Naam: Robert Christian Boes Hansen

Bijnaam: The Butcher Baker

Geboren: 15 februari 1939, Estherville Iowa

Overleden: 21 augustus 2014

Aantal moorden: 17-37

Straf: 461 jaar gevangenisstraf

Jeugd

Robert Christian Boes Hansen, ook wel Bob genoemd, wordt geboren op 15 februari 1939 in Estherville Iowa. Zijn ouders Edna en Christian hebben daar een bakkerij. Christian denkt, dat hij in Californië gouden bergen kan verdienen als hij daar een bakkerij begint. Dus verhuizen ze met zijn drieën daar naartoe. Dit blijkt geen succes. In 1949, als Robert tien is, verhuizen ze terug naar Iowa, naar Pocahontas. Het is een klein dorp met zo’n 2000 inwoners. Daar openen ze weer een bakkerij en nu gaat het wel goed. 

Robert is een verlegen gevoelig jochie. Hij heeft moeite met de verhuizing en om weer nieuwe vrienden te maken. Daar komt nog bij dat hij al jong erg last heeft van acne en erg stottert. Op school wordt hij hier constant mee gepest. Hij kan zich niet verweren, omdat hij moeilijk uit zijn woorden kan komen. Robert kan niet anders dan zijn woede inslikken. Hij trekt zich steeds meer in zichzelf terug.

Zijn dominante strenggelovige vader maakt het er niet makkelijker op. Volgens hem kan zijn zoon alles overwinnen, als hij maar genoeg discipline heeft, hard werkt en genoeg bidt. Hij stuurt hem niet naar een logopedist, maar is ervan overtuigd, dat zijn zoon zijn stotteren kan overwinnen door hard in de bakkerij te werken en veel te praten met klanten. Robert doet zijn best, maar het stotteren wordt alleen maar erger. Hij heeft het gevoel dat hij zijn vader teleurstelt. Het wordt voor hem steeds lastiger om sociale contacten aan te gaan, waardoor hij zich afgesloten voelt van anderen en boos wordt op de wereld. 

In zijn puberteit ziet hij zijn leeftijdsgenoten daten met meisjes. Robert probeert het ook, maar wordt afgewezen en uitgelachen. Hij wil zo snel mogelijk weg uit Iowa. Direct na zijn middelbare school gaat hij in dienst. Hij is gestationeerd in Fort Dix in New Jersey. Als hij ’s avonds vrij is, gaat hij met andere militairen naar nachtclubs. Daar heeft hij zijn eerste seksuele ervaring. Dit is met een sekswerker. Hij vindt het makkelijker om een sekswerker aan te spreken, dan willekeurige andere meisjes van zijn leeftijd. Ze zijn aardig tegen hem, wat hem zelfvertrouwen geeft. Hierdoor krijgt het zijn stotteren iets meer onder controle. Bovendien durft hij een sekswerker diensten in bed te vragen, die hij nooit aan een toekomstige vriendin zou durven vragen. 

Na anderhalf jaar zit zijn diensttijd erop en gaat hij terug naar Pocahontas. Hij gaat op zichzelf wonen en werkt bij zijn vader in de bakkerij. In 1960 krijgt hij een vriendin, Feeby. Net als Robert is zij verlegen en vaak op zichzelf, dus ze lijken voor elkaar gemaakt. Na een paar maanden gedate te hebben trouwen ze. 

In zijn vrije tijd is hij een drill instructeur bij de plaatselijke junior politie. Dit zijn jongeren tussen de 12 en 18 jaar die worden getraind in EHBO en wetshandhaving. Robert geniet ervan om de jongens van alles te leren, vooral als het gaat om wapens. Hij is bij hen meer op zijn gemak, dan bij volwassenen. Door hen voelt hij zich niet geïntimideerd. Hij deelt zelfs zijn frustraties uit zijn jeugd. Hoe hij gepest werd door de jongens op de middelbare school en afgewezen door de meisjes. Op een dag vertelt hij tegen één van de jongens van de junior politieschool, dat hij wraak wil nemen hiervoor. Hij wil de garage waar de schoolbussen in staan in brand steken en kijken of hij ermee weg kan komen.

Misdaden

Op 7 december 1960 neemt hij deze jongen ‘ s nachts mee om zijn plan uit te voeren. Bij de garage staat de jongen op de uitkijk, terwijl Robert benzine over de schuur sprenkelt. Niet lang daarna ontstaat er een enorme brand. Buren bellen de brandweer, maar dan zijn Robert en zijn compagnon al gevlucht. De garage, inclusief schoolbussen brandt helemaal af. 

Maandenlang komt Robert ermee weg. Hij voelt zich onaantastbaar. Maar de jongen die voor hem op de uitkijk heeft gestaan, kan niet leven met zijn schuldgevoel. Drie maanden later belt hij de politie en biecht alles op. Robert wordt opgepakt. Om een zwaardere straf te voorkomen bekent hij de brand. Hij wordt veroordeeld tot drie jaar gevangenisstraf en overgebracht naar de Anamosa State Penitentiary. Zijn vrouw Feeby vraagt direct de scheiding aan. 

Tijdens zijn verblijf in de gevangenis heeft hij meerdere gesprekken met een psychiater. Robert voelt zich vertrouwd bij hem en vertelt hem alles. Hij zegt dat hij wraak wil nemen op iedereen die hem ooit pijn heeft gedaan. De psychiater diagnostiseert hem met een kinderlijke persoonlijkheid. Door de vernederingen in zijn jeugd en daarin geen steun vinden bij zijn ouders heeft ervoor gezorgd, dat hij zijn kinderlijke manier van met frustraties omgaan nooit is ontgroeid. Dan komt Robert erachter, dat de psychiater alles wat hij heeft verteld heeft doorgegeven aan zijn ex-vrouw en ouders. Hij stopt direct met de therapie. Om zo snel mogelijk vrij te komen, gedraagt hij zich als een modelgevangene. Hij leert medegevangenen lezen en schrijven en helpt het personeel van de gevangenis waar hij kan. Robert krijgt de mogelijkheid om spraaklessen te nemen en dat werpt zijn vruchten af. Zijn stotteren is significant afgenomen. 

In mei 1963 wordt Robert vervroegd vrijgelaten wegens goed gedrag. Hij trekt in bij zijn ouders, die inmiddels verhuisd zijn naar Minnesota. Na de arrestatie van hun zoon werden ze met de nek aangekeken in het dorp en besloten te verhuizen. Omdat hun zoon wegens goed gedrag was vrijgelaten geven ze hem nog een kans. 

In de zomer van dat jaar ontmoet de inmiddels 24-jarige Robert Darla Henrichsen. Darla is  een 20-jarige studente die een opleiding volgt om lerares te worden. Ze is een toegewijd christen. Als Robert haar vertelt over zijn onzekerheden in zijn jeugd valt ze als een blok voor hem. Ze heeft het idee, dat zij zijn reddende engel kan zijn. Tijdens de zomer brengen ze alle vrije tijd die ze hebben met elkaar door. In de herfst trouwen ze en gaan op een trailerpark in Bloomington Minnesota wonen. Terwijl Darla haar studie volgt gaat Robert aan de slag in een bakkerij. Robert is geliefd bij zijn collega’s, hij is een harde werker met veel kennis. Een jaar later wordt hij door zijn baas betrapt, terwijl hij geld steelt uit een kluis in de bakkerij. Hij wordt op staande voet ontslagen. Het lijkt hem niet te deren. Een week later heeft hij al een baan in een andere bakkerij. Maar ook daar wordt hij al snel betrapt op diefstal en ontslagen. 

Robert wil opnieuw beginnen, het liefst in een omgeving waar hij zijn grote passie kan uitvoeren: jagen. Samen met Darla verhuist hij in 1967 naar Anchorage Alaska. Robert gaat aan de slag in een bakkerij en Darla krijgt een baan als lerares op een lagere school. Ze zijn al snel geïntegreerd in hun nieuwe omgeving. Darla doet vrijwilligerswerk voor de kerk en Robert maakt nieuwe vrienden op de boogschietvereniging. In de jaren erna krijgen ze twee kinderen. Darla is een toegewijd moeder, maar Robert is weinig thuis. Hij werkt veel en als hij wel vrij is gaat hij op jacht met zijn vrienden. Darla vindt het prima. In haar ogen zorgt een vrouw voor de kinderen én hoort een vrouw ervoor zorgen, dat het haar man aan niets ontbreekt. Ze vraagt dan ook nooit waar haar man naartoe gaat als hij ’s avonds weer eens niet thuis is. 

Robert is niet altijd aan het jagen. Sterker nog, het meeste van zijn vrije tijd brengt hij door in de rosse buurt van Anchorage. Hij gaat naar nachtclubs om naar erotische danseressen te kijken of pikt sekswerkers op om zich oraal te laten bevredigen. Iets wat hij zijn vrouw nooit zou durven vragen om te doen.

In november 1971 rijdt Robert door Anchorage als zijn blik wordt getrokken naar een vrouw die naast hem rijdt. Zij glimlacht beleefd naar hem, wat door Robert wordt geïnterpreteerd als een uitnodiging. De 18-jarige Suzy rijdt naar huis, maar heeft niet door dat ze achtervolgd wordt. Eenmaal thuis wordt er op haar deur geklopt. Als ze opent doet, vraagt Robert haar mee op date. Suzy weigert en sluit de deur weer. Robert is woest, hij wordt weer afgewezen door een vrouw. Dat pikt hij niet, hij wil haar respect. In de week erna volgt hij haar elke dag om haar routine te leren kennen. Hij weet dat ze elke ochtend rond 5 uur naar haar werkt vertrekt dus Robert wacht in de parkeergarage. Met een pistool in zijn hand. Als ze aan komt lopen gaat hij naar haar toe en zet een pistool op haar hoofd. Suzy begint te gillen. Robert sist haar toe dat ze haar bek moet houden. Anders schiet hij haar kop eraf. Dan rijdt er een buurvrouw langs en vraagt aan Suzy of alles goed gaat. Als ze geen antwoord krijgt, belt ze meteen de politie. Niet veel later hoort Robert de sirenes. Hij stopt zijn pistool in zijn broekband en rent weg. Dat mag niet baten, hij wordt opgepakt. Tijdens het verhoor zegt hij zich niets te herinneren en vaker last heeft van black outs. Hij voegt eraan toe, dat als blijkt dat hij wel betrokken is, dat hij hulp nodig heeft. Hij mag zijn rechtszaak in vrijheid afwachten. 

In december 1971 rijdt hij weer door de rosse buurt van Anchorage. Hij ziet een dame lopen, die als erotisch danseres in één van de vele nachtclubs werkt. Hij spreekt haar aan, maar ze wimpelt hem af. Robert probeert het nog eens, maar vangt weer bot. Dat pikt hij niet. Onder bedreiging van een pistool sleurt hij haar mee zijn auto in. Hij bindt haar polsen vast met schoenveters en rijdt de stad uit. Tijdens het rijden staart hij naar haar borsten. Beleefd vraagt hij haar of hij misschien haar bh uit mag doen. De dame is verbaasd door zijn beleefdheid en stelt een compromis voor. Omdat de bh heel duur is, wil ze hem wel uitdoen, maar dan liever zelf. Dat vindt hij goed, als ze ook de rest van haar kleding uittrekt. Terwijl de dame naakt naast hem in de auto zit, rijdt hij zo 100 kilometer verder de stad uit. Hij neemt haar mee naar een motel, waar hij haar vastbindt aan het bed. Daar verkracht hij haar meerdere malen. Na een paar uur zet hij haar weer in de auto en rijdt de bossen in. Het is winter in Alaska, dus het is steenkoud en overal ligt sneeuw. Robert zet een pistool op haar hoofd en dwingt haar de auto uit. De vrouw smeekt hem haar niet achter te laten hier en haar leven te sparen. Ze belooft, dat ze geen aangifte zal doen, als hij haar maar niet vermoordt. Ze zegt dat ze sowieso een hekel heeft aan agenten. Als hij een foto maakt van haar rijbewijs kan hij haar altijd terugvinden. Zo heeft hij de verzekering, dat ze niet naar de politie zal gaan. Robert besluit haar te geloven en rijdt haar terug naar Anchorage. 

Drie dagen later op de avond van 22 december rijdt Robert door Anchorage. Dit keer niet door de rosse buurt, maar in een woonwijk. Daar ziet hij een meisje lopen. Het is de 18-jarige Celia van Zanten. Celia gaat nog even snel naar de supermarkt. Ze moet zo babyzitten en wil iets lekkers om de avond door te komen. Robert trekt haar zijn auto in, bindt haar vast en bedreigt haar met een pistool. Hij rijdt met haar naar Chugach State Park, ten oosten van Anchorage. Eenmaal daar haalt hij haar uit de auto en verkracht haar. Hij bewerkt haar borst met een mes en martelt haar langdurig. Als Robert even een moment niet oplet, weet Celia te vluchten. Maar ze is halfnaakt, vastgebonden en bont en blauw. Ze weet zich te verstoppen tussen de struiken, wachtend tot haar aanvaller weg is. Robert zoekt haar nog een tijdje, maar geeft uiteindelijk op en rijdt terug naar Anchorage. Celia is opgelucht. Ze probeert de doorgaande weg te bereiken, maar dat gaat moeilijk. Overal ligt sneeuw en haar polsen zijn vastgebonden. Al rennend valt ze naar beneden, van een klif af. Het lukt haar niet meer om naar boven te klimmen. Drie dagen later wordt ze gevonden door een paar jagers. Ze is doodgevroren. 

De vondst van Celia wordt breed uitgemeten in de pers. Robert maakt zich geen zorgen. Niemand heeft hen samen gezien. Hij leeft zijn normale burgerleventje als bakker, vader en trouwe kerkganger. Niet alleen Robert hoort over het nieuws van Celia, ook de dame die drie dagen eerder door Robert werd ontvoerd. Zij is ervan overtuigd, dat Robert verantwoordelijk is voor de dood van Celia. Ze gaat naar de politie en doet alsnog aangifte van haar ontvoering. Ze pikt zijn foto er meteen uit, waardoor de politie weet, dat het gaat om Robert Hansen. Ze zegt erbij, dat als er ooit meisjes verdwijnen of worden vermoord dat ze op hém moeten letten. 

Robert wordt nog diezelfde dag gearresteerd voor de ontvoering. Hij is nog in afwachting van zijn proces voor de stalking en bedreiging van Suzy, de vrouw die hij opwachtte in de parkeergarage. Tijdens de rechtszaak weet Robert een deal te sluiten. Als hij de bedreiging van Suzy bekent, wordt zijn zaak tegen de andere dame geseponeerd. Hij krijgt vijf jaar gevangenisstraf, maar kan bij goed gedrag eerder vrijkomen. Dit lukt hem al na een half jaar. Hij gaat naar een halfway-house en in november 1972 is hij al weer een vrij man. 

Na zijn vrijlating gedraagt hij zich voorbeeldig. Hij pakt zijn werk als bakker weer op, is vaker thuis bij zijn vrouw en kinderen en haalt de banden met zijn vrienden, buren en kerkgenoten meer aan. Zo gaat hij regelmatig jagen in de bossen en hij haalt zijn vliegbrevet. Hij neemt zijn jachtmaatjes mee om in een klein vliegtuigje boven de bossen in Alaska te vliegen en vanuit het vliegtuig op dieren te jagen. Het geeft hem een gevoel van macht en controle. 

Niemand in zijn omgeving verwacht dan ook dat hij een dubbelleven leidt. Er verdwijnen steeds meer vrouwen in en rondom Anchorage, maar niemand heeft ook maar enig vermoeden dat hij hier een hand in heeft. Eén van de vrouwen die verdwijnt is de 24-jarige Joanna Messina. Robert en Joanna ontmoeten elkaar op 19 mei 1980 in Seward, een dorp aan de kust van Alaska. Robert vraagt haar mee uit eten en heeft het idee, dat hij een date met haar heeft. Na het etentje biedt Joanna hem geld aan om seks met hem te hebben. Dit is tegen het zere been van Robert. Hij denkt een date te hebben, niet betaalde seks. Hij neemt haar mee in zijn auto en rijdt naar een afgelegen gebied in het Chugach State Park. Als ze het afgelegen gebied inrijden raakt Joanna in paniek. Ze heeft in de gaten, dat ze in gevaar is. Zodra Robert iets zachter rijdt, springt ze de auto uit en rent weg. Robert rent haar achterna en heeft haar al snel te pakken. Hij slaat haar met zijn revolver tegen het hoofd, waardoor Joanna haar evenwicht verliest en valt. Nog voordat ze op kan staan schiet hij haar dood. Hij begraaft haar in een ondiep graf. Daar wordt haar lichaam twee maanden later op 8 juli 1980. 

Twee weken later op 21 juli 1980 wordt in het noorden van het Chugach State Park in de buurt van het inheemse dorp Eklutna nog een lichaam gevonden. Ook deze vrouw is vermoord. Het is de politie duidelijk, dat deze vrouw hier al langer begaven ligt, misschien al wel zo’n tien jaar. Ze zien dat ze door een misdrijf om het leven is gekomen, maar hebben geen idee wie deze vrouw is. Ze geven haar de naam Eklutna Annie. 

In het jaar erna vermoordt Robert nog twee vrouwen. Dat is niet zijn enige misdrijf. In 1981 licht hij de verzekering op. Hij zegt dat er bij hem thuis is ingebroken en dat er voor tienduizenden dollars aan jachttrofeeën en andere waardevolle spullen is gestolen. Er is nooit een dader gevonden voor de inbraak, maar hij ontvangt wel het verzekeringsgeld. Hiervan koopt hij zijn eigen bakkerij én een klein vliegtuigje, een Piper PA 18 Super Cub. 

Hij gaat gewoon door met moorden. Op 22 december 1981 vermoordt hij Andrea Altiery, het meisje met het kettinkje met een vis als hangertje. In de jaren erna volgen de moorden zich in rap tempo op. Binnen twee jaar vermoordt hij nog eens acht vrouwen.

Arrestatie en rechtszaak

Dan is het 13 augustus 1982. Twee politieagenten buiten dienst zijn aan het jagen in de bossen van de Matanuska-Susitna Vallei, zo’n 30 kilometer boven Anchorage. Terwijl ze door de bossen struinen vinden ze in de buurt van rivier de Knik in een ondiep graf menselijke resten. Ze weten dat ze de crime-scene onberoerd moeten laten en gaan direct naar huis om de politie te waarschuwen. De volgende dag gaat een technisch rechercheteam van de Alaska Troopers naar de plek om onderzoek te doen. Dit gebied valt onder de staatspolitie. Naast het lichaam liggen drie kogels van een .223 Ruger Mini-14 jachtgeweer. Opmerkelijk is, dat er geen kogelgaten in haar kleding zitten. Dit suggereert, dat ze naakt was toen ze is neergeschoten en dat ze na haar dood weer is aangekleed. Later zal uit de gebitsgegevens blijken dat het gaat om de 23-jarige Sherry Morrow. 

Zo’n negen maanden eerder op 17 november 1981 vertelde Sherry aan vrienden, dat ze een aanbod heeft gekregen voor een fotoshoot door een professioneel fotograaf. Ze zou $300,- krijgen als ze zou poseren voor een aantal naaktfoto’s. Sinds die tijd is ze niet meer gezien. Ze wordt een dag later door haar vriend als vermist opgegeven. 

De politie vertelt het slechte nieuws aan haar vriend. Hij bevestigt dat dit de kleding was, die Sherry droeg toen ze op pad ging. Waarschijnlijk is ze vlak na haar verdwijning vermoord. Dit geeft de moordenaar lang de tijd om zijn sporen te wissen, waardoor het bijna onmogelijk is om hem te vinden. 

In het jaar erna worden meer lichamen van overleden vrouwen gevonden. Dit is niet ongebruikelijk in Alaska. Zo twee à drie keer per jaar wordt er een lichaam gevonden, vaak van iemand die is verdwaald en doodgevroren in de  wildernis. Maar de lichamen van deze gevonden vrouwen vertellen een ander verhaal. 

Op 2 september 1983 worden er bij de aanleg van een nieuwe weg skeletresten gevonden door wegenbouwers. Dit is niet ver van de plek waar Sherry Morrow werd gevonden een jaar eerder. Tot voor kort was dit gebied slecht bereikbaar. Je kon er alleen maar komen per boot of vliegtuig. Ze wordt geïdentificeerd als de 30-jarige Paula Goulding. Paula was een secretaresse, die verhuisd was van Hawaï naar Alaska. Eenmaal in Alaska ging ze aan de slag als erotisch danseres. Naast haar lichaam wordt een .223 kaliber kogel gevonden. 

Er zijn veel overeenkomsten tussen Sherry Morrow en Paula Goulding. Beiden zijn erotisch danseres in Anchorage, beide dames zijn vermoord door een .223 kaliber jachtgeweer, ze zijn allebei naakt doodgeschoten en daarna aangekleed en beide vrouwen werden gevonden in een ondiep graf dichtbij rivier de Knik. De politie denkt aan een seriemoordenaar. Ze kijken of er meer vermiste vrouwen zijn, die in hetzelfde profiel passen. Er worden meer erotisch danseressen vermist, maar zij hebben nooit de aandacht getrokken van de politie. Als volwassene mag je gaan waar je wilt, dus wie weet zijn ze op een vliegtuig gestapt en elders gaan wonen. Tussen 1980 en 1983 zijn twaalf vrouwen als vermist opgegeven met hetzelfde profiel als Sherry en Paula.  

De politie van Alaska stuurt de gegevens van beide moorden naar de FBI in Washington DC. Uit ballistisch onderzoek blijkt, dat beide kogels uit hetzelfde jachtgeweer komen. Ondertussen maakt een profiler van de FBI een profiel van de gezochte seriemoordenaar. Volgens hen is hij gewaardeerd lid van de community, waarschijnlijk een zakenman met een eigen bedrijf. Hij zou een ervaren jager kunnen zijn, een laag zelfbeeld hebben, vaak afgewezen zijn door vrouwen en wellicht souvenirs van elke moord bewaren. Het zou kunnen zijn dat hij stottert, lispelt of een ander spraakgebrek heeft. 

Op 13 juni 1983 ziet een automobilist een halfnaakt meisje met handboeien om over een highway rennen, net buiten Anchorage. Ze lijkt in paniek gevlucht te zijn. Hij stopt en neemt haar mee. Ze vraagt hem haar af te zetten bij het Mush Inn motel. Nadat hij dat gedaan heeft belt hij voor de zekerheid de politie om het incident te melden. Als de politie van Anchorage aankomt bij het Mush Inn motel blijkt dat het meisje een taxi heeft genomen naar het Big Timber Motel. Daar vindt de politie haar in kamer 110. Ze is nog steeds halfnaakt en geboeid. Het is de 17-jarige Cindy Paulson. De politie doet haar handboeien af en ze proberen haar op haar gemak te stellen. Op het bureau vertelt ze haar verhaal. 

Ze vertelt dat ze was aangesproken door een man. Hij bood haar $300,- voor orale seks. Hij was zo’n 1.80 meter en zag er slordig en vies uit. Hij droeg een bril en stotterde een beetje. Niet het type waar je bang van zou worden. Maar zodra ze zijn auto instapte boeide hij haar en zette een pistool op haar hoofd. Ze reden naar zijn huis en hij trok haar naar binnen. Het huis stond vol met opgezette dieren, waarschijnlijk jachttrofeeën. Ze wordt vastgebonden en hij kleedt haar uit. Daarna wordt ze urenlang gemarteld en verkracht. Cindy is doodsbang. De man doet een dutje en als hij wakker wordt, neemt hij haar weer mee in zijn auto. Cindy hoopt even dat hij haar vrij zal laten, maar hij heeft andere plannen. Hij vertelt dat hij meeneemt naar zijn jachthut in de wildernis en dat ze het niet in haar hoofd moet halen om te vluchten of de politie te bellen. Dan zou hij haar en de omstanders vermoorden. De politie zou haar niet geloven. Hij is een gewaardeerd zakenman en zij maar een onnozel kind. Hij zegt, dat hij ook al een alibi heeft, dat een vriend voor hem zou liegen. Ze rijden naar vliegveld Merrill Field. Terwijl zij geboeid in zijn auto blijft zitten, is hij bezig een klein vliegtuigje klaar te maken. Als hij even met de rug naar de auto toestaat, ziet ze de kans om te vluchten. En zo komt ze dus halfnaakt rennend op de highway terecht.

De politie brengt haar naar het ziekenhuis voor onderzoek. Onderweg daar naartoe staat Cindy erop hen te laten zien om welk vliegtuig het ging. Ze wijst naar een Piper PA-18 Super Cub, een eenmotorig vliegtuig met twee zitplaatsen. Op het vliegveld worden ze aangesproken door een beveiligingsmedewerker. Hij kan bevestigen dat op dit vliegveld inderdaad de auto stond, die Cindy had beschreven. De beveiliger heeft zelfs het kenteken van deze auto opgeschreven. Het kenteken staat op naam van Robert Hansen. Als ze hem aanspreken heeft Robert een heel ander verhaal te vertellen. Hij zegt, dat hij de hele avond bij een vriend thuis is geweest een stoel van zijn vliegtuig te repareren. Daarna is hij doorgereden naar een andere vriend en van daaruit is hij naar het vliegveld gereden om de stoel in zijn vliegtuig monteren. De politie mag zijn huis doorzoeken. Het huis ziet er precies zo uit, als Cindy beschreef, maar ze vinden geen enkel bewijs van marteling of verkrachting. De politie van Anchorage sluiten de zaak. 

Voor de zekerheid kijken ze of hij een crimineel verleden heeft. Daar vinden ze, dat hij jaren geleden vastgezeten heeft voor ontvoering en verkrachting. Iets wat precies past bij de zaak van Cindy. En iets wat ook zou passen bij de seriemoordenaar die ze zoeken. De zaak van Cindy is gesloten, maar ze geven hun bevindingen wel door aan de Alaska Troopers van de staatspolitie, die de de zaak rondom de vermoedelijke seriemoordenaar behandelen. Als zij zijn criminele verleden vergelijken met het profiel dat de FBI heeft opgesteld van de man die ze zoeken, wordt Robert Hansen hun hoofdverdachte. Ze hebben echter alleen vermoedens. Ze besluiten Cindy Paulson te vragen of ze zich nog meer kan herinneren. Zij beschrijft het wapen dat hij gebruikte om haar te bedreigen. 

Op basis van het criminele verleden van Robert, het FBI profiel en het verhaal van Cindy Paulson krijgt de politie een huiszoekingsbevel. De huiszoeking vindt plaats op 27 oktober 1983 in zijn woning, vliegtuig en bakkerij. De rechercheurs krijgen de opdracht vooral te letten op het geweer waarmee Sherry Morrow en Paula Goulding zijn vermoord en op het pistool, waarmee Cindy Paulson is bedreigd. Ook moeten ze zoeken naar eventuele trofeeën, zoals sieraden of kleding die hij van slachtoffers kan hebben meegenomen. In zijn vliegtuig en bakkerij vinden ze niets. Bij zijn huis hebben ze meer geluk. Achter het hoofdeinde van zijn bed vinden ze een plattegrond van de omgeving, waarop 37 kruisjes als markering opstaan. Twee van deze kruisjes komen overeen met de plekken waar Sherry en Paula zijn gevonden. Op zolder vinden ze verstopt onder isolatiemateriaal wapens. Er worden twee .223 geweren gevonden en een pistool, dat overeenkomt met de beschrijving die Cindy Paulson gaf. Als ze verder zoeken vinden ze een groot aantal sieraden. Bij deze sieraden bevindt zich ook heet kettinkje van Paula. 

Als de rechercheurs het huis verlaten en de in beslag genomen spullen in hun auto laden, komt een buurvrouw kijken wat er aan de hand is. Als de buurvrouw ziet, dat het om de woning van Robert gaat, vertelt ze spontaan, dat haar man hem een tijd terug een vals alibi heeft verschaft. Dat was tijdens de ontvoering van Cindy Paulson. Haar man belt later zelf naar de politie om zijn statement van destijds in te trekken.

Tegelijk met de huiszoeking wordt Robert opgepakt voor verhoor. In de verhoorkamer heeft de politie foto’s aan de muur gehangen van slachtoffers, in de hoop dat hij daardoor van zijn apropos zal raken. Daarnaast hangen een kaart en foto’s van de vindplaatsen van de lichamen. Robert ontkent ooit één van de meisjes te hebben ontmoet van de foto’s die op de muur hangen. Het enige wat hij toegeeft is, dat hij af en toe gebruik maakte van de diensten van sekswerkers. 

De rechercheurs die hem verhoren krijgen van het team dat de huiszoeking doet te horen, dat het wapen dat gebruikt werd bij Cindy’s ontvoering is gevonden en dat er een vals alibi is opgegeven. Dit is genoeg om Robert te arresteren voor de haar ontvoering. Dit geeft hen de tijd om een zaak tegen hem op te bouwen over de moorden. 

Een paar weken later bekent Robert dat hij de seriemoordenaar is die ze zoeken. Hij sluit een deal met justitie. Hij zal vier moorden bekennen en de recherche helpen bij het vinden van de lichamen van andere slachtoffers. In ruil daarvoor wil hij dat er geen publiciteit komt en dat zijn familie met rust wordt gelaten. En hij wil zijn straf uitzitten in een gevangenis buiten Alaska. De moorden waar hij officieel van wordt beschuldigd zijn die op Sherry Morrow, Joanna Messina, Eklutna Annie en Paula Goulding. Hij werd ook beschuldigd van de ontvoering en verkrachting van Cindy Paulson.

Op 27 februari 1984 wordt Robert Hansen veroordeeld voor de vier moorden en de ontvoering. Hij krijgt 461 jaar gevangenisstraf en levenslang zonder de kans op vervroegde vrijlating. 

Na zijn veroordeling helpt hij rechercheurs de lichamen te vinden, die werden gerepresenteerd door de kruisjes op zijn plattegrond. In totaal worden dertien lichamen teruggevonden. Het lichaam van Andrea Altiery is nooit teruggevonden. Wel is haar kettinkje met de hanger van een vis gevonden in het huis van Robert. Hij heeft zeventien moorden bekend, maar de politie denkt, dat het er meer moeten zijn. 

Robert Hansen sterft op 21 augustus 2014 op 75 jarige leeftijd in het ziekenhuis na langdurige gezondheidsklachten.

Zes jaar na zijn dood gaat de politie op zoek naar de identiteit van zijn eerste slachtoffer, die de naam Eklutna Annie kreeg. Robert heeft toegegeven haar te hebben vermoord, maar kan maar weinig informatie over haar verschaffen. Waarschijnlijk was ze een sekswerker of erotisch danseres, die hij oppikte in de rosse buurt van Anchorage. Volgens hem was dit in 1971. Als ze bij hem in de auto stapt richt hij een pistool op haar en zegt haar dat er niets zal gebeuren als ze doet wat hij zegt. Ze weet te ontsnappen door de auto uit te springen. Hij rent haar achterna en kan haar bij haar haren pakken. Hij gooit haar op de grond en ze smeekt om haar niet te vermoorden. Robert pakt een mes en vermoordt haar. 

Haar lichaam werd op 21 juli 1980 ontdekt in een ondiep graf in Eklutna. Eklutna is een inheems dorp in het Chugach State Park met zo’n 70 bewoners en ligt 40 kilometer ten noordoosten van Anchorage. In 2020 heeft de politie een reconstructie van haar gezicht gemaakt in de hoop dat nabestaanden haar zullen herkennen en ze alsnog haar identiteit terugkrijgt. 

Aanbevolen

In onderstaande documentaire en onze podcast wordt het leven en de zoektocht en arrestatie van Robert Hansen goed weergegeven.