Naam: Alejandro Henriquez

Geboren: 1961, New York City

Aantal moorden: 3-6+

Straf: 75 jaar gevangenisstraf

Jeugd

Alejandro Henriquez wordt in 1961 geboren in The Bronx in New York City. Zijn ouders zijn beiden migranten uit Puerto Rico en hebben al kinderen uit een vorig huwelijk. Alex is de jongste van in totaal zeven kinderen, waarvan de jongste drie dezelfde ouders hebben. Zijn vader heeft een eigen kapperszaak in The Bronx en zijn moeder werkt als polijster van juwelen in het chique jewelry district van Manhattan.  

Hoewel Puerto Ricanen wettelijk Amerikanen zijn, worden ze op het vasteland door de brede samenleving vaak ten onrechte als ‘buitenlandse immigranten’ behandeld. Veel Amerikanen weten simpelweg niet dat Puerto Rico een Amerikaans territorium is. Dit leidt tot een gevoel van uitsluiting: ze hebben de plichten en papieren van een Amerikaanse burger, maar ervaren in de praktijk vaak dezelfde barrières, xenofobie en discriminatie als migranten uit Latijns-Amerika. De migratie naar steden zoals New York wordt gedreven door de zoektocht naar economische stabiliteit en een beter leven. Toch leeft een aanzienlijk deel van de Puerto Ricaanse gemeenschap nog altijd aan de onderkant van de Amerikaanse samenleving. Statistisch gezien behoort de Puerto Ricaanse gemeenschap op het vasteland tot de armere etniciteiten in de VS, met armoedecijfers die vaak rond de 25% schommelen. Velen zijn ingestroomd in laagbetaald fabriekswerk, de agrarische sector of de dienstensector. Hoewel de middenklasse groeit, blijft de toegang tot kwalitatief onderwijs, vermogensopbouw zoals eigenwoningbezit en goedbetaalde banen een uitdaging. Zich waarmaken betekent voor veel Puerto Ricanen ook het navigeren door een identiteitscrisis, die ook wel ghost citizenship wordt genoemd. Op het Amerikaanse vasteland worden hun taal Spaans en cultuur vaak als vreemd of minderwaardig gezien. Ondanks deze barrières kenmerkt de gemeenschap zich door een enorme culturele veerkracht. Het waarmaken in de VS gaat voor hen dan ook niet over het volledig uitwissen van hun achtergrond, maar over het opeisen van hun plek als Boricuas: trots Amerikaans én onvoorwaardelijk Puerto Ricaans.

Alex groeit op in de wijk Hunts Point in het zuiden van The Bronx. Daar woont het grote gezin in een appartementencomplex. Hoewel het gezin met zeven kinderen groot is, is er dankzij de twee inkomens van zijn hardwerkende ouders geen sprake van armoede. Zijn ouders kiezen ervoor om Alex naar een strenge privé-parochieschool te sturen om hem weg te houden van de bendes, die in Hunts Point in grote getale aanwezig zijn op openbare scholen. 

In de jaren 60 wordt dwars door The Bronx de Cross Bronx Expressway aangelegd, een grote snelweg die de wijk verdeeld in noord en zuid. Hunts Point ligt in het zuiden van de Bronx. Gezinnen uit de middenklasse verlaten het zuiden van The Bronx vanwege de bouw van deze snelweg. Het wordt ook wel de White Flight genoemd. De oorspronkelijke Joodse, Ierse en Italiaanse middenklasse trekt massaal weg naar de buitenwijken. Hun eengezinswoningen worden vervangen door volkshuisvestingsprojecten, die voornamelijk bestaan uit hoge flats van slechte kwaliteit, die dicht op elkaar staan. Hierin komen voornamelijk arme gezinnen, wat leidt tot een toename van jeugddelinquentie. De wijk verandert van een gezellige gemêleerde wijk in een wijk waarin criminaliteit en bendegeweld een steeds grotere rol krijgen. In de wijk wonen vooral zwarte Amerikanen en migranten uit Puerto Rico. 

Hunts Point wordt het epicentrum van de beruchte Bronx-branden. Huisjesmelkers en malafide pandjesbazen laten hun gebouwen bewust verloederen of steken ze zelf in de brand om het verzekeringsgeld op te strijken. Soms woeden er meer dan 40 branden per dag in de wijk. Het is zo onleefbaar dat bijna twee derde van de bevolking, zo’n 60.000 bewoners de wijk ontvlucht in de jaren 70. Tegelijk bezuinigt de overheid flink op politie en brandweer. De straten worden geregeerd door gewelddadige jeugdbendes, zoals de Savage Skulls en Black Spades, drugsverslaving en openlijke prostitutie. De strijd om de drugsmarkt zorgt voor een explosie van moorden en extreem vuurwapengeweld. Hunts Point krijgt een nationale reputatie als de red light district van New York. 

Alex groeit op in deze buurt, waarin status belangrijk. Deze status is vooral uiterlijk vertoon van mooie auto’s en dure sieraden. Hoewel hij hier op de strenge katholieke privé-school weinig van meekrijgt, ziet hij dit wel overal op straat. Hij maakt nooit deel uit van één van de vele straatbendes, maar belandt wel in de kleine criminaliteit. Alex begint zich steeds meer af te zetten tegen zijn strenge leraren en stopt voortijdig met de middelbare school. 

Alex woont tegen die tijd alleen nog met zijn vader Alejandro sr in het appartement. Zijn broers en zussen zijn allemaal het huis uit en zijn moeder is teruggekeerd naar Puerto Rico. Hierdoor heeft hij veel vrijheid en kan hij doen en laten wat hij wil. Hij houdt zich vooral bezig met vrouwen en status. Naar de buitenwereld toe vertelt hij, dat hij de eigenaar is van een succesvol taxibedrijf. In werkelijkheid is hij een illegale taxichauffeur en oplichter. Hij huurt bij verschillende autoverhuurbedrijven wagens, vervalst vervolgens de papieren van deze auto’s en verhuurt ze illegaal onder aan andere taxichauffeurs in de Bronx. 

Als Alex begin 20 is, trouwt hij. De naam van zijn vrouw is niet bekend. Ze betrekken een duplexwoning aan de Boynton Avenue in Soundview, een wijk naast Hunts Point waar hij is opgegroeid. Samen krijgen ze drie dochters. Zijn vrouw werkt als receptioniste bij het luxe restaurantschip World Yacht in Manhattan, waar Alex jaren later een gewapende overval zal plegen. Naar de buitenwereld toe is hij een hardwerkende familieman met een eigen taxibedrijf. In werkelijkheid is hij niet alleen zakelijk gezien een oplichter, maar ook privé bedondert hij de boel. Hij houdt er tijdens zijn huwelijk meerdere vriendinnen op na. Naar eigen zeggen is hij niet perfect en houdt hij van vrouwen. In zijn ogen werkt hij als een magneet voor vrouwen, omdat hij altijd goed gekleed is en een mooie auto heeft. 

Een paar jaar later wordt één van zijn vele minnaressen zijn vaste vriendin. Andrea Rosario woont met haar zoontje in de wijk Unionport, wat ook in het zuiden van de Bronx ligt. Het dubbelleven van Alex wordt nog ingewikkelder. Andrea weet niet, dat Alex nog steeds getrouwd is en de vrouw van Alex weet niets van Andrea. Jarenlang pendelt Alex tussen de twee gezinnen, zonder dat beide vrouwen hiervan weten. Wat Andrea ook niet weet is, dat Alex gretig gebruik maakt van haar creditcards. Hij gebruikt haar geld om zelf de sier te maken met mooie horloges, sjieke kleding en om te investeren in zijn louche autobusiness. Ook heeft hij met haar geld een paard gekocht, dat hij heeft gestald bij een manege in de buurt. Eén van de manier om vrouwen te versieren is door hen mee te nemen naar de stallen en hen zijn paard te laten zien. Ook gebruikt hij dit paard om indruk te maken op de kinderen in de buurt. In 1989 trouwen Alex en Andrea. Pas als Alex wordt opgepakt wordt duidelijk, dat hun huwelijk niet geldig is, omdat Alex op dat moment nog getrouwd is. 

Misdaden

Tussen 1988 en 1990 worden er zes jonge personen tussen de 10 en 21 jaar oud in het zuiden van de Bronx vermoord gevonden.  Het gaat om vijf meisjes en één jongen. De eerste moord vindt plaats op 2 juli 1988. De 14-jarige Shamira Bello is een lief sociaal meisje, die wat naïef is en per definitie iedereen vertrouwt. Ze komt uit een Puerto Ricaans gezin en woont in de wijk Parkchester in het zuiden van de Bronx. Haar ouders doen er alles aan om hun tienerdochter te beschermen tegen de harde straten van de wijk, die geteisterd worden door criminaliteit. Daarom sturen ze haar naar een katholieke privé-parochieschool. Shamira krijgt een vriendje en dat vriendje is een neefje van Alex. Zijn naam is nooit bekend gemaakt voor publiek. Op 2 juli 1988 loopt Shamira op de  drukke kruising van de East Tremont Avenue en Taylor Avenue in Parkchester. Daarna wordt er niets meer van haar vernomen. 

Als ze tegen het avondeten nog niet thuis is, gaan haar ouders naar de politie om Shamira als vermist op te geven. Omdat Shamira 14 jaar oud is en midden op de dag verdwijnt, slaan de alarmbellen bij de politie niet direct aan. In het roerige zuiden van de Bronx van de jaren 80 hanteert de politie bij tieners de standaardprocedure om eerst 24 tot 48 uur af te wachten, vanuit de veronderstelling dat het meisje mogelijk met vrienden is meegegaan of is weggelopen. 

Nog voordat de eerste 24 uur voorbij zijn, wordt Shamira’s lichaam door voorbijgangers gevonden in Pelham Bay Park. Dit is een een groot stadspark in het noordoosten van de Bronx. Dit park is meer dan drie keer zo groot als het bekende Central Park in Manhattan. De patholoog stelt vast, dat ze seksueel is misbruikt. Ze is vermoord door meerdere klappen op haar hoofd met een stomp voorwerp. Als ze haar lichaam nauwkeuriger onderzoeken, vinden ze kleine rode synthetische vezels op haar lichaam. 

De politie start gelijk een onderzoek. Shamira is voor het laatst gezien op het kruispunt van de East Tremont Avenue en Taylor Avenue. Hoewel het een druk kruispunt is, heeft niemand haar in een auto zien stappen. Ze hebben dus geen idee aan wie de rode vezels te linken zijn. Alle buren, vrienden en familie van Shamira worden ondervraagd, maar zonder resultaat. Een paar maanden later belandt de zaak op de plank. 

Bijna een jaar later, op 9 juni 1989 verdwijnen de 13-jarige Nilda Cartagena en de 15-jarige Heriberto Marrero. Klein detail: Nilda is het nichtje van Alejandro Henriquez. Nilda en Heriberto wonen in hetzelfde appartementencomplex in de wijk Soundview en zijn goede vrienden. Ze doen alles samen. Beide tieners komen uit een Puerto Ricaans gezin. Behalve af en toe spijbelen gedragen ze zich prima. Ze zitten allebei op de Junior High School 123 aan Morrison Avenue in dezelfde wijk. Op 9 juni 1989 lopen Nilda en Heriberto samen naar school. Omdat het hard regent stelt een oom van Heriberto voor om ze even met de auto te brengen. Hij zet ze voor de deur af en rijdt weer weg. 

Ze komen echter nooit aan in de klas. Omdat het tweetal bekend staat als notoire spijbelaars, slaat de school geen alarm. Als ze beiden tegen het avondeten nog niet thuis zijn gaan de ouders van Nilda en Heriberto naar de politie om ze als vermist op te geven. De politie reageert echter hetzelfde als bij Shamira. Ze zullen wel zijn weggelopen van huis en als ze over twee dagen nog niet thuis zijn, kan de familie weer contact opnemen. Zelfs als de ouders na een paar dagen radeloos terugkeren, start de politie geen grootschalige zoektocht in de wijk. In plaats van agenten de straat op te sturen om de buurt uit te kammen, blijft de politie de zaak behandelen als een standaard vermissing. Ze registreren de signalementen in het systeem voor vermiste personen en doen routinecontroles. Er wordt gebeld naar lokale ziekenhuizen om te kijken of de tieners daar zijn binnengebracht. Ze zetten een melding uit naar surveillancewagens in de Bronx om uit te kijken naar de twee jongeren, maar er wordt geen enkele zoekploeg, helikopter of speurhond ingezet. 

Pas twaalf dagen later, op 21 juni 1989, komt er beweging in de zaak. Een anonieme voorbijganger ruikt een indringende geur en belt het bureau met een tip over verdachte vuilniszakken bij de Hutchinson River Parkway nabij de Whitestone Bridge. Als de rechercheurs de zakken opensnijden, verandert de vermissingszaak in een onderzoek naar een dubbele moord. Nabij de deze brug vinden de rechercheurs twee vuilniszakken met de ontbonden lichamen van Nilda Cartagena en Heriberto Marrero. De tieners zijn beiden naakt en allebei in een zwarte vuilniszak gestopt. Beiden zijn omgebracht door verstikking of verwurging. Er zijn lichte striemen in de nek van Nilda te zien, maar vanwege de vergevorderde staat van ontbinding kan de lijkschouwer de exacte doodsoorzaak moeilijk vaststellen. Ook kunnen ze niet vaststellen of er sprake is geweest van seksueel misbruik. De lichamen hebben tenslotte 12 dagen lang in de brandende zon gelegen. 

Vlak bij de twee vuilniszakken, op slechts enkele meters afstand treffen agenten een dode kip en een kokosnoot aan. In het zuiden van de Bronx wordt door een deel van de Caribische immigranten Santería gepraktiseerd, een religie die spirituele elementen combineert met rituele dierenoffers. De vondst van de kip en kokosnoot zorgt ervoor dat de media en de rechercheurs denken dat de kinderen het slachtoffer zijn geworden van een satanische sekte of een Santería-ritueel. Er zijn echter geen verminkingen op de lichamen die passen bij rituele moorden. 

De familie van Nilda en Heriberto vindt het vreselijk dat de politie de moord op twee kinderen direct framet als een occult offerritueel. Voor hen voelt dit alsof hun hele cultuur en achtergrond door de overwegend witte politietop wordt gecriminaliseerd en neergezet als barbaars. De families zijn vooral woedend omdat ze zien dat het Santería-mysterie door de politie wordt gebruikt als een rookgordijn. De politie heeft de vermissing dagenlang genegeerd en afgedaan als puberaal spijbelgedrag. Door nu in de media groots uit te pakken met sensationele verhalen over rituele sektes, dode kippen en kokosnoten, verschuift de publieke aandacht van het falen van de politie naar een zogenaamd spannend occult mysterie.

De oma van Heriberto neemt het voortouw om te protesteren tegen de gang van zaken. Ze is haar kleinzoon verloren én haar geloof wordt afgeschilderd als een moorddadige, kwaadaardige sekte. Uit frustratie over het falen van de NYPD schrijft ze een persoonlijke brief aan president George Bush. Ze smeekt het Witte Huis om de FBI of federale instanties op de lokale politie af te sturen, omdat de NYPD vrijwel niets doet. Ze trommelt de buurt, vrienden en schoolgenoten op en organiseert meerdere luide demonstraties pal voor de deuren van het 43e politiedistrict om de rechercheurs te dwingen de moordzaak serieus te nemen in plaats van te speculeren over kippen en rituelen. Het levert allemaal niets op. De dubbele moord wordt al snel een cold case. 

Op dezelfde dag dat de lichamen van Nilda en Heriberto worden gevonden, wordt er nog een slachtoffer aangetroffen. Een paar kilometer verderop ligt het lichaam van de 17-jarige Annette Rosario. Ook zij is vermist geraakt vanuit het zuiden van de Bronx. De politie treft op het ontbonden lichaam van Annette dezelfde sporen aan als bij Nilda en Heriberto. Ook zij lijkt om het leven te zijn gekomen door verwurging of verstikking. En ook bij haar zaak tast de politie in het duister. 

Ondanks dat de vier slachtoffers, die tot nu toe zijn gemaakt op dezelfde manier zijn vermoord, verwurging of verstikking, dat de slachtoffers allemaal uit het zuiden van de Bronx komen en dat ze allemaal in de buurt van een snelweg zijn gedumpt, blijft de politie het zien als losse moorden die niets met elkaar te maken hebben. De moord op Shamira wordt gezien als een zedendelict in het park, de vondst van Nilda en Heriberto wordt in de hoek van de rituele occulte misdaad geduwd en als het lichaam van Annette op diezelfde dag langs een andere snelweg wordt aangetroffen ziet de politie dit simpelweg als de zoveelste gewelddadige moord in het door misdaad geteisterde zuiden van de Bronx.

Een jaar later op 14 juni 1990 verdwijnt de 21-jarige Lisa Ann Rodriguez. Lisa woont bij haar ouders Evelyn en Chickie Rodriguez in Soundview in het zuiden van de Bronx, samen met haar baby van een paar maanden. Aan het eind van de middag gaat ze nog even naar supermarkt. Onderweg, op de Morrison Avenue zien getuigen haar in een grijze Mercedes stappen. Zij herkennen de auto als de taxi van Alejandro Henriquez. 

Als Lisa een paar uur later nog niet terug is, zijn ze meteen bezorgd. Ze zou alleen even boodschappen doen voor het avondeten en direct weer naar huis komen om te koken. Bovendien zou ze nooit haar baby alleen achterlaten. Ze gaan nog diezelfde avond naar de politie om haar als vermist op te geven. De politie reageert op dezelfde manier als bij de vorige slachtoffers. Ze vertellen de ouders dat ze vast zo weer terug zal keren en doen verder niets. 

Evelyn en Chickie starten zelf een zoektocht in de wijk. Ze kammen de straten rondom Morrison Avenue uit, spreken met winkeliers en buren, en hangen overal in de buurt zelfgemaakte flyers op met haar foto. Het is dan ook tijdens deze eigen zoektocht van de familie dat via getuigenissen naar boven komt dat Lisa kort voor haar verdwijning is gezien in de grijze Mercedes van de lokale taxichauffeur Alex Henriquez.

Deze zoektocht van de ouders duurt vijf dagen. Aan alle hoop en het eigen speurwerk komt op dinsdag 19 juni 1990 abrupt een einde. Een voorbijganger merkt een indringende geur op in de bosjes langs de Hutchinson River Parkway en waarschuwt de politie. Pas als de rechercheurs het zwaar ontbonden lichaam van Lisa vinden slaat de passiviteit van de politie om in een moordonderzoek. 

Haar lichaam is door de zomerzon in verre staat van ontbinding. Hoewel de ontbinding ervoor zorgt dat de lijkschouwer de exacte doodsoorzaak niet met honderd procent zekerheid kan vaststellen, is het letsel in de halsstreek overduidelijk. De patholoog ziet dat het weefsel rond haar hals zo zwaar is aangetast en beschadigd dat het grootste deel van haar nek ontbreekt. Dit wijst op brute verwurging. Verder stelt hij vast dat ze met een stomp voorwerp is geslagen. Wat opvalt is, dat Lisa nu een roze joggingbroek draagt, terwijl ze deze niet droeg toen ze op 14 juni van huis ging. Ook draagt ze geen onderbroek. Verder zien de rechercheurs, dat er kleine grijze vezels op haar huid en kleding zitten. Door de ontbinding van het lichaam is niet te zien of ze seksueel misbruikt is. 

Als de politie hoort, dat Lisa voor het laatst is gezien toen ze bij Alex in zijn grijze Mercedes stapte, horen ze hem als getuige. Alex wuift alles weg. Hij zegt haar al jaren te kennen en haar waarschijnlijk gewoon een vriendendienst heeft verleend. De politie verhoort hem niet als verdachte, maar laten het bij dit ene gesprek. Alex verkoopt meteen zijn Mercedes. 

Een paar maanden later, op 10 oktober 1990 verdwijnt de 10-jarige Jessica Guzman. Jessica wordt geboren op 20 oktober 1979 in de Bronx in New York City. Haar ouders zijn Milagros en Wilfredo Guzman en zijn beide van Puerto Ricaanse afkomst. Jessica is de benjamin van de familie en heeft vier oudere broers. Ze kijkt op tegen haar oudere broers en wil altijd doen wat zij ook doen. Ze gaat graag met hen naar karateles, waar ze dan zelf ook al snel in uitblinkt. Op haar tiende mag ze al opgaan voor de groene band. Deze karatelessen volgt ze in het gemeenschapshuis, die horen bij de Castle Hill Houses. Dit is een groot openbaar woningbouwproject in de wijk Castle Hill in The Bronx. Zo’n 2000 appartementen zijn in de jaren 50 gebouwd om betaalbare huisvesting te bieden. The Castle Hill is een wijk binnen The Bronx. Het staat niet bekend als de veiligste plek, maar er zijn ergere plekken in de stad. Buren kennen elkaar en zorgen voor elkaar.

Jessica zit op de katholieke St. John Vianney School, waar ze veel vriendinnen heeft. Maar als ze thuiskomt van school verruilt ze direct haar schooluniform voor een spijkerbroek en een t-shirt om weer te kunnen spelen.  

Voor haar moeder Milagros is Jessica ‘de droom die uitkomt’. Na vier zoons krijgt ze toch nog een dochtertje. Zij leert Jessica van jongs af aan het verschil tussen goed en slecht. Milagros weet dat het in een wijk als de Castle Hill heel makkelijk is om het verkeerde pad op te gaan. Nu Jessica bijna elf is, wordt de band tussen moeder en dochter alleen maar hechter. Soms leent Jessica zelfs kleding van haar moeder of ze leert haar moeder de dansjes die ze met vriendinnen doet. Hun band verandert steeds meer van moeder dochter naar beste vrienden. Milagros is trots op haar dochter. Ze is altijd beleefd en iedereen die haar tegenkomt vindt haar geweldig. 

Op 10 oktober 1990 komt Jessica thuis van school. Ze verruilt haar schooluniform voor een t-shirt met de Tasmanian Devil erop, een spijkerbroek en sneakers. Zoals gewoonlijk belt ze eerst haar moeder, die op haar werk zit. Daarna gaat ze met een vriendinnetje naar het buurthuis van de Castle Hill Houses om daar karateles te volgen. Na de les loopt ze weer terug naar huis. Op het kruispunt van Castle Hill Avenue en Seward Avenue stopt er een auto. De chauffeur is Alejandro Henriquez. Jessica kent hem, omdat hij bevriend is met de moeder van een vriendinnetje. Alex zegt tegen haar dat hij een paard heeft. Hij belooft haar dat als ze met hem meegaat, dat ze een ritje mag maken op zijn paard. Vol vertrouwen en enthousiasme stapt ze in. 

Als Jessica rond half acht die avond nog niet thuis is, raken haar ouders en broers in paniek. Ze gaan naar de politie om haar als vermist op te geven. In tegenstelling tot de vorige vermissingen komt de politie nu wél meteen in actie. Bij een 10-jarige kind is de politie verplicht om gelijk een zoektocht te starten. Ze sturen patrouillewagens de wijk in om heel Castle Hill uit te kammen. Ook de familie Guzman doet mee. Ze mobiliseren honderden buurtbewoners om samen met hen met zaklampen in de bosjes, achtergelaten auto’s en kelders te zoeken. De volgende dag laten ze duizenden posters drukken met het gezicht en het herkenbare t-shirt met de Tasmanian Devil erop. Deze hangen ze door de hele wijk. De paniek in de wijk is enorm. De moeders in Castle Hill zamelen geld in. Ze betalen collectief een wekelijkse bijdrage om een particuliere bewaker 24 uur per dag in de buurt te laten patrouilleren om de andere kinderen te beschermen. 

Ook de politie voelt de druk. Na de moord op Jessica gaan ze linken zien met de vorige vijf moorden en besluiten ze een taskforce op te richten. Rechercheurs William Kivlehan en Irwin Silverman worden aangesteld als het hoofd van dit team. Een paar dagen na hun aanstelling wordt het lichaam van Jessica gevonden. 

Op 17 oktober 1990, een week na de verdwijning van Jessica, loopt een gemeentelijke parkmedewerker door een bosrijk gebied net ten zuiden van de Bronx Zoo, vlak langs de Bronx River Parkway. Tussen de bomen ziet hij een zwarte vuilniszak. Als de politie de zak opensnijdt, vinden ze het lichaam van Jessica. Ze draagt nog dezelfde kleding als op de dag van haar verdwijning. Haar Tasmanian Devil T-shirt zit onder het vuil. Net als de eerdere slachtoffers is ze omgebracht door brute verstikking of verwurging. De patholoog stelt vast dat ze waarschijnlijk al die dagen dood in de zak heeft gezeten. Ook ziet hij kleine rode vezels op haar lichaam. Deze vezels lijken echter kleiner dan de vezels die ze op de lichamen van Shamira Bello en Lisa Ann Rodriguez hebben gevonden.

De familie Guzman zit helemaal stuk. Dat hun lieve stoere dochter en zusje is vermoord en ook nog eens is gedumpt in een zwarte vuilniszak is voor hen onverteerbaar. Ze willen graag, dat Jessica op haar elfde verjaardag wordt begraven. Dat is op 20 oktober 1990, drie dagen na de vondst van haar lichaam.

De moeders en oma’s van de vermoorde kinderen zoeken steun bij elkaar. Onder leiding van Milagros, de moeder van Jessica, Bonnie Rosario, de moeder van Anette, en Ana Rosa, de oma van Heriberto komen ze wekelijks bij elkaar. Ze huilen samen, delen herinneringen, houden elkaars hand vast én smeden plannen om de politiek en politie onder druk te zetten. Zo vertelt Evelyn Rodriguez, de moeder van Lisa, dat ze de kamer van Lisa precies heeft gelaten zoals deze is achtergelaten na de verdwijning van haar dochter. Het geeft haar steun.  Ze worden in de media de Bronx Mothers Group genoemd. Ze zijn er allemaal van overtuigd, dat Alejandro Henriquez de moordenaar is van hun kind, ook al vindt Milagros Guzman het nog moeilijk te geloven. Zij heeft Alex weleens ontmoet en hij is niet het monster dat ze zich voorstelt bij de moordenaar van haar dochter.

Ook zijn de moeders allemaal woedend, dat de politie al die jaren zo laks is geweest. Ze vinden dat de politie de levens van arme, Puerto Ricaanse kinderen uit de South Bronx minder waard vindt dan die van rijke kinderen uit Manhattan. Ze eisen meer actie van de politie via allerlei protesten. Zo laten ze duizenden posters drukken met de gezichten van hun zes kinderen. Deze plakken ze op elk viaduct, elk metrostation en elke lantaarnpaal in de wijken om de herinnering levend te houden. Samen dwingen ze de New Yorkse politiecommissaris om publiekelijk verantwoording af te leggen over waarom het onderzoek naar de eerdere slachtoffers zo lang heeft stilgelegen. 

Arrestatie en rechtszaak

Onder deze druk moeten rechercheurs William Kivlehan en Irwin Silverman aan de slag met het oplossen van de zes moorden. Ook zij zijn ervan overtuigd, dat Alejandro Henriquez de dader is, maar ze hebben alleen maar indirect bewijs. Hij kende alle slachtoffers en bij een aantal slachtoffers was hij degene, die hen voor het laatst heeft gezien. Dat is niet genoeg voor een arrestatie of zelfs een huiszoeking. Prioriteit is nu om Alex Henriquez van straat te halen, zodat hij niet nog een moord kan plegen. Ze duiken in zijn verleden en zien, dat hij in 1987 werd verdacht van een gewapende overval op het luxe restaurantschip World Yacht bij Pier 62 in Manhattan. Ze weten, dat zijn vrouw daar destijds ook werkte, maar ook, dat Alex en zijn vrouw niet meer echt op goede voet zijn met elkaar. Ze nodigen haar uit op het bureau en naar een beetje druk geeft ze toe, dat haar man destijds met een handlanger deze roofoverval heeft gepleegd. Ze vertelt ook dat zijn handlanger destijds Luis Pena was. Na haar bekentenis nodigen ze Luis uit op het bureau en hij kan niet anders dan toegeven dat hij erbij was. 

Terwijl ze bezig zijn om de laatste papieren voor elkaar te krijgen om Alejandro Henriquez te kunnen arresteren, komt er een agent hun kantoor binnenlopen. ‘Hij is er’, zegt de agent opgewonden. William en Irwin weten meteen om wie het gaat. Terwijl de agent Alex zolang mogelijk op het bureau houdt, leggen de rechercheurs de laatste hand aan de papieren om Alex aan te kunnen houden. 

Terwijl Alex met een kop koffie zit te wachten tot de agent heeft uitgezocht hoe het met de klacht van zijn vader zit, komen William en Irwin binnenlopen. ‘Alejandro Henriquez, u bent gearresteerd voor de roofoverval op de World Yacht in 1987.’ Alex loopt met de heren mee, in de veronderstelling, dat hij zoals altijd wel weer weg zal komen met zijn daden. In de verhoorkamer ondervragen ze hem eerst over deze overval. Alex komt met allerlei smoezen, maar wordt al snel geconfronteerd met de bekentenissen van zijn vrouw en handlanger. 

Terwijl hij hier van aan het bijkomen is, schuiven de rechercheurs hem de foto’s van de zes vermoorde jongeren voor zijn neus. Alex ontkent ten stelligste iets met de moorden te maken te hebben. Wel vertelt hij, dat hij alle slachtoffers heeft gekend. Ook geeft hij toe dat hij Jessica Guzman op de dag van haar verdwijning in zijn auto heeft gehad en dat hij de laatste persoon was die haar levend had gezien. Dit is iets, wat de rechercheurs nog niet zeker wisten. Alex claimt daarbij dat hij haar alleen maar een lift heeft gegeven en ergens veilig heeft afgezet. 

Alex wordt op dit moment alleen gearresteerd en vastgezet voor de roofoverval. De technische recherche heeft nu alle tijd om forensisch bewijs te zoeken. Als eerste willen ze achterhalen of de vezels die zijn gevonden op het lichaam van twee slachtoffers te linken zijn aan de auto’s van Alex. Op het lichaam van zijn eerste slachtoffer de 14-jarige Shamiro Bello, zijn rode vezels gevonden. Op het lichaam van zijn vijfde slachtoffer, de 21-jarige Lisa Ann Rodriguez, werden grijze vezels gevonden. In de afgelopen twee jaar reed Alex vooral in twee Mercedessen, een rode en een grijze. De rode Mercedes hebben ze al snel gevonden. Deze is verkocht aan iemand in New York, dus de politie kan hem meteen onderzoeken. Voor de zekerheid halen ze niet alleen wat rode vezels uit de auto, maar onderzoeken ze ook of deze vezels terug te vinden zijn in de stofzuigerzak van Alex. Dat blijkt zo te zijn en ook deze worden meegenomen. De grijze Mercedes is moeilijker te vinden. Deze is in het afgelopen jaar al meerdere keren van eigenaar veranderd en blijkt nu in Texas te staan. Uiteindelijk weten ze ook van deze auto wat vezels van de bekleding te bemachtigen. Alle vezels worden naar het lab gestuurd om ze te vergelijken met de vezels die op de lichamen van Shamiro en Lisa zijn gevonden. Begin jaren 90 neemt dit maanden in beslag. 

Shamira Bello had ten tijde van haar verdwijning een relatie met het neefje van Alex. Ook dit neefje wordt verhoord. Hij vertelt, dat toen hij een relatie kreeg met Shamira, dat Alex tegen hem had gezegd, dat hij ook seks wil met het 14-jarige meisje. Maar het neefje heeft nog meer voor de rechercheurs. Een paar dagen geleden bezocht hij zijn oom in de gevangenis. Omdat Alex weet, dat alle gesprekken worden afgeluisterd, heeft hij een briefje geschreven voor zijn neefje. Hij vraagt hem om anoniem de politie te bellen en precies voor te lezen wat er op dit briefje staat. Er staan allerlei details over de moorden op dit briefje, waardoor de politie zou denken, dat de dader nog vrij rond loopt. In plaats van zijn orders op te volgen, geeft zijn neefje dit briefje aan de rechercheurs. 

Om meer bewijs te vergaren in het onderzoek naar de moord op Lisa Ann Rodriguez gaan ze met de foto’s en kleding die het slachtoffer droeg langs bij de tweede vrouw van Alex, Andrea Rosario. Als Andrea de kleding ziet die Lisa droeg toen ze vermoord werd gevonden barst ze in huilen uit. Ze is verbijsterd. De roze joggingbroek die Lisa droeg toen ze werd gevonden, is van Andrea. Ook het t-shirt dat Lisa aanheeft herkent ze. Ze loopt naar de kast waar de kleding van Alex in ligt en haalt hetzelfde t-shirt tevoorschijn. Vanaf dat moment besluit Andrea, die tot dan toe overtuigd was van de onschuld van haar man, samen te werken met de politie. Ze belt haar man in de gevangenis en neemt dit gesprek op. In dit gesprek confronteert ze hem met de roze joggingbroek, die Lisa droeg. Alex bekent de moord niet, maar begint wel te stotteren. Dit gesprek willen ze gebruiken in de rechtszaal.

Ook op het lichaam van Jessica Guzman werden rode vezels gevonden, al waren deze qua structuur anders dan de vezels op de lichamen van de andere slachtoffers. Rechercheurs vinden in de stofzuigerzak bij Alex thuis dezelfde rode vezels. Deze blijken afkomstig van een klos garen, die Andrea Rosario regelmatig gebruikt bij het herstellen van kleding. Waarschijnlijk zijn deze vezels vanuit zijn huis op de kleding van Alex gekomen en via hem op het lichaam van Jessica. 

Op het beruchte briefje dat Alex aan zijn neefje gaf om de politie op een ander spoor te zetten, stond ook een tekst over Jessica. In de tekst stond, het precieze kleurenschema van de kleding van Jessica. Deze is door de politie altijd geheim gehouden. Bovendien was haar broek al zover vergaan, dat bepaalde kleuren niet meer zichtbaar waren. Dit betekent, dat er daderkennis is dit briefje stond. Alex zelf is het hier niet mee eens. Volgens hem hebben de rechercheurs hem deze details gegeven om hem te breken.

Voor de moord op Nilda, Heriberto en Annette wordt te weinig forensisch bewijs gevonden om Alex daarvoor aan te klagen. Door de verregaande staat van ontbinding is er geen bruikbaar forensisch bewijs overgebleven. Hoewel de politie hem op basis van zijn relatie tot de slachtoffers en zijn auto’s als de enige dader ziet, is dit alleen maar indirect bewijs. De aanklager weet dat het toevoegen van drie twijfelachtige moordzaken aan het proces de hele rechtszaak kan besmetten. Als een jury wegens gebrek aan forensische sporen in de zaak van deze drie zou gaan twijfelen, kan die twijfel overslaan naar de zaak van de andere drie slachtoffers. Om te voorkomen dat een seriemoordenaar door die twijfel helemaal zal worden vrijgesproken, laten ze deze drie onzekere dossiers vallen.

In juni 1991 heeft de aanklager alle bewijs rond en wordt Alex gearresteerd in zijn cel. De rechtszaak tegen Alejandro Henriquez begint ruim een jaar later op 15 juli 1992 in het State Supreme Court in de Bronx. De zaak zal zes weken in beslag nemen. De sfeer in de rechtszaal is zeer geladen. De moeders en oma’s van alle zes de slachtoffers, de Bronx Mothers Group, zitten elke dag hand in hand op de eerste rij van de publieke tribune. Alex is zo geïntimideerd door deze massieve muur van moederlijke rouw en woede dat hij gedurende de hele zes weken weigert om hun kant op te kijken of oogcontact te maken. Ook als Milagros Guzman een emotioneel betoog houdt, kijkt hij haar niet aan.

De openbaar aanklager fileert het zorgvuldig opgebouwde masker van normaliteit, dat Alex graag wil laten zien. Hij wordt in de rechtbank ontmaskerd als een bigamist als blijkt dat hij in 1989 met Andrea Rosario is getrouwd terwijl hij wettelijk nooit gescheiden was van zijn eerste vrouw. Zijn advocaten proberen hem neer te zetten als een succesvolle, lokale zakenman en taxichauffeur. De aanklagers tonen echter aan dat hij een leugenaar is en al die tijd misbruik heeft gemaakt van de creditcards van zijn vriendinnen om zijn luxe levensstijl te betalen. Alex zelf blijft volhouden onschuldig te zijn. 

Alejandro Henriquez wordt op 21 september 1992 schuldig bevonden aan de moord op Shamira Bell, Lisa Ann Rodriguez en Jessica Guzman. Hij wordt veroordeeld tot drie opeenvolgende termijnen van 25 jaar gevangenisstraf. In de praktijk betekent dit, dat hij nooit meer vrij zal komen. Hij zit zijn straf uit in de Sullivan Correctional Facility in Fallsburg New York. Ook daar blijft hij tot op de dag van vandaag volhouden onschuldig te zijn.

In 2025 begint het vriendinnetje met wie Jessica Guzman naar de karateles ging, Kamisha Oliver, een petitie om Jessica te eren. Na de moord op Jessica in 1990 was er in de wijk al een herdenkingsmuur voor Jessica geschilderd, maar die werd in de loop der jaren overgekalkt. Kamisha vindt dat de moord op Jessica niet mag worden vergeten. Ze doet een aanvraag om de kruising van Castle Hill Avenue en Seward Avenue een andere naam te geven. Op 30 augustus 2025 krijgt deze kruising officieel de naam Jessica Guzman Way.  

Aanbevolen

In onderstaande video heeft Piers Morgan een interview met Alejandro Rodriques.