Vorstadt München. Op 15 februari 1896 zien de buren iets verontrustends. Het brood, dat de bakker elke ochtend aan hun deurklink hangt, is nog niet opgehaald. Ook de ochtendkrant ligt nog voor hun deur. De buren bellen de politie. Zij kloppen meerdere keren op de deur, maar niemand doet open. Ze halen er een slotenmaker bij, die het slot netjes opent en de agenten gaan naar binnen. Op het eerste oog lijkt er niets aan de hand. Maar als ze de slaapkamer van moeder Caroline binnengaan, ligt daar het dode lichaam van dochter Julie. Als ze het huis verder doorzoeken vinden ze in de toilet de lichamen van Caroline von Roos en kokkin Maria Gradl. Het lichaam van Caroline ligt bovenop dat van Maria. De rest van de woning ziet er netjes uit. Er zijn geen sporen van een gevecht, bloed of sleepsporen. Ook de lichamen lijken oppervlakkig gezien geen sporen van geweld te bevatten. 

Er ontstaan diverse speculaties onder het publiek: sommigen vermoeden een drievoudige zelfmoord, terwijl anderen rekening houden met een ongeluk, aangezien er op de keukentafel een flesje met het opschrift “arsenicum” is aangetroffen. Uit de autopsie blijkt echter onomstotelijk dat de drie vrouwen zijn gewurgd. Het vermoeden is dat Maria Gradl, de dader, die zij misschien kende, nietsvermoedend heeft binnengelaten. Toen zij op het punt stond zijn komst aan Caroline te melden, wurgde hij haar van achteren in de gang. Gealarmeerd door het lawaai verliet Caroline von Roos de woonkamer en kwam in de gang terecht, waar zij een klap op haar voorhoofd kreeg en vervolgens werd verstikt, hetzij met een doek, hetzij met de blote handen van de dader. Daarna trof de dader Julie von Roos aan in de slaapkamer en wurgde ook haar. Bij het politieonderzoek op de plaats delict blijkt dat er, naast 800 mark in contanten, ook een aantal hypotheekobligaties van de Bayerische Hypotheken- und Wechselbank zijn verdwenen. De conclusie is dan ook dat het gaat om een ​​roofmoord. Omdat de familie Von Roos een zeer teruggetrokken leven leidde, zelden het huis verliet en nooit de deur opende voor vreemden, richten de onderzoekers zich aanvankelijk op naaste familieleden, mede omdat de dader zonder geweld naar binnen heeft kunnen komen. Uiteindelijk kunnen echter alle mogelijke verdachten uit hun naaste kring worden uitgesloten. 

Maar dan geven tips uit de bevolking het onderzoek een nieuwe impuls. Een timmerman laat aan de politie weten dat hij een metselaar genaamd Johann Berchtold uit Schwabing verdenkt. Volgens geruchten zou Berchtold eerder betrokken zijn geweest bij de moord op een vrouw genaamd Frau Emetskofer en een man genaamd Johann Schneider, al is dit nooit bewezen. De verdenking van de tipgever is gebaseerd op het feit dat Berchtold een paar maanden eerder metselwerk heeft verricht aan de toiletten in het pand aan de Karlstraße 33 en daardoor precies wist hoe het gebouw in elkaar zat. Een anonieme brief die op dezelfde dag bij het hoofdbureau van politie binnenkomt, vermeldt dezelfde verdenkingen. 

Als gevolg hiervan wordt Johann Berchtold op 21 februari 1896 gearresteerd. Sluitend bewijs voor zijn schuld blijft echter uit. De onderzoekers beschikken alleen over indirect bewijs en Berchtold weigert een bekentenis af te leggen. Op 1 oktober 1896 begint het proces tegen Berchtold voor de juryrechtbank van München. Er worden verschillende omstandigheden aangevoerd als bewijs tegen hem. Het meest wegende bewijs is het feit dat zijn gezin, dat tot aan het moment van de moord in grote armoede had geleefd, plotseling over aanzienlijke sommen geld beschikt. Daarnaast spelen getuigenverklaringen, waarin wordt beweerd dat Berchtold in of voor het pand is gezien, een belangrijke rol in de zaak. 

Het resultaat van het veertiendaagse proces is dat Berchtold op 14 oktober 1896 ter dood wordt veroordeeld. Een paar maanden later wordt zijn straf omgezet in een levenslange gevangenisstraf met dwangarbeid. Berchtold blijft, ook na zijn veroordeling, volhouden dat hij onschuldig is. Zijn advocaat probeert een heropening van de zaak te bewerkstelligen, omdat hij een nieuwe getuige heeft gevonden die verklaart Berchtold ten tijde van het misdrijf in Schwabing te hebben gezien. Dit verzoek wordt afgewezen. Hoewel er twijfels blijven bestaan ​​over de geloofwaardigheid van bepaalde getuigen, is de zaak nooit heropend. Berchtold zit zijn straf uit in de strafinrichting van Kaisheim, waar hij op 18 augustus 1925 zal overlijden.

In het conservatieve, katholieke Beieren van begin 20e eeuw draagt de familie Eichhorn een stigma. Het gezin is al arm, maar wordt door de buitenwereld ook nog eens schuin aangekeken als ‘slecht bloed’. Het geeft Johann het gevoel dat de maatschappij hem bij voorbaat al heeft veroordeeld. Als kind hoort hij de verhalen binnen de familie dat opa Berchtold erin is geluisd door de politie en de rechter. Dit versterkt zijn gevoel van niet bij de maatschappij te horen. 

Toch probeert hij zo goed en zo kwaad als het kan zijn leven op te bouwen. Na de lagere school volgt hij een opleiding als slotenmaker en daarna gaat hij aan de slag als rangeerder bij de Duitse spoorwegen, de Deutsche Reichsbahn. Hij is verantwoordelijk voor het verplaatsen, splitsen en samenvoegen van treinen en wagons op een rangeerterrein. Wagons die uit verschillende delen van het land binnenkomen, moeten worden losgekoppeld en in de juiste volgorde aan een nieuwe locomotief worden gehangen om een nieuwe trein te vormen. Hij zorgt ervoor, dat de zware wagons over de juiste rails naar het juiste spoor worden geleid. Zijn werk is fysiek zwaar en kan gevaarlijk zijn. Eén misstap en hij wordt geplet tussen twee wagons. Hij is goed in zijn werk, wat laat zien dat Johann stressbestendig, gedisciplineerd en koelbloedig is.

Buiten zijn werk om heeft hij nauwelijks vrienden. Hij praat beleefd met mensen, maar diepe vriendschappen kent hij niet. Ook op romantisch vlak gebeurt er niets in zijn puberteit. Johann doet oprechte pogingen om contact te zoeken met meisjes, maar hij voelt totaal geen opwinding of affectie bij romantiek. Dingen zoals handjes vasthouden, flirten of zoenen doen hem absoluut niets. Hij merkt, dat hij alleen opgewonden raakt als er geweld bij komt kijken. 

Nog tot ver in zijn twintiger jaren woont Johann thuis bij zijn ouders. Daar heeft hij dan ook zijn eerste seksuele ervaringen. Hij misbruikt en verkracht zijn enige twee overgebleven zusjes. Dit misbruik duurt jaren. 

Vanaf dat moment zoekt Johann zijn bevrediging ook buiten de deur.Na zijn werk bij de spoorwegen verschanst hij zich in parken of langs stille landweggetjes. Daar wacht hij tot hij een vrouw alleen ziet fietsen of lopen. Welke leeftijd ze heeft of hoe ze eruit ziet maakt hem niet uit. Als ze maar alleen is en er geen getuigen in de buurt zijn en hij de volledige controle kan hebben over zijn slachtoffer. Als een slachtoffer langs komt, springt hij vanuit de bosjes of vanachter een boom tevoorschijn. Hij trekt haar van de fiets of slaat haar op de grond. Tijdens de verkrachting bedreigt hij hen met een mes of een pistool. 

Veel van de vrouwen doen aangifte bij de politie. Geen van hen kan een goede beschrijving van hun dader geven. Als ze worden aangevallen is het donker. Sommigen werden tijdens de aanval geblinddoekt door hun dader, anderen stonden tijdens de aanval stijf van de angst, waardoor ze geen uiterlijke kenmerken van de dader hebben onthouden. 

Misdaden

In oktober 1931 gaat Johann naar het Oktoberfest in München. Zijn woonplaats Aubing ligt op nog geen kilometer afstand van deze stad. Ook toen al werd het beroemde Oktoberfest gehouden op de Theresienwiese, vlak bij het centrum van de stad. In 1931 is het nog een open onverhard weidegebied. Het festivalterrein is compact en sober vanwege de economische crisis. Er staan weliswaar grote festivaltenten van de bekende Münchense brouwerijen, maar veel exploitanten blijven weg omdat de crisis hen hard raakt. Tegenwoordig beslaat het terrein een zo’n 42 hectare. Het publiek in 1931 bestaat vrijwel uitsluitend uit de lokale bevolking van München en omliggende Beierse dorpen. Het is vooral een lokaal volksfeest om even te ontsnappen aan de harde realiteit. Het Oktoberfest is nu een mondiaal fenomeen. De editie van 2026 trok een recordaantal van 7,4 miljoen bezoekers. Hoewel de basis Beiers blijft, reizen er tegenwoordig miljoenen toeristen uit de hele wereld speciaal voor naar München. 

Op dit feest gaat Johann op zoek naar vrouw. Of hij op zoek gaat naar een slachtoffer of dat hij echt op zoek is naar een leuke date is niet bekend. Johann loopt van tent naar tent tot hij op een gegeven moment de 16-jarige Katharina Schätzl tegenkomt. Ze hebben een leuk gesprek en besluit na afloop om nog eens af te spreken. Ze zullen elkaar een paar dagen later weer ontmoeten op het Oktoberfest.

Op 11 oktober 1931 gaat Johann rond een uur of tien ’s ochtends naar de afgesproken plek om Katharina weer te zien. Katharina Schätzl is de 16-jarige dochter van een metselaar uit Wolnzach, wat zo’n 50 kilometer ten noorden van München ligt. Haar vader is een paar weken geleden werkeloos geraakt en om haar familie te ondersteunen besluit Katharina een baan te zoeken in de grote stad. Op 3 oktober gaat ze met de trein naar München. Ze woont daar bij een bekende van de familie in het stadsdeel Au. Katharina is hoopvol, dat ze snel een baan zal vinden en dat er een mooie toekomst op haar wacht. En nu houdt ze er misschien ook nog een vriendje aan over. 

Johann en Katharina treffen elkaar weer op het feestterrein. Ze hebben zich beiden mooi aangekleed. Johann in een mooi blauw pak met een bijpassende grijze hoed en Katharina een kleurrijke jurk met bijpassende blauwe hoed met linten erop. Johann stelt voor om de drukte te verlaten en naar een wat rustiger plek te gaan. Dat praat makkelijker en geeft meer privacy. Katharina stapt bij Johann achterop de motor en samen rijden ze naar het beekje de Mülbach, een prachtige plek zo’n 20 kilometer bij München vandaan. 

Als ze daar aankomen, zet Johann de motor aan de kant en slaat direct toe. Met brute kracht verkracht hij Katharina. Het jonge meisje vecht terug met alles wat ze in zich heeft, maar heeft geen schijn van kans. Johann legt zijn handen rond haar nek en wurgt haar met zijn blote handen dood. 

Nu moet hij nog van haar lichaam af zien te komen. In de rivier de Isar, waar de Mühlbach een zijtak van is, liggen grote stenen, zogenaamde Isarkiesel. Hij pakt een zwaar grote keien uit de rivier en legt deze in haar jurk en jas. Het geheel bindt hij met touwen vast rondom haar lichaam en hij gooit het geheel vanaf Großhesseloher Brücke in het water. Johann stapt op zijn motor en rijdt terug naar München.

Drie dagen later, op 14 oktober 1931, zijn twee broers op zoek naar een plek, waar ze bramen kunnen plukken en genieten van een zonovergoten herfstdag. Bij het beekje de Mühlbach hebben ze de perfecte plek gevonden. Bramen in overvloed en alleen het geluid van het stromende water en de kwetterende vogels. Eén van de jongens loopt naar de beek maar blijft abrupt staan. Tussen de wortels van een struik ziet hij iets blauws. Het is een hoed met linten erop, die half in het water en half in het struikgewas ligt. Als hij er naartoe loopt, ziet hij twee benen, die roerloos boven het water uitsteken. De jongen man begint te gillen. Het is het lichaam van een jonge vrouw. Haar polsen zijn met touw vastgebonden en de rest van het lichaam is bedekt met dennentakken. De jongedame is vermoord. 

Geschrokken rijden de broers naar München. Daar melden ze hun bevindingen bij de politie. Samen met de rechercheurs rijden ze terug naar de vindplaats bij het beekje de Mühlbach. Het lichaam blijkt stevig vast te zitten onder de struiken, waardoor het pas de volgende morgen kan worden geborgen. Ze zien, dat het meisje naakt is, op haar kousen en wat restanten van gescheurde kleding na. Haar ondergoed ontbreekt. Het is duidelijk, dat de dode vrouw vastgebonden is, haar lichaam verzwaard is en in het water is gegooid. Waarschijnlijk was het de bedoeling om haar lichaam voor altijd onder water te laten verdwijnen. Het meisje lijkt niet ouder dan zestien jaar. Haar lange donkere haar is gevlochten. Ze is 1.60 meter lang, slank en voor haar lichaam al goed ontwikkeld. De conclusie van de autopsie is duidelijk: het was een lustmoord. Het meisje heeft zich kranig verweerd aan haar handen en nagels te zien. Er bevinden zich duidelijke sporen wurgsporen in haar nek. Ze is niet verdronken, ze was al overleden, voordat ze in de beek werd gegooid.

Na onderzoek komen ze al snel achter haar identiteit. Het meisje is Katharina Schätzl.

Ze is voor het laatst gezien op 11 oktober op het Oktoberfest in München rond half elf ’s ochtends.Ze was in gezelschap van een man, die een jaar of 30 wordt geschat. De man had een gemiddelde lengte, had een blauw pak aan en droeg een grijze gedeukte hoed. Door de drukte raakten getuigen de twee al snel uit het oog. Andere getuigen spreken later over een motorrijder, die München in zuidelijke richting heeft verlaten met een jong meisje achterop met een bruine jas en een gekleurde hoed. Daarna worden ze niet meer gezien. 

De rechercheurs trekken alle sporen na. Ze publiceren een beschrijving van het meisje, ondervragen getuigen en loven een beloning uit van 300 DM. De motorrijder wordt nooit gevonden. Er worden meerdere verdachten ondervraagd, maar ze hebben allemaal een alibi. De moeder van Katharina reist af naar München om zeker te weten dat het om haar dochter gaat. Als ze de gevonden kledingresten ziet, zakt ze in elkaar. Er gaan weken voorbij, maar de onderzoeken leveren geen enkel resultaat op. De media is na een paar weken ook niet meer geïnteresseerd om erover te schrijven, waardoor de moord op Katharina Schätzl al snel in de vergetelheid raakt. 

In die jaren heeft de Duitse bevolking wel andere zaken aan zijn hoofd. Al jaren zit het land in een economische crisis. De armoede lijkt in de jaren 20 en 30 per jaar groter te worden. Gelijk met de groeiende armoede groeit ook de Nationaalsocialistische Duitse Arbeiderspartij van Adolf Hitler. In 1933 komt zijn partij aan de macht en wordt hij de nieuwe rijkskanselier. Al snel kan er nog maar op één partij worden gestemd en wel de zijne. 

Een paar maanden nadat de NSDAP aan de macht komt, besluit Johann om lid te worden van deze partij. Niet omdat hij ideologisch achter hun standpunten staat, maar omdat hem dit meer bestaanszekerheid geeft. Een paar maanden geleden verloor hij zijn baan. Hij werkt bij de Deutsche Reichsbahn, wat een staatsbedrijf is. Als hij lid wordt van de NSDAP heeft hij grote kans op een baan bij de overheid. Lid worden betekent voor hem baanzekerheid, veiligheid en misschien wel ooit promotie. Zijn lidmaatschap werpt zijn vruchten af. Binnen een paar weken kan hij weer aan de slag als rangeerder bij de Duitse spoorwegen.

In het voorjaar van 1934 raakt er weer een vrouw vermist in de omgeving van München. Het is de 26-jarige Anna Geltl. Ze heeft een eigen kapsalon en is een paar weken geleden getrouwd. Ze woont met haar man bij haar vader thuis, die gepensioneerd hoofdinspecteur van de recherche is. Anna is een evenwichtige betrouwbare en sportieve jongedame. 

Op 30 mei 1934 krijgt Anna ruzie met haar vader. Om af te koelen en haar hoofd leeg te maken pakt Anna de fiets. Ze rijdt via het Forstenrieder Park ten zuidwesten van München de stad uit het platteland in. Haar man had haar nog gevraagd om tot het weekend te wachten, zodat ze samen een lange fietstocht kunnen maken. Anna wil nu weg. Rond één uur ’s middags verlaat ze haar woning met het idee om na een lange fietstocht rond zeven uur ’s avonds weer thuis te zijn. 

Ze komt echter niet thuis. Als ze rond elf uur ’s avonds nog niet terug is, gaan haar man en vader naar de politie om Anna als vermist op te geven. Ze beschrijven hun echtgenote en dochter gedetailleerd. Ze is 1.65 meter lang, zwart haar, grijsbruine ogen, en een erg slank sportief lichaam. Ze draagt een blauwe jurk, witte sokken en lage schoenen. Op haar fiets bevindt zich een bagagemand waar zwemkleding en een breiwerkje inzit. 

Meerdere getuigen hebben haar in de middag in haar eentje zien fietsen, maar vanaf het Forstenrieder Park heeft niemand haar nog gezien. Het Forstenrieder Park is een groot bosgebied ten zuidwesten van München van zo’n 37 km2. Het bestaat voornamelijk uit naald- en gemengde bossen op zacht glooiende heuvels. Er volgt een grote zoekactie naar Anna. Politie, buurtbewoners en boswachters doorzoeken het gebied, maar er wordt geen spoor van haar of haar fiets gevonden. De enige die weet waar ze is, is Johann Eichhorn, maar hij zal hier de komende vijf jaar niets over loslaten. 

Een paar maanden later verdwijnt de 25-jarige Berta Sauerbeck. Berta woont nog bij haar ouders in het noorden van München. Op zaterdag 8 september heeft ze de avond doorgebracht met haar verloofde in een dansgelegenheid in het stadsdeel Au in München. Rond elf uur die avond verlaten ze gezamenlijk de danszaal. Haar verloofde zet haar af bij een tramhalte. Berta stapt op de tram 1, die richting het centraal station gaat. Daar stapt ze over op tram 8. Deze gaat naar het noorden van München. Vanaf de eindhalte van de tram moet ze nog een klein stukje lopen naar haar ouderlijk huis. Daar is ze nooit aangekomen. 

Ze loopt Johann tegen het lijf, die in het donker op zoek is naar een volgend slachtoffer. Als Johann de jonge vrouw ziet lopen, grijpt hij haar bij haar arm en bedreigt haar met een pistool. Berta probeert zich los te rukken, maar dat lukt niet. Ze begint keihard te gillen. Johann is bang, dat buurtbewoners wakker zullen worden en schiet haar van dichtbij neer. Berta leeft nog maar is niet meer bij bewustzijn. Johann sleept haar lichaam naar een nabijgelegen grindhoeve. Hij scheurt haar onderbroek van haar lijf en propt deze in haar mond. Daarna verkracht hij haar bewusteloze lichaam. Als hij klaar is verbergt hij haar in bewusteloze toestand onder een laag puin. Hij loopt terug naar zijn fiets en gaat naar huis. 

Berta’s ouders gaan ervan uit, dat ze bij haar verloofde is blijven slapen. Maar als blijkt, dat ze op maandag niet op haar werk komt én niet bij haar ouders blijkt te zijn, geeft haar verloofde Berta als vermist op. De politie onderzoekt grondig de weg van de eindhalte van de tram tot aan haar ouderlijk huis. Ze zetten speurhonden in en vragen buurtbewoners of ze iets gezien hebben die zaterdagnacht. Eén van hen zegt, dat hij Berta in de buurt van de grindgroeve heeft gezien, die ook in deze buurt ligt. Een jongeman met een lichtkleurige pet zou iets naar haar geroepen hebben. Berta zou niet gereageerd hebben en gewoon door zijn gelopen. 

Op woensdagochtend 12 september wordt het lichaam van Berta Sauerbeck gevonden. In de verlaten grindgroeve is haar lichaam verborgen onder een laag bladeren en puin. De autopsie schetst een afschuwelijk beeld van wat haar is overkomen. Haar onderbroek is verscheurd en in haar mond gestopt. Achter haar linker oor is een inschot te zien, een gaat waar een kogel naar binnen is geschoten. De kogel is via de derde nekwervel weer naar buiten gegaan. Ze heeft meerdere hoofdletsels, die erop duiden, dat ze met een zwaar voorwerp geslagen is. Aan haar handen en nagels is te zien, dat Berta zich flink verweerd heeft tegen haar aanvaller. Ze is echter niet door de kogel om het leven gekomen. Berta is gestikt, nadat ze levend onder het puin is begraven. Afgaande op haar verscheurde kleding gaat de politie uit van een lustmoord. De plek waar haar lichaam is begraven is niet de plek waar ze beschoten is. Haar lichaam is hier naderhand naartoe gesleept. Haar handtas, strohoed en witte handschoenen die ze die avond droeg zijn verdwenen. Op een aardappelveld in de buurt vinden ze een bebloed mannenoverhemd. 

De Münchener Presse doet uitgebreid verslag van de moord. Als deze details in de krant verschijnen, reageert het publiek vol afschuw. Honderden mensen bezoeken de vindplaats van het lichaam. Er doen wilde geruchten de ronde en er worden meerdere namen genoemd van wie de dader zou kunnen zijn. Het blijken allemaal onjuiste beschuldigingen. De politie looft een beloning uit van 1000 DM, wat in die tijd zo’n vier maandsalarissen zijn. Ook dit levert niets op. Twee vrouwen binnen een paar maanden tijd. De één vermist, de ander vermoord. De politie gaat er echter vanuit, dat beide zaken niets met elkaar te maken hebben. 

Kort na de tweede moord op Berta Sauerbeck ontmoet Johann een vrouw genaamd Josefa. Waar ze elkaar hebben ontmoet is niet bekend, maar wel dat ze seksueel op één lijn liggen. Net als Johann houdt Josefa van gewelddadige seks. Hierdoor kan hij legaal, in elk geval gedeeltelijk zijn gewelddadige driften kwijt. In mei 1935 trouwen ze en snel daarna krijgen ze twee kinderen.

Twee jaar lang blijft het rustig in München en omgeving, tot 31 augustus 1937. De 25-jarige Rosa Eigelein is naaister. Het is een knappe vrouw met haar lange zwarte haar. Elke dag fietst ze vanuit haar woonplaats Puchheim naar haar werk in München, een rit van zo’n 20 kilometer. Het is een pittige route om te fietsen, maar Rosa staat bekend als betrouwbaar, sterk en plichtsgetrouw, dus ze onderneemt elke dag weer tocht. Op 31 augustus zit haar werkdag er om zes uur ’s avonds op. Ze bezorgt nog wat bestelling in de stad en keert daarna weer terug naar haar werk. Ze gaat binnenkort trouwen en naait zelf haar trouwjurk. Hier werkt ze nog een paar uurtjes aan en verlaat rond kwart over acht ’s avonds het pand. Ze draagt een zwart shirt, een wit met rood jurkje, beige kousen en grijze sportschoenen. Ze zou rond negen uur die avond thuis moeten zijn, maar dat is ze niet. Haar ouders maken zich direct zorgen, Rosa komt nooit te laat.

De volgende dag 1 september 1937 vindt een arbeider onderweg naar zijn werk het lichaam van Rosa Eigelein. Anderhalve kilometer bij Puchheim vandaan, een eindje vanaf de straat, ziet hij een fiets liggen in een klein weiland. Hij loopt er naartoe en ziet dat er een dode vrouw naast ligt. De arbeider alarmeert gelijk de politie. Niet veel later komen rechercheurs en een forensisch expert uit München aan. Ze zien, dat haar rood-witte jurk kapot is gescheurd. Het lijkt erop, dat ze zich uit alle macht heeft verdedigd tijdens de aanval. Een stuk van haar onderrok is afgescheurd en in haar mond gestopt. In haar hals zijn wurgsporen te zien en in haar achterhoofd zit een schotwond. De meest schokkende ontdekking zijn de verminkingen die bij haar genitaliën zijn aangebracht. Het is duidelijk, dat de vindplaats niet de plaats delict is. Door de sporen wordt duidelijk, dat Rosa op de aangrenzende straat is neergeschoten en daarna versleept is naar het weiland. Haar portemonnee met zo’n tien mark erin is verdwenen. 

Tijdens de autopsie blijkt, dat ze is overleden door verstikking. Ze is gestikt door de prop in haar mond. Ook het schot alleen zou haar uiteindelijk fataal zijn geworden. De baan van de kogel ging dwars door haar hersenen. Omdat haar genitaliën zwaar zijn verminkt, kan niet worden vastgesteld of ze seksueel misbruikt is. Het tijdstip van overlijden wordt vastgesteld rond middernacht. De recherche doet een beroep op het publiek om zich te melden als ze iets opmerkelijks hebben gezien die nacht. 

Getuigen schetsen een verontrustend beeld. Zo heeft de huishoudster van de dominee van Puchheim rond kwart over tien die avond een vrouw hard en paniekerig horen gillen. Het geluid kwam uit de richting van het weiland waar het lichaam is gevonden. Een andere getuige, een vrachtwagenchauffeur, zag rond negen uur die avond een man staan achter een boom, die op iemand leek te wachten. De chauffeur kan een accurate beschrijving geven van de man. Hij zou tussen de 25 en 30 jaar oud zijn, rond 1.70m tot 1.75m lang met een atletisch figuur. Hij droeg een donker trainingspak en een lichtkleurige pet. Deze man keek naar een jonge vrouw die aan kwam fietsen, alsof hij op deze vrouw stond te wachten. Weer een andere getuige geeft een soortgelijke beschrijving van een man, die hij rond half twaalf die avond heeft gezien. Hij zag de man langs de kant van de weg staan in de buurt van het weiland met een fiets in zijn hand. 

Op de begrafenis van Rosa op 5 september is duidelijk te zien hoe geschokt de omgeving is. Het aantal bezoekers was te groot voor de begraafplaats van Puchheim. Ondanks de grote belangstelling en de goede getuigenverslagen blijft de dader onbekend. 

In het gebied rondom München zijn de laatste maanden meerdere jonge vrouwen lastiggevallen. Een aantal vrouwen hebben aangifte gedaan van aanranding, anderen alleen van beroving. In de afgelopen jaren zijn er meerdere periodes geweest, waarbij in korte tijd meerdere vrouwen zijn aangevallen, beroofd, aangerand of verkracht. De politie heeft het idee, dat deze aanvallen grotendeels door dezelfde dader zijn gepleegd, maar ze hebben nooit een verdachte in het vizier gehad. Vrouwen durven nauwelijks nog alleen de straat op in het donker. De politie legt geen link tussen de moorden van de afgelopen jaren en de brute aanvallen. 

Op 29 september 1938 gaat Johann naar het Forstenrieder Park in het zuidwesten van München op zoek naar een slachtoffer. In de verte ziet hij een jonge vrouw fietsen. Hij verstopt zich achter een boom en op het moment, dat de jongedame langs komt fietsen, trekt hij haar van haar fiets. Het is de 23-jarige Maria Jörg. 

Maria komt uit Unterellegg, een dorpje dat 150 kilometer onder München ligt. Ze wil graag naar München in de hoop daar werk te vinden als huishoudelijke hulp. De lange reis legt ze af per fiets. Maria is 1.70m lang, heeft kort donkerblond haar en bruine ogen. Ze draagt een gebloemde jurk met daaroverheen een groene regenjas, huidkleurige kousen en zwarte lage schoenen. Ze draagt grote gouden oorringen en een armband van barnsteen. 

Haar zus woont in München en ze mag bij haar intrekken. Nog even het park door en dan zit haar vermoeiende tweedaagse fietsreis erop. Maar dan wordt ze bruut van haar fiets getrokken. Johann trekt haar de bosjes in, maar Maria stribbelt hevig tegen. Johann pakt zijn pistool en schiet Maria door haar achterhoofd. Daarna heeft hij seks met haar dode lichaam. Wat Johann nog niet weet is, dat dit zijn laatste dodelijke slachtoffer zal zijn. 

Arrestatie en rechtszaak

Eind januari begint het carnaval in München, ook wel Fasching genoemd. Het ziet er wat anders uit dan nu. Tegenwoordig trekt er tijdens carnaval een grote optocht door de stad met dansende verklede mensen, die door honderduizenden mensen wordt bezocht. Er zijn optredens en feesten op pleinen en in de straten. Voor de kinderen zijn er draaimolens en suikerspinnen, voor de ouders grote pullen bier.  Eind jaren 30 zag dat er anders uit in München. De meeste feesten worden in besloten danszalen gehouden, die alleen voor de welgestelde inwoners te bezoeken zijn. De carnavalsoptocht is slechts een parade om de Nationaalsocialistische Duitse Arbeiderspartij te promoten en de bezoekers onder te dompelen in hun ideeën. 

In de vroege ochtend van 29 januari 1939 ziet een vrouw twee gestalten voor haar besneeuwde tuin in Aubing. De twee liggen in de sneeuw, tegen haar schutting aan. De vrouw denkt aan een verliefd stelletje, dat de carnaval hier is beland. Maar gezien de sneeuw en de steenkoude temperatuur vindt ze het merkwaardig. Ze besluit er naartoe te lopen.

Als ze dichterbij komt ziet ze, dat de man opstaat, zijn jas dichtdoet en voorzichtig om zich heen kijkt. Daarna loopt hij weg. Even later staat ook de tweede gestalte op. Het blijkt een angstig klein meisje te zijn. De vrouw kent het meisje uit de buurt. Ze is 12 jaar en woont in een pleeggezin en paar straten verderop. Eerst brengt ze het meisje terug naar haar pleegmoeder. Vervolgens pakt ze haar fiets en achtervolgt de man die zojuist op het meisje in de sneeuw lag. 

Onderweg naar hem toe treft ze een andere vrouw, die ook op de fiets op zoek is naar deze man. Ook zij heeft gezien wat er gebeurd is tussen de man en het meisje. De twee vrouwen fietsen samen op om de man te pakken te krijgen. Steeds als ze dichterbij komen raken ze hem weer kwijt in de duisternis. Ze zoeken naar verse voetsporen in de sneeuw en uiteindelijk hebben ze hem gevonden. De vrouwen gaan met de fietst voor hen staan om de weg te versperren. De man duwt één van hen opzij en kan opnieuw vluchten. De vrouwen gaan achter hem, maar dan begint hij op hen te schieten. Ze beginnen te gillen, maar geven niet op. Een boer, die die ochtend al vroeg aan het werk is, hoort het gegil van de vrouwen en gaat erop af. Met zijn drieën zetten ze de achtervolging in. Ze zijn inmiddels het dorp uit en rennen achter hem aan door de besneeuwde akkers. Toevallig rijdt er op dat moment op de straat naast de akker een politieauto. De boer rent naar de politieauto en schetst de situatie aan de agent. Hij roept om versterking en even later komen nog twee politieauto’s om de man te achtervolgen. Een paar minuten later hebben ze hem te pakken. De man laat zich zonder weerstand te bieden in de boeien slaan. 

De man wordt naar het politiebureau overgebracht. Het blijkt te gaan om Johann Eichhorn, een rangeerder bij de Duitse spoorwegen. Johann geeft de aanval op het meisje meteen toe. Hij verklaart dat hij die avond naar meerdere cafe’s is geweest en het nodige heeft gedronken. Hij zou op weg terug naar huis het meisje zijn tegengekomen en haar een kan met melk hebben afgenomen. Toen zij zich verzette, zou hij haar op de grond hebben geduwd en zijn gevlucht. 

De rechercheur ondervraagt hem ook over de vele aanvallen en verkrachtingen van jonge vrouwen, die de laatste tien jaar hebben plaatsgevonden. Johann ontkent hier bij betrokken te zijn geweest. Hij kent de zaken alleen omdat hij hierover in de krant heeft gelezen en hoopt dat de dader snel zal worden gevonden. Johann benadrukt, dat hij een familieman is en veel van zijn vrouw en kinderen houdt. Hij zegt zelf ook niet te begrijpen hoe hij in deze situatie terecht is gekomen. De rechercheurs geloven hem niet. 

In de weken erna blijven ze hem verhoren. Johann gedraagt zich beleefd en meewerkend, maar als de rechercheurs hem vragen stellen over andere zaken dan dit vergrijp, weet hij van niets. De rechercheurs hebben inmiddels onderzoek naar hem gedaan en meerdere dorpelingen uit Aubing geven aan, dat ze Johann vaak in het donker zien fietsen. Ze zien hem vaak langs de kant van de weg staan, alsof hij op iemand wacht. Ook zijn vrouw Josefa wordt verhoord, maar zij weet niets van de nachtelijke fietstochten van haar man. Als de politie Johann confronteert met de uitspraken van dorpsgenoten zwijgt hij. Tijdens datzelfde verhoor bekent hij opeens nog een misdaad, maar nog in datzelfde gesprek trekt hij zijn bekentenis weer in. 

Toch begint hij stukje bij beetje te bekennen. Hij vertelt de rechercheurs, dat hij meerdere vrouwen heeft aangerand en beroofd. Van deze aanvallen is wel aangifte gedaan, maar heeft niets in de krant gestaan. Johann beschrijft de plekken waar het heeft plaatsgevonden, hoe de aanval is verlopen en andere details, die alleen de echte dader kan weten. De politie weet dat hij de waarheid spreekt. 

In de loop der tijd vertelt hij steeds meer over zijn modus operandi. Hij ging dicht op een vrouw fietsen om een val van de fiets te forceren. Dit deed hij vooral in afgelegen velden, parken en bospaden in München en omliggende dorpen als Olching, Emmering, Dachau, Germering en Aubing. Vervolgens bedreigt hij zijn slachtoffer met een vuurwapen en slaat haar bewusteloos zodat ze weerloos is. Als de vrouw zich niet meer kan verweren berooft hij haar van haar kleding, schoenen en handtas. 

Na deze bekentenissen doorzoekt de politie zijn woning. Daar vinden ze een grote collectie gestolen dameskleding, die ze aan verschillende slachtoffers kunnen linken. Het vuurwapen wordt niet gevonden. 

Langzaam krijgt de politie een beeld van zijn overvallen. Deze zijn begonnen in de zomer van 1928 en lopen in frequentie op in de jaren erna. Johann legt uit, dat hij zichzelf niet meer onder controle heeft zodra een gelegenheid zich voordoet. Dan móet hij de vrouw overvallen. Hij zegt meer dan 20 vrouwen op deze manier te hebben overvallen. 

De rechercheurs hebben het idee, dat het niet bij overvallen alleen is gebleven. Johann Eichhorn kon wel eens de moordenaar zijn van een aantal onopgeloste moorden van de laatste jaren. De locaties waar Johann toeslaat, zijn slachtoffer-profielen en zijn werkwijze passen goed bij een aantal cold cases. Als de rechercheurs hem ondervragen over de moorden op Katharina Schätzl, Anna Geltl, Berta Sauerbeck, Rosa Eigelein en Maria Jörg ontkent hij dit ten stelligste. De rechercheurs zijn niet overtuigd. Hij past precies in het daderprofiel: Gewelddadig, georganiseerd en kennis van de omgeving. 

Op 25 april 1939 vinden twee mannen in het Forstenrieder Park de resten van een jonge vrouw. Hoewel het lichaam al flink ontbonden is, is nog goed te zien, dat het lichaam opengesneden is. Iets verderop vinden ze een fiets met een kartonnen doos onder de snelbinders. In de doos zit een gebedenboek met wat aantekeningen en krantenknipsels. Eén van de knipsels is een overlijdensbericht van Aloïs Jörg. Er staat met pen opgeschreven: Maria, bewaar dit goed. Zo weet de politie dat het om Maria Jörg gaat, de 23-jarige huishoudelijke hulp, die in september vorig jaar vanuit Unterellegg naar München fietste om werk te vinden. Uit autopsie blijkt, dat ze vermoord is door een pistoolschot door haar hoofd. Er kan niet worden vastgesteld of ze seksueel misbruikt is. 

De lokatie waar Maria Jörg wordt gevonden ligt op nog geen acht kilometer van waar acht jaar geleden het lichaam van de 16-jarige Katharina Schätzl werd gevonden. De politie gaat de vijf moorden op jonge vrouwen van de afgelopen jaren met elkaar vergelijken. Vier van hen zijn door hun hoofd geschoten. De rechercheurs ondervragen Johann hierover maar hij ontkent elke betrokkenheid. Er wordt een speciale eenheid opgericht om deze drie moorden te onderzoeken en de vermissing van Anna Geltl op te helderen. 

Op 23 augustus 1939 bekent Johann plotseling twee moorden. Hij bekent Rosa Eigelein en Maria Jörg te hebben vermoord. Ook bekent hij 90 verkrachtingen. Hiervan kan hij er 37 zo duidelijk beschrijven, dat ze aan een aangifte gelinkt kunnen worden. De verhoren die al maandenlang plaatsvinden en vaak uren duren hebben hem uitgeput. De andere drie moorden ontkent hij nog steeds. Zonder bekentenis hebben de rechercheurs geen zaak.

Daarom zetten ze een andere methode in. De rechercheurs plaatsen een andere gevangene bij in de cel van Johann. Deze gevangene krijgt de opdracht om zijn vertrouwen te winnen en de gesprekken richting de moorden te sturen, zonder druk of dreigementen te gebruiken. Sneller dan verwacht krijgen de rechercheurs waar ze op hoopten. Johann begint binnen een paar dagen over de moorden te praten, die hij kort daarvoor nog had ontkend tijdens het verhoor. Hij beschrijft aan zijn nieuwe celgenoot de plaatsen delict, wat hij heeft gedaan met zijn slachtoffers en details, die alleen een dader kan weten. Niet veel later bekent hij de moorden ook tegenover de rechercheurs. 

De politie heeft het idee, dat ze nu een goed beeld hebben van Johann Eichhorn en de delicten die hij heeft gepleegd. Ze verdenken hem van vijf moorden en ruim 90 verkrachtingen. Voordat ze hem officieel kunnen aanklagen moet hij eerst psychiatrisch onderzocht worden om te kijken of hij toerekeningsvatbaar was tijdens zijn daden en of hij competent is om terecht te staan. 

Johann wordt overgebracht naar de psychiatrische afdeling van de Stadelheim gevangenis. Daar wordt hij drie weken lang onderzocht. Volgens de psychiater vertoont hij geen tekenen psychiatrische stoornissen. Zijn sterke gewelddadige seksuele drang heeft tot zijn daden geleid, maar volgens de psychiater is Johann volledig toerekeningsvatbaar. Hij is volgens hem een sadistische lustmoordenaar, die zijn moorden zorgvuldig heeft gepland en zijn seksuele fantasieën de vrije loopt laat. 

Op 29 november 1939 begint in het Münchener Sondergericht, de rechtszaak tegen Johann Eichhorn. Deze vindt achter gesloten deuren plaats. 

De nazi-propaganda van de NSDAP houdt de bevolking voortdurend voor dat criminaliteit, seksueel geweld en moordenaars het product zijn van ‘minderwaardige rassen’ en politieke vijanden zoals communisten. Het past niet in dit plaatje dat een Arische familieman die lid is van de NSDAP de seriemoordenaar en verkrachter van München en omgeving is. Het nazi-regime, dat net Polen is binnengetrokken en een oorlog is gestart, wil rust en orde aan het thuisfront. Nieuws over Het Beest van Aubing kan paniek veroorzaken en dat moet worden voorkomen. 

Hoewel het ministerie van Propaganda de kranten verbiedt om over de zaak te schrijven, kan men niet voorkomen dat mensen er onderling over praten. Johann Eichhorn is in januari 1939 op heterdaad betrapt door burgers toen hij een 12-jarig meisje aanviel. Die omstanders weten wat ze gezien hebben. Het nieuws dat hij nu voor de rechter staat verspreidt zich als een lopend vuurtje door heel München. Daardoor staan er alsnog honderden burgers voor het gerechtsgebouw om een glimp op te vangen van de man die de omgeving ruim tien jaar geterroriseerd heeft. 

In de rechtszaal zijn alleen Johann Eichhorn, zijn advocaat, de officier van Justitie, de rechter en een aantal getuigen aanwezig. Zijn celgenoot aan wie hij de moorden bekende vertelt zijn verhaal. Ook een aantal vrouwen, die door Johann zijn verkracht spreken over wat hen is overkomen. Johann hoort alles uitdrukkingsloos aan. Binnen een dag worden de vijf moorden en 90 verkrachtingen besproken. De vele gevonden kledingstukken van overvallen vrouwen liggen tentoon gespreid voor de lege rechtszaal, net als de fiets van Maria Jörg. Een dag later doet de rechter uitspraak: Johann Eichhorn wordt schuldig bevonden aan vier moorden, één keer doodslag en 90 verkrachtingen. Bij de dood van zijn eerste slachtoffer Katharina Schätzl kan niet bewezen worden dat hij met voorbedachte rade heeft gehandeld. De rechter vergelijkt hem met Fritz Haarmann en Peter Kürten die een paar jaar geleden werden veroordeeld voor meerdere moorden. Ook Johann krijgt de doodstraf. 

Hij wordt overgebracht naar de dodencel van de Stadelheim gevangenis. Daar schrijft hij een afscheidsbrief aan zijn ouders en kinderen. Johann zit precies één dag in de dodencel. De volgende ochtend vroeg, op 1 december 1939 wordt hij in de vroege ochtend geëxecuteerd met de guillotine. Johann Eichhorn wordt 33 jaar oud. 

Aanbevolen

Onderstaande documentaire geeft een goed beeld van het leven van Johann Eichhorn.