Seriemoordenaars maken veel slachtoffers. De lichamen van geïdentificeerde slachtoffers worden teruggegeven aan familieleden. Als ze niet geïdentificeerd kunnen worden worden ze anoniem begraven, in de hoop dat ze ooit wel teruggegeven kunnen worden. Ook zijn vele lichamen van slachtoffers van seriemoordenaars nooit teruggevonden. Denk maar eens aan de slachtoffers van Ray Copeland. Hij en zijn vrouw hadden een lijstje met mannen die bij hen hadden gewoond en gewerkt. Vijf van deze mannen werden eind jaren 80 vermoord teruggevonden. Drie mannen op dezelfde lijst worden tot op de dag van vandaag vermist.
Hoe zit het met de lichamen van overleden seriemoordenaars? Wat gebeurt daarmee? In oktober werd bericht dat de as van de overleden Peter Tobin verstrooid werd in zee (zie hier voor meer informatie). Dit is op zijn minst een opmerkelijk bericht. Én het roept vragen op. Zijn er regels voor? Hebben de seriemoordenaars zelf hier iets over te zeggen? Of de nabestaanden van hun slachtoffers? Of hun familie?
Bij de meest bekende seriemoordenaars is wel bekend wat er met hun lichaam is gebeurd na hun overlijden. Na zijn executie werd het lichaam van Ted Bundy gecremeerd in Gainesville en werd zijn as uitgestrooid in de bergketen de Cascade Range in de staat Washington. Op deze plek dumpte hij zelf tenminste vier van zijn slachtoffers. Hij had zelf aangegeven dat hij hier graag uitgestrooid wilde worden. Na zijn crematie werd zijn as meegegeven aan zijn advocaat.
Aileen Wuornos werd na haar executie ook gecremeerd. Op haar verzoek werd haar as gelegd bij een boom in de tuin van een jeugdvriendin, Dawn Botkins. Zij groeiden samen op in Michigan. Zij kwam Wuornos regelmatig bezoeken in de tijd dat ze op death row zat. Botkins organiseerde een afscheid toen de as bij de boom werd gelegd, waarbij het lied Carnival van Natalie Merchant werd gedraaid. Het album waarop dit nummer staat draaide Wuornos vaak in haar cel.
In 1994 werd Jeffrey Dahmer vermoord in de gevangenis. Hij had voor zijn dood al aangegeven gecremeerd te willen worden. Na de crematie werd zijn as verdeeld onder zijn (gescheiden) ouders. Bij de eerste crematie werden niet zijn hersenen gecremeerd omdat Dahmers moeder wilde dat deze onderzocht werden. De crematie van zijn hersenen vond een jaar later plaats.
Dahmer was niet de eerste van wie zijn hersenen werden onderzocht na zijn dood. Dit gebeurde ook bij Peter Kürten. Kürten werd in 1931 geëxecuteerd door de guillotine. Voor zijn executie vroeg hij zijn psychiater: ‘Zal ik nadat mijn hoofd is afgehakt nog in staat zijn om, in ieder geval voor een moment, het geluid van mijn eigen bloed te horen gutsen uit de stomp van mijn nek? Dat zou het genoegen zijn om een einde te maken aan alle genoegens.’ Na zijn executie werden zijn hersenen en lichaam onderzocht. In zijn hersenen is niets afwijkends gevonden. In zijn lichaam werd een vergrote thymus geconstateerd. Kort na WOII kwam zijn hoofd terecht bij Arne Coward in de VS. Hij was een antiekhandelaar die ook een grote collectie vreemde objecten had. Hij stelde Kürtens hoofd later tentoon in zijn ‘Museum Macabre’. Na Cowards overlijden werd het hoofd aangekocht op een veiling door museum ‘Ripley’s believe it or not!’ In dit museum in Wisconsin Dells is het nog altijd de zien. Wat er met zijn lichaam is gebeurd na de obductie is onbekend.
In de VS zijn er in een aantal staten een ‘prison cemetery’, een begraafplaats voor gevangenen. Daar worden de gevangenen begraven waarvan de familie of vrienden geen aanspraak doen op het lichaam van de overledene. Bovenstaande voorbeelden laten zien dat in het algemeen de wens van de overledene leidend is in wat er met hun lichaam gebeurt na hun overlijden. Als er geen wens bekend is en geen familie of vrienden aanspraak maken worden ze begraven op een ‘prison cemetery’. Als deze niet aanwezig is worden ze begraven op een algemene begraafplaats in de buurt of gecremeerd.
In het Verenigd Koninkrijk zijn ook gevangenisbegraafplaatsen. Deze ontstonden na de ‘Capital Punishment Amendment’ uit 1868. Toen werd besloten geen publieke executies meer uit te voeren maar dit binnen de muren van de gevangenis te doen. De lichamen werden sinds die tijd binnen de muren van de gevangenis gegraven. Ook in het Verenigd Koninkrijk geldt dat de wens van de overledene leidend is en nabestaanden aanspraak kunnen maken op het lichaam van de overledene.
In het geval van Peter Tobin was er geen wens van de overledene bekend en er waren ook geen nabestaanden die zijn lichaam opeisten. Ditzelfde gold voor seriemoordenaar Robert Black die in een gevangenis in Noord-Ierland overleed. Van beide is de as uitgestrooid in zee. Waarom hun as in zee is uitgestrooid en ze bijvoorbeeld niet zijn begraven op een begraafplaats voor gevangenen is onbekend. Het kan zijn dat er geen begraafplaats voor gevangenen in de omgeving was. Het kan ook zijn dat er gekozen is voor crematie en uitstrooien over zee zodat er bijvoorbeeld geen grafschennis kan plaatsvinden of er geen ‘sensatiebezoekers’ komen bij hun graf.
Ook in Nederland geldt dat de wens van de overledene leidend is. Als de nabestaanden het lichaam niet opeisen regelt de gemeente in Nederland de begrafenis. Zo werd Maria Swanenburg (Goeie Mie) in 1915 begraven op de Katholieke begraafplaats in Gorinchem, waar haar stoffelijke resten nog steeds liggen. Ze ligt echter wel op ongewijde gedeelte. Of dit helemaal haar eigen wens is geweest is niet bekend.
In Rusland werd het anders gedaan. Lichamen van geëxecuteerden werden niet afgestaan aan nabestaanden, ook niet als ze daarom vroegen. Zo is het lichaam van Vladimir Vinnichevsky na zijn executie in een massagraf gelegd. Het lichaam Andrei Chikatilo werd na zijn executie begraven in een ongemarkeerd graf op een begraafplaats binnen de gevangenismuren.
Op de vraag wat er gebeurt met de lichamen van overleden seriemoordenaars is dus geen eenduidig antwoord te geven. Het verschilt per land en per tijdsperiode. In Europese landen lijkt de afschaffing van de doodstraf een verandering teweeg te hebben gebracht over wat te doen met de lichamen van seriemoordenaars. Over het algemeen is het zo dat de seriemoordenaar hier zelf een stem in heeft, in elk geval in de afgelopen decennia. De nabestaanden van slachtoffers hebben hier geen stem in. Als de seriemoordenaar zelf geen wensen heeft aangegeven en de familie het lichaam niet opeist bepaalt de overheid wat er met het lichaam gebeurt. In het geval van Peter Tobin en Robert Black lijkt het erop dat een laatste gedenkplek niet wenselijk was.