Naam: Theresa Jimmie Francine Knorr

Geboren: 14 maart 1946, Sacramento Californië VS

Aantal moorden: 3

Straf: levenslang

Jeugd

Theresa Jimmie Francine Cross wordt geboren op 14 maart 1946 in Sacramento Californië. Haar ouders Swannie en James hebben dan al een dochtertje van twee, Rosemary en Swannie heeft al twee kinderen uit een vorig huwelijk. James werkt als kaasmaker in de plaatselijke zuivelfabriek. Een paar jaar later krijgt hij Parkinson en moet hij stoppen met zijn werk. Hij wordt depressief en reageert zijn frustratie zowel verbaal als fysiek af op zijn gezin. Vooral Theresa is het mikpunt van haar vaders woede-uitbarstingen. Ze ontwikkelt hierdoor al op jonge leeftijd een diepe angst én een intense haat voor mannelijke autoriteit in huis. 

Vanaf dan moet Swannie het gezin financieel onderhouden. Ze gaat aan de slag in een houtfabriek waar ze potloden maakt. Theresa heeft bewondering voor haar moeder, die én haar kinderen verzorgt én hard werkt om geld binnen te brengen. Bovendien is Swannie degene, die haar redt als haar vader zich weer eens afreageert. Theresa is het lievelingetje van haar moeder en geniet van alle aandacht en extra cadeautjes die ze van haar krijgt. Volgens Theresa wordt ze mishandeld door haar moeder. Mensen in haar omgeving ontkennen dit echter. Waarom ze dit de wereld inbrengt is niet bekend. 

In het voorjaar van 1961 neemt het leven van Theresa een pijnlijke wending. Ze is die dag boodschappen aan het doen met haar moeder bij de supermarkt. Plotseling zakt Swannie in elkaar. Ze heeft een hartaanval gehad. Een paar minuten later sterft ze in de armen van haar 15-jarige dochter. Theresa is er kapot van. Ze is niet alleen haar moeder kwijt, die haar volop verwende, maar ook de buffer tussen haar en haar vader. Ze voelt zich niet meer veilig en heeft het idee alle controle over haar leven te verliezen. 

Theresa wil niets liever dan het huis uit. De enige mogelijkheid hiervoor is een man, die voor haar kan zorgen. Theresa is een aantrekkelijk meisje en maakt hier graag gebruik van. Ze flirt volop met mannen en heeft het idee, dat ze door haar uiterlijk elke man om haar vinger kan winden. Eén van de mannen die valt voor haar charmes is de 21-jarige Clifford Sanders. Binnen een paar maanden trouwen ze. Theresa stopt met school en raakt al snel zwanger. In juli 1963 bevalt de dan 17-jarige Theresa van haar eerste kind, Howard Sanders. Het jonge stel heeft constant ruzie. Theresa heeft het idee, dat ze de grip op haar man verliest en beschuldigt hem constant van vreemdgaan. In de zomer van 1964 loopt de ruzie zo hoog op, dat de inmiddels weer zwangere Theresa melding maakt bij de politie van mishandeling. Ze weigert echter om aangifte te doen, waardoor Clifford niet wordt aangeklaagd. 

Een paar weken later loopt het pas echt uit de hand. Op 6 juli 1964, een dag na Cliffords 23e verjaardag verwijt Theresa hem, dat hij zijn verjaardag niet met haar maar met zijn vrienden in de kroeg heeft gevierd. Wederom beschuldigt ze hem van ontrouw. Dan is Clifford het zat. Kalm en vastberaden vertelt hij haar, dat hij bij haar weggaat. Als hij zich omdraait en richting de deur loopt, slaan bij Theresa de stoppen door. Ze pakt een jachtgeweer en schiet hem in zijn rug. Clifford sterft ter plekke om de drempel van hun woning. Theresa wordt direct gearresteerd en aangeklaagd voor moord. 

Theresa’s verhaal over deze gebeurtenis is heel anders. Volgens haar is Clifford een gewelddadige alcoholist, die haar die dag zwaar mishandelde. Uit zelfverdediging moest ze wel een geweer pakken en op hem schieten, ook om haar ongeboren kind te redden. Dit vertelt ze ook tijdens de rechtszaak in september 1964. Tegen die tijd is haar zwangere buik al goed zichtbaar. Haar advocaten zetten haar neer als een doodsbange, zwangere tiener die werd mishandeld door een gewelddadige, alcoholistische echtgenoot. Hoewel Cliffords familie getuigt dat hij absoluut niet gewelddadig was en dat Theresa een bezitterige, controlerende vrouw is, is de jury gevoelig voor haar verhaal. Ze wordt op 22 september 1964 vrijgesproken. 

In 1965, een paar maanden na de geboorte van haar tweede kind Sheila, ontmoet Theresa Robert Bob Knorr. Bob is militair bij het United States Marine Corps. Theresa raakt al snel zwanger en omdat ongehuwd zwanger zijn onacceptabel is in die tijd, trouwen ze al snel. In september 1966 wordt hún eerste dochter en Theresa’s derde kind geboren, Suesan. 

Het huwelijk met Bob Knorr is vanaf de eerste dag een ramp en vormt een herhaling van de patronen uit haar eerste huwelijk. Net zoals bij Clifford Sanders is Theresa ziekelijk bezitterig. Omdat Bob als marinier regelmatig van huis is, beschuldigt Theresa hem dagelijks van vreemdgaan. Ze controleert zijn spullen en duldt niet dat hij met andere vrouwen praat. Beiden drinken zwaar. De ruzies escaleren regelmatig in fysieke gevechten. Theresa schuwt geweld niet en Bob slaat hard van zich af. Volgens Theresa is Bob erger dan Clifford. Ondanks de constante gevechten en scheidingsdreigingen volgen de kinderen elkaar in rap tempo op. Binnen vijf jaar krijgen ze vier kinderen. Volgens Theresa wilde zij geen kinderen, maar heeft haar man haar gedwongen. 

Nog voor de geboorte van hun jongste dochter Terry is Bob het zat. Hij verlaat het gezin. Bob probeert contact te houden met zijn kinderen, maar Theresa houdt dit tegen. Tijdens de echtscheiding vertelt Theresa, dat Bob hun kinderen mishandelt. De rechter besluit, dat zij de volledige voogdij krijgt. 

De 24-jarige Theresa is een alleenstaande moeder met inmiddels zes kinderen, waarvan er vijf bij haar wonen. In de jaren erna trouwt ze nog twee keer, maar beide huwelijken stranden al snel door haar drankgebruik en controlerende gedrag. Vanaf 1980 is ze definitief alleen met haar kinderen en verhuist ze naar het tweekamerappartement, waar haar twee dochters worden gedood. 

Misdaden

In 1980 loopt Suesan weg van huis. Suesan is een slim meisje en heeft, in tegenstelling tot de andere keer, door dat wat er bij hun thuis gebeurt niet normaal is. Een paar dagen later wordt duidelijk waar Suesan naartoe is gegaan. Dan staat ze samen met twee vrouwen van de kinderbescherming voor de deur. Alles kinderen worden ondervraagd door de dames. Ze maken echter de fout door dit te doen waar Theresa bij is. Als ze vragen of hun moeder hen wel eens slaat, staat Theresa nee te schudden en weten de kinderen wat ze moeten antwoorden. De dames van de kinderbescherming verlaten de woning weer en doen het verhaal van Suesan af als een verzinsel van een weggelopen puber. William vertelt, dat Suesan vanaf dat moment met handboeien wordt vastgeketend aan de tafelpoot. Theresa zou dit hebben gedaan om aan de andere kinderen te laten zien wat de gevolgen zijn als ze zich niet gedragen. Jarenlang is dit de enige plek, waar Theresa verblijft. Dag en nacht ligt ze met haar handen vast geboeid om de tafelpoot op de grond in de keuken. Totdat Theresa op een dag helemaal over de rooie is. Theresa is ervan overtuigd dat Suesan behekst is. Dit vertelde Terry ook al. Maar volgens William is het niet Theresa die het pistool in handen heeft, maar geeft hun moeder het pistool aan Terry. Terry is nog een kind en weet niet wat haar overkomt. Theresa eist van Terry dat ze haar zus onder schot houdt, omdat ze anders misschien ontsnapt. William moet met Theresa mee naar de keuken om eten te maken. Per ongeluk laat hij een lepel vallen. Terry schrikt hier zo van, dat ze per ongeluk de trekker overhaalt en Suesan in haar buik raakt. Theresa is kwaad. Niet omdat haar dochter beschoten is, maar omdat haar tapijt vies wordt. Suesan wordt overgebracht naar de badkamer en in bad gelegd. Als ze weer is opgeknapt wordt ze weer vastgebonden aan de tafel in de keuken, waar ze nog weer een jaar lang verblijft. William is er niet bij als de kogel uit Suesans buik wordt verwijderd, maar wordt wel gedwongen om samen met zijn broer Robert haar lichaam en spullen te dumpen. William is ervan overtuigd, dat ze dood is, dat is wat zijn moeder tegen hem zei. Maar hij moet toegeven, dat hij dit niet gecontroleerd heeft. Met zijn drieën rijden ze een eind, totdat ze bij een bos naast de autoweg aankomen. Theresa houdt de jongens onder schot en eist, dat ze alles besprenkelen met benzine. De jongens gooien in eerste instantie alleen benzine over haar spullen, maar dan schreeuwt Theresa hen toe: ‘Ik zei benzine over álles.’ William weet dat zijn moeder zal schieten als ze niet doen wat zij zegt. Vervolgens duwt ze William een luciferdoos in zijn hand. In de overtuiging dat Suesan dood is steekt hij een lucifer af en gooit deze op zijn zus en haar spullen. Daarna wordt er nooit meer over gesproken. 

Na de dood van Suesan richt haar moeder haar razernij vooral op Sheila. Volgens Terry is haar moeder ervan overtuigd, dat haar dochters haar bewust lelijk laten lijken. Zij zijn jong en mooi en Theresa wordt ouder en ziet er door haar alcoholgebruik steeds slechter uit. In Theresa’s ogen doen haar dochters dit om haar te treiteren. Ze dwingt Sheila om overmatig veel te eten. Als Sheila vol zit en stopt bindt Theresa haar handen achter de rug en duwt zelf het eten bij Sheila naar binnen. Als Sheila moet overgeven, mengt ze haar braaksel met het voedsel en wordt Sheila gedwongen ook dit te eten. Theresa gaat nog verder. Het gezin zit altijd krap bij kas, omdat ze moeten leven van de uitkering van Theresa. In mei 1985 dwingt ze Sheila om zich te prostitueren. De eerste weken is Theresa tevreden, Sheila brengt flink wat geld in het laatje. Maar na een maand slaat de paranoia bij Theresa weer toe. Ze beschuldigt Sheila ervan zwanger te zijn en een soa te hebben. Volgens Theresa zou Sheila deze soa via de toiletbril doorgeven aan haar. Sheila ontkent dit ten stelligste. Dit maakt Theresa zo woedend, dat ze Sheila vastgebonden opsluit in de bezemkast. In het begin smeekt en schreeuwt Sheila, dat ze eruit wil. Theresa zet simpelweg de tv wat harder, zodat ze de smeekbede van haar dochter niet hoeft te horen. Ze wijst haar andere kinderen erop, dat ze Sheila beslist geen eten of drinken mogen geven. Na twee dagen zonder eten en drinken begint Sheila te ijlen. Ze prevelt, dat ze naar het licht zal gaan. Terry kan het niet langer aanzien. Ze wacht tot haar moeder even de deur uit is en pakt snel een blikje bier uit de koelkast. Ze geeft Sheila een paar slokjes, maar Sheila zegt, dat ze graag water wil. Dan hoort Terry de deur, haar moeder komt terug. Terry kan net op tijd wegrennen, maar ze voelt zich nog altijd schuldig dat ze in haar ogen haar zus in de steek heeft gelaten. De volgende dag praat ze nog één keer met Sheila. Haar zus zegt haar, dat ze op moet passen. Sheila weet, dat zij de tweede dochter is die dood zal gaan en dat Terry de volgende zal zijn. Een dag later is Sheila dood. Theresa laat Sheila gewoon liggen. Na drie dagen begint het huis echter zo te stinken, dat ze toch besluit, dat Sheila’s lichaam moet verdwijnen. Theresa eist van zoon William, dat hij moet zorgen voor iets waarin Sheila kan worden opgeborgen. William werkt als bijbaantje bij het plaatselijke theater en neemt een grote doos mee vanaf zijn werk. Daarin wordt het lichaam van Sheila gelegd. William en zijn broer Robert moeten de grote doos met Sheila achterin de auto van Theresa leggen. Nog diezelfde nacht rijdt Theresa met haar twee zoons richting Truckee-Tahoe Airport, waar ze haar zoons dwingt de doos met inhoud te dumpen in de bosjes. 

De nachtmerrie voor de drie nog overgebleven kinderen is nog niet voorbij. Theresa dwingt haar kinderen het hele huis te poetsen om de stank uit de woning te krijgen. Liters chloor worden er tegenaan gegooid. Dit mag niet baten, de penetrante geur van de dood blijft, waardoor het huis onbewoonbaar wordt. Theresa vindt, dat het huis moet afbranden om eventuele sporen te wissen. Hiervoor schakelt ze de dan 15-jarige Terry, 17-jarige Robert en 18-jarige William in. Robert en William moeten onder bedreiging het huis besprenkelen met benzine. Als dit gebeurd is, maant ze de jongens op de uitkijk te gaan staan, zodat buren niet zien wat er gaande is. Vervolgens geeft ze Terry een doosje lucifers en dreigt háár op te sluiten in een volgende kast, als ze niet doet wat ze zegt. Terry kan niet anders dan een brandende lucifer het huis in te gooien. 

Arrestatie en rechtszaak

Bijna tien jaar lang blijven de moorden onopgelost. Op 28 oktober 1993 belt jongste dochter Terry naar het programma America’s Most Wanted. Ze heeft al meerdere keren geprobeerd de politie te vertellen over de moord op haar zussen, maar werd nooit geloofd. De telefoniste van het programma raadt haar aan contact op te nemen met John Fitzgerald. Hij was destijds de rechercheur die de zaken onderzocht en is nu cold case rechercheur. 

John Fitzgerald weet niet wat hij hoort. Jarenlang zijn er twee zaken, die hij dolgraag op wil lossen. Het gaat om Jane Doe #4873/84 en Jane Doe #6607-85. Binnen een jaar werden er twee lichamen van jonge vrouwen gevonden, waarvan de identiteit nooit is achterhaald. En nu lijkt het erop, dat beide Jane Doe’s hun naam terugkrijgen. 

Jane Doe #4873/84 werd gevonden op 17 juli 1984 een paar meter van de kant van de weg dichtbij Tahoe City Californië. Als Terry’s verhaal klopt, is dit de 17-jarige Suesan Marline Knorr. In de ochtend van 17 juli reed een automobiliste voorbij en zag een fel licht en rook tussen de bomen. Ze dacht dat er een bosbrand aan het ontstaan was en stopte. Een andere automobilist schoot te hulp met een brandblusser. Zodra de vlammen waren gedoofd en de rook optrok, deden ze de gruwelijke ontdekking van een verkoold menselijk lichaam. Het lichaam was letterlijk nog aan het smeulen toen het werd gevonden. Zij belden de politie en er werd meteen een forensisch team ingeroepen. De patholoog deed een schokkende ontdekking: er zat roet en rook in Suesans longen. Dit bewees onomstotelijk dat ze nog in leven was toen ze in brand werd gestoken en dat ze stierf door rookinhalatie. Haar lichaam was daarnaast getekend door sporen van eerdere zware mishandelingen en messteken. Naast het lichaam ligt een luier, iets wat de rechercheur niet kunnen rijmen met de leeftijd van het slachtoffer. 

De rechercheurs van de Placer County Sheriff’s Department stonden voor een raadsel. Hoewel haar lichaam grotendeels zwaar verbrand was, was een klein deel van haar gezicht redelijk intact gebleven. De politie liet een compositietekening maken en later een reconstructie via een fotoprogramma genaamd IMS PhotoSketch. Deze werden verspreid in de media, maar niemand herkende haar. Omdat Suesans gebit nog intact was, stelde de politie een tandheelkundig profiel op. Ze vergeleken dit met databases van destijds vermiste personen in Californië en omliggende staten. Dit leverde niets op. Omdat het lichaam langs een snelweg lag die veel door vrachtwagenchauffeurs werd gebruikt, ging de politie ervan uit dat ze te maken hadden met een passerende seriemoordenaar. Toen niet veel later trucker Herbert Boyle werd opgepakt voor de moord op een liftster, was de politie er lange tijd ten onrechte van overtuigd dat hij ook deze Jane Doe op zijn geweten had. Dit leidde het onderzoek jarenlang in de verkeerde richting. In 1984 bestond er nog geen landelijke DNA-databank. Zonder bruikbare vingerafdrukken en zonder een match in de vermiste-personendatabase bleef de zaak bijna tien jaar lang een cold case. 

Tijdens zijn telefoongesprek met Terry Knorr vertelt zij tegen John, dat haar zus Suesan een afgebroken voortand had. Hun moeder Theresa Knorr zou Suesan ooit zo’n harde klap hebben gegeven, dat haar tand afbrak. Als John dit hoort, weet hij zeker, dat Terry de waarheid vertelt. Haar beschrijving komt precies overeen met wat zij destijds hebben aangetroffen. Hij stapt op het vliegtuig en reist naar Salt Lake City. 

Op 19 juni 1985 kwam er bij de politie een telefoontje binnen, dat er bij Truckee-Tahoe Airport een verdachte kartonnen doos was gevonden. Bij het openmaken deed de politie de macabere vondst van een dode jonge vrouw in foetushouding. De patholoog kon geen directe doodsoorzaak vaststellen. Er waren geen kogelwonden of uiterlijke sporen van dodelijk fysiek trauma te zien. Er bleek niemand als vermist te zijn opgegeven die voldeed aan het uiterlijk van het gevonden lichaam. De politie dacht aan een lokale ruzie, een drugsgerelateerde dumping of een dakloze vrouw die in haar provisorische bed was overleden. Er werd een compositietekening gemaakt, die werd vertoond in de media, maar dit leverde niets op. Hoewel de lichamen op slechts 16 kilometer bij elkaar vandaan en nog geen jaar na elkaar werden gevonden werd er geen link gelegd tussen beide vondsten. De lichamen werden in verschillende county’s gevonden en communicatie tussen politieteams was er destijds nauwelijks. 

John Fitzgerald gaat langs bij William en Robert Knorr. Robert is niet moeilijk te vinden. Hij zit vast in de Federal Prison in Nevada. Daar zit hij een gevangenisstraf van 15 jaar uit voor een roofmoord in Las Vegas. William woont nog steeds in de buurt van Sacramento. Terwijl hij nietsvermoedend aan het werk is, wordt hij gearresteerd. Robert en William worden allebei overgebracht naar het politiebureau van Placer County, waar ze onafhankelijk van elkaar worden verhoord.

Na hun verhoor worden Robert en William aangeklaagd voor moord en samenzwering tot moord. Als Terry hoort wat de aanklacht is tegen haar broers is ze doodsbang dat ze kwaad op haar zijn. Toch wil ze hen graag ontmoeten om uit te kunnen leggen waarom ze dit heeft gedaan. Robert kan ze voorlopig niet spreken, omdat hij terug moet naar de gevangenis in Nevada. De rechercheurs zien dat beide kinderen slachtoffer zijn van Theresa’s terreur en willen hen de kans geven om met elkaar te praten. Ze mogen elkaar ontmoeten in een spreekkamer van de politie van Placer County. Terry is doodsbang dat William haar zal haten, maar het tegendeel is waar. Zodra William de kamer binnenkomt, barst hij in tranen uit. Hij neemt Terry direct in zijn armen, houdt haar stevig vast en bedankt haar. Hij zegt dat hij dolblij is dat ze dit heeft gedaan, omdat het geheim hem van binnenuit al jaren opbreekt. Hij voelt een immense opluchting dat de horror eindelijk voorbij is en dat hun moeder Theresa hen nooit meer iets aan kan doen.

Tijdens het gesprek komt ook de situatie ter sprake, waarbij Suesan werd neergeschoten. Terry hoort voor het eerst, dat niet Theresa maar Terry zelf de trekker heeft overgehaald. Terry beseft, dat ze het moment van het schot in haar eigen herinnering heeft weggestopt. In háár beleving was haar moeder degene die de trekker overhaalde, omdat haar moeder de bron van al het geweld in huis was. Ze ontkent het verhaal van William niet, maar realiseert zich juist hoe geraffineerd haar moeder is geweest door een geladen wapen in de handen van een bang kind te duwen. 

Het is niet zo gek, dat de herinneringen van William en Terry uiteen lopen. Herinneringen aan een schokkende gebeurtenis worden niet als een heldere film opgeslagen, maar komen in losse flitsen van beelden, geuren en geluiden binnen. Alles in je lijf staat op scherp, alleen maar bezig met overleven. Hierdoor is een herinnering meer een beleving, dan dat het op feiten gebaseerd is. In het geval van Terry is het trauma zo groot, dat haar brein er een verhaal van heeft gemaakt dat ze wél aankan. Dit wil niet zeggen, dat ze liegt. Voor haar was haar herinnering echt de waarheid. 

Ondertussen gaat de politie op zoek naar Theresa. Toen ze na de dood van Sheila haar kinderen had opgedragen het huis in brand te steken, viel het gezin uit elkaar. Terry liep weg en ook William en Robert wilden niets meer met hun moeder te maken hebben. Theresa neemt haar meisjesnaam weer aan, Theresa Jimmie Francine Cross en vlucht naar Salt Lake City Utah. Zonder dat moeder en dochter het weten, hebben Terry en Theresa jarenlang slechts een paar kilometer bij elkaar vandaan gewoond. Theresa gaat aan de slag als privé-verpleegkundige bij een ouder echtpaar, waar ze bij in huis gaat wonen. Als de politie ziet, dat Theresa in de nationale databases niet is te vinden onder Theresa Knorr, proberen ze haar meisjesnaam. Ze zien, dat ze een paar jaar eerder onder deze naam een rijbewijs heeft aangevraagd in Salt Lake City Utah. Agenten gaan naar het adres toe en wachten tot Theresa naar buiten komt. Dat gebeurt op 10 november 1993. Theresa, die inmiddels 47 jaar oud is, is volslagen verrast. Ze verzet zich niet en de arrestatie verloopt zonder incidenten. Tijdens haar verhoren na de arrestatie ontkent ze alle beschuldigingen en toont ze geen enkele emotie. In haar ogen zijn alle beschuldigen niet meer dan wraakzucht van haar kinderen. Dit is niet de eerste keer, dat Theresa wordt verdacht van moord.

Het zal echter nog twee jaar duren voordat de rechtszaak begint. De aanklager wil de doodstraf eisen tegen Theresa. Haar advocaten halen alles uit de kast om dit te voorkomen. Omdat zij lijdt aan paranoïde wanen, moeten er onafhankelijke psychiatrische evaluaties worden uitgevoerd. Deze onderzoeken nemen maanden in beslag. Experts stellen echter vast dat ze competent genoeg is om de rechtszaak te begrijpen en terecht te staan. Vanaf dan moeten rechercheurs een goed beargumenteerd dossier opbouwen van twee moorden, die bijna tien jaar geleden hebben plaatsgevonden.  Ze moeten getuigen van destijds opsporen, oude verhuisregisters doorspitten, de brandschade uit 1985 analyseren en de forensische rapporten van de twee districten samenvoegen. Wat vooral veel tijd in beslag neemt is het overtuigen van William en Robert om tegen hun moeder te getuigen. William gaat al snel akkoord, maar Robert heeft daar meer moeite mee. Hij blijft loyaal aan zijn moeder. Pas als Robert ook akkoord gaat, kan er een datum voor de rechtszaak worden gepland. 

Om te voorkomen dat haar eigen kinderen haar op tv en voor het oog van een jury zullen vernederen én om de doodstraf te ontlopen, besluit Theresa vlak voor het begin van het openbare proces eieren voor haar geld te kiezen. Ze verandert haar pleidooi van onschuldig naar schuldig op alle aanklachten. Hierdoor is er geen maandenlange rechtszaak met juryleden meer nodig. Op 17 oktober 1995 moeten zowel Theresa als haar zoons Robert en William voor de rechter verschijnen. Voor het eerst in tien jaar wordt William weer geconfronteerd met zijn moeder. Hij is doodsbang. Tijdens de rechtszaak laat Bob Knorr, de vader van Suesan, William, Robert en Terry, van zich horen. Hij heeft nog één boodschap voor zijn ex-vrouw. 

De rechter ziet William en Robert vooral als slachtoffer van hun moeder in plaats van daders van twee moorden. William krijgt alleen een voorwaardelijke straf en moet verplicht therapie volgen voor zijn aandeel in het dumpen van de lichamen. Robert krijgt een gevangenisstraf van drie jaar. Hij was daadwerkelijk betrokken bij de operatie waarbij de kogel uit Suesans lichaam werd gehaald. Bovendien heeft hij al een lang strafblad. Deze drie jaar mag hij gelijktijdig uitzitten met de vijftien jaar voor de roofmoord, waarvoor hij al vastzit, waardoor hij praktisch gezien niet langer vastzit voor zijn betrokkenheid bij de moord op zijn zussen. Theresa wordt schuldig bevonden aan beide moorden en krijgt twee keer levenslang. 

Robert Knorr komt begin jaren 2000 vrij. Na zijn vrijlating probeert hij onder de radar te blijven en verhuist hij naar St. Joseph in Missouri. Daar leeft hij jarenlang in de anonimiteit en probeert een normaal bestaan op te bouwen. De schade van zijn jeugd blijkt echter diepgaand. In maart 2014 loopt hij tegen de lamp tijdens een undercoveroperatie van de FBI Child Exploitation Task Force. Agenten ontdekken dat hij kinderporno deelt vanaf zijn computer in St. Joseph. Na zijn bekentenis in 2016 wordt hij veroordeeld tot een gevangenisstraf van acht jaar. Sinds 2023 is hij weer een vrij man. vrijgelaten uit de federale gevangenis. Hij is inmiddels 58 jaar. Sinds zijn vrijlating staat hij onder toezicht van de reclassering en staat hij geregistreerd als zedendelinquent. Hij leeft momenteel volledig in de anonimiteit ergens in de VS.

William Knorr gaat in 1995 direct in therapie. Hij wordt behandeld voor PTSS en het Stockholmsyndroom. Theresa heeft hem jarenlang wijsgemaakt dat hij een ‘slechte zoon’ was en dat hij medeplichtig was aan alles. De therapie is er op gericht om hem te laten inzien dat hij destijds een machteloos, doodsbang kind was dat handelde uit overlevingsinstinct. Zelfs als Theresa achter de tralies zit, is William er in het begin van de therapie van overtuigd dat zijn moeder op de een of andere manier nog steeds macht over hem heeft of hem zal laten vermoorden. De psychologen leren hem stap voor stap dat hij nu veilig is. De zwaarste dobber is het verwerken van zijn eigen aandeel: het feit dat hij heeft toegezien hoe zijn zussen werden misbruikt, en dat hij had geholpen bij het transporteren en verbranden van het lichaam van Suesan. De therapeuten leren hem om de schuldvraag terug te leggen waar die hoorde: bij Theresa. 

Sinds de rechtszaak heeft William weer intens contact met zijn zusje Terry. Dit contact blijkt enorm helend te zijn voor beiden. Ze hebben samen dezelfde trauma’s moeten doorleven en juist het delen van de meest tragische momenten uit hun leven zorgt voor grote sprongen in hun herstel van de wonden. Zo hebben ze het samen over de paranoia van hun moeder en hoe zij daar als kinderen aan werden onderworpen. 

Over één ding zijn ze het niet eens. Terry zal altijd van haar moeder blijven houden. Voor William is dit anders. Hij vindt het vreselijk, dat zijn moeder nooit spijt heeft getoond en wil haar nooit meer zien. 

William is inmiddels getrouwd en heeft een dochtertje. Hij leeft een stabiel anoniem leven, ook al heeft zijn jeugd nog steeds invloed op hem. Hij heeft nauwelijks vrienden en kent weinig emoties. Hij voelt zich nooit echt verdrietig, boos of gelukkig. 

Terry heeft niet lang kunnen genieten van het nieuwe contact met haar broer. In 2011 overlijdt ze op 41-jarige leeftijd aan een hartstilstand. 

Theresa Knorr zit nog steeds vast in het California Institution for Women in Chino. Ze heeft in 2019 gebruik gemaakt van het recht om te vragen om vervroegde vrijlating. Deze is afgewezen. In 2027 komt ze weer in aanmerking om dit aan te vragen.

Aanbevolen

In onderstaande documentaire vertelt jongste dochter Terry haar verhaal: